ლევან კობიაშვილი

მასალა ვიკიპედიიდან — თავისუფალი ენციკლოპედია
გადასვლა: ნავიგაცია, ძიება
ლევან კობიაშვილი
Schalke Kobiashvili03.jpg
პირადი მონაცემები
სრული სახელი ლევან კობიაშვილი
დაბადების
თარიღი
10 ივლისი, 1977 (1977-07-10) (40 წლის)
დაბადების
ადგილი
თბილისი საქართველოს სსრ–ის დროშა საქართველოს სსრ
სიმაღლე 183
სათამაშო
პოზიცია
მარცხენა მცველი /
ნახევარმცველი
ახალგაზრდული კარიერა
1983-1992 ავაზა
1992-1993 გორდა
პროფესიონალური კარიერა
წლები გუნდი მატჩი (გოლი)
1993–1994 გორდა 48 (0)
1995–1998 დინამო 36 (3)
1997   ალანია 21 (5)
1998–2003 ფრაიბურგი 149 (30)
2003–2010 შალკე 04 168 (9)
2010–2014 ჰერტა 101 (7)
სულ 523 (54)
ეროვნული ნაკრები
1994 საქართველო 17 წლ. 2 (0)
1995 საქართველო 21 წლ. 1 (0)
1996–2011 საქართველო 100 (12)
† პროფესიულ კლუბებში ჩატარებული მატჩები და გოლები მოცემულია მხოლოდ ადგილობრივი ჩემპიონატის მონაცემებით.

ლევან კობიაშვილი (დ. 10 ივლისი, 1977, თბილისი) — ქართველი ფეხბურთელი, საქართველოს ნაკრების შემადგენლობაში ჩატარებული აქვს რეკორდული რაოდენობის 100 შეხვედრა. ასპარეზობდა გერმანული ბუნდესლიგის კლუბებში: ფრაიბურგში, შალკეში და ჰერტაში. 2015 წლის ოქტომბრიდან არის საქართველოს ფეხბურთის ფედერაციის პრეზიდენტი.

კობიაშვილს საკლუბო მატჩების უმრავლესობა მარცხენა მცველის პოზიციაზე აქვს ჩატარებული. იშვიათად თამაშობდა მარცხენა ან ცენტრალური ნახევარმცველის პოზიციაზე. მარცხენა ნახევარმცველად თამაშობდა კობიაშვილი საქართველოს ნაკრებშიც. კობიაშვილის ძლიერი მხარედ მისი ამტანიანობა, კარგი პასი და ძლიერი მარცხენა ფეხი მიიჩნეოდა.

საკლუბო კარიერა[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

კობიაშვილი ექვსი წლის ასაკში შეიყვანეს მშობლებმა სპორტ-სკოლა „ავაზაში“, სადაც იგი თამაშობდა 1994 წლამდე. „ავაზაში“ კობიაშვილი შეამჩნია რევაზ ძოძუაშვილმა და ის „დინამოს“ მეორე გუნდში წაიყვანა, მაგრამ ძოძუაშვილიცა და კობიაშვილიც მალე გაუშვეს დინამოდან.[1] ძოძუაშვილმა კობიაშვილი თავის ახალ გუნდში მიიწვია და 1994 წელს კობიაშვილი ჩაირიცხა რუსთავის „გორდას“ რიგებში, სადაც დაიწყო კიდეც 17 წლის კობიაშვილის მისი პროფესიონალური კარიერა.

1995 წლის ზაფხულში „დინამოში“ სინჯებზე ბევრი ახალგაზრდა ფეხბურთელი მიიწვიეს, მათ შორის აღმოჩნდა ლევან კობიაშვილი. გუნდის მთავარი მწვრთნელის, დავით ყიფიანის სურვილის შესაბამისად კობიაშვილთან კონტრაქტის გაფორმება გადაწყვიტეს.[1] კობიაშვილი „დინამოში“ წელიწადნახევარი გაჩერდა, შემდეგ კი ვლადიკავკაზის „ალანიაში“ გაანათხოვრეს. რუსეთში კობიაშვილს კარგი სეზონი ჰქონდა. სეზონის ბოლოს მან ტრავმა მიიღო და ამიტომ სულ 21 მატჩში ითამაშა, მაგრამ, მიუხედავად ამისა გოლების გატანა მოასწრო, მათ შორის უეფას თასის საკვალიფიკაციო ეტაპზე და წლის ბოლოს კობიაშვილი ლიგის საუკეთესო დებიუტანტად, ახალგაზრდა ფეხბურთელად და ლეგიონერად დაასახელეს.[1]

1998 წელს გერმანიის მეორე ბუნდესლიგის კლუბ „ფრაიბურგში“ გააგრძელა კარიერა. „ფრაიბურგში“, რომელსაც ფოლკერ ფინკე წვრთნიდა, ქართველი ფეხბურთელები, ლევან ცქიტიშვილი, ალექსანდრე იაშვილი და გიორგი კიკნაძე ირიცხებოდნენ. ფოლკერ ფინკე საქართველოში ხშირად ჩამოდიოდა და ნაკრების თამაშებს ესწრებოდა. სწორედ, ერთ-ერთი სანაკრებო თამაშის დროს დაინტერესდა იგი ლევან კობიაშვილით.[1]

კობიაშვილი დაეხმარა გერმანულ კლუბს ბუნდესლიგაში დაწინაურებაში. შემდეგ სეზონში კლუბმა ბუნდესლიგაში ადგილის შენარჩუნება მოახერხა და 2001 წელს დიდ წარმატებასაც მიაღწია, სეზონი მეხუთე ადგილზე დაასრულა და უეფა-ს თასის საკვალიფიკაციო რაუნდზე გავიდა. მიუხედავად ამისა, შემდეგი სეზონი „ფრაიბურგმა“ ჩააგდო და მეორე ბუნდესლიგაში გავარდა. 2003 წელს კლუბმა მეორე ბუნდესლიგა მოიგო და პირველს დაუბრუნდა. კობიაშვილი კი „შალკეში“ გადავიდა. „შალკე“ იმ დროს ბუნდესლიგის ერთ-ერთი საუკეთესო გუნდი იყო, რომელიც ევროტურნირებშიც რეგულარულად მონაწილეობდა და იმ პერიოდში მიუნხენის „ბაიერნის“ შემდეგ გერმანიაში ყველაზე ძლიერ გუნდად ითვლებოდა. კობიაშვილი ახალ კლუბშიც შეუცვლელ ფიგურად იქცა.[1]

კობიაშვილის პირველი მწვრთნელი გელზენკირხენში იუპ ჰაინკესი იყო. „შალკეში“ კობიაშვილი ორჯერ, 2005 და 2007 წლებში გახდა ბუნდესლიგის ვიცე-ჩემპიონი და 2005 წელს გერმანიის თასის ფინალისტი. 2005-2006 წლის ჩემპიონთა ლიგის ჯგუფური ეტაპის ერთ-ერთ მატჩში „პსვ ეინდჰოვენის“ წინაარმდეგ კობიაშვილმა ჰეთ-თრიკი შეასრულა და მატჩის საუკეთესო ფეხბურთელი გახდა. იმ წელს კობიაშვილი დაეხმარა გუნდს, მიეღწია უეფა-ს თასის ნახევარფინალამდე, სადაც მომავალ ჩემპიონ „სევილიასთან“ დამარცხდა. 2008 წელს კლუბმა უეფა-ს ჩემპიონთა ლიგაზე მეოთხედფინალამდე მიაღწია, სადაც „ბარსელონასთან“ დამარცხდა. „შალკეში“ გატარებული 6,5 წლის მანძილზე კობიაშვილი გუნდის რეკორდსემნთა შორის მოხვდა საერთაშორისო ასპარეზზე ჩატარებული მატჩების ოდენობითა და გატანილი გოლებით. 35 საერთაშორისო მატჩით ის „შალკეს“ ფეხბურთელთა შორის მესამეა.[2] ხოლო საერთაშორისო შეჯიბრებებზე გატანილი შვიდი გოლით კი საუკეთესოა კლაუს ფიშერთან, კევინ კურანისთან და ლინკოლნთან ერთად.[3]

2010 წლის 1 იანვრიდან კობიაშვილი ბერლინის „ჰერტაში“ გამოდის[4]. მან ხელშეკრულება 2010 წლის ივნისამდე გააფორმა და იმავე წლის მაისში 3 წლით გაახანგრძლივა კონტრაქტი. 2011-12 წლების სეზონის ბოლოს „ჰერტამ“ ითამაშა მეორე ბუნდესლიგაში გასავარდნი ფლეი-ოფი დიუსელდორფის „ფორტუნას“ წინააღმდეგ, რომელიც 4-3 დათმო. მატჩის დასრულების შემდგომ კობიაშვილმა სცემა მთავარ მსაჯს, ვოლფგანგ შტარკს, რის გამოც მას 1 წლიანი დისკვალიფიკაცია მისცეს. მოგვიანებით გერმანიის ფეხბურთის ფედერაციამ 7,5 თვით შეუმცირა მას სასჯელი. ეს იყო ყველაზე ხანგრძლივი დისკვალიფიკაცია, რაც გერმანულ პროფესიულ ფეხბურთში გამოუყენებიათ.[5] 2013 წლიდან კობიაშვილმა კვლავ განაგრძო „ჰერტას“ შემადგენლობაში ასპარეზობა.

2013-14 წლების სეზონში ბუნდესლიგაში დაბრუნებული „ჰერტას“ რიგებში ლევან კობიაშვილმა რამდენიმე დასამახსოვრებელი შეხვედრა ჩაატარა. მათ შორის იყო მატჩი დორტმუნდის „ბორუსიასთან“, სადაც ლევან კობიაშვილს რობერტ ლევანდოვსკის მეურვეობა დაევალა. ლევანი იმ ტურის საუკეთესო ფეხბურთელად დაასახელეს. ასევე, კობიაშვილი რამდენიმეჯერ ტურის სიმბოლურ ნაკრებში მოხვდა.[1]

ბუნდესლიგაში კობიაშვილმა სულ 351 მატჩი ჩაატარა და 32 გოლი გაიტანა. კობიაშვილი მეორე ადგილზეა არაგერმანელ ფეხბურთელთა შორის ბუნდესლიგაში ჩატარებული მატჩების ოდენობით. ის ჩამორჩება მხოლოდ კლაუდიო პისაროს. რეკორდის დამყარებაში კობიაშვილს 2012 წელს ბერლინის „ჰერტას“ ბუნდესლიგიდან გავარდნამ შეუშალა ხელი.

სანაკრებო კარიერა[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

ლევან კობიაშვილმა ეროვნულ ნაკრებში თამაში 19 წლის ასაკში, 1996 წელს დაიწყო. მისი დებიუტი ნორვეგიელებთან ამხანაგურ მატჩში შედგა, როდესაც ნაკრების მწვრთნელმა ალექსანდრე ჩივაძემ სასტარტო შემადგენლობაში დააყენა. ლევან კობიაშვილს ნაკრებში ყველაზე მეტი, 100 მატჩი აქვს ჩატარებული და 12 გოლი გატანილი. მათ შორის უკანასკნელი გოლი კობიაშვილმა გაიტანა 2011 წლის 26 მარტს ხორვატიის ნაკრების წინააღმდეგ ევრო 2012-ის შესარჩევ მატჩში, რომელიც საქართველოს ნაკრებმა სწორედ მისი გოლის წყალობით 1-0 მოიგო. ნაკრებში უკანასკნელი, მე-100 მატჩი კობიაშვილმა იმავე ტურნირზე 2011 წლის 11 ოქტომბერს ჩაატარა საბერძნეთის ნაკრების წინააღმდეგ.

შემდგომი კარიერა[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

საფეხბურთო კარიერის დასრულების შემდეგ ლევან კობიაშვილი „ჰერტას“ აკადემიაში მუშაობდა. 2015 წლის ოქტომბერში ის საქართველოს ფეხბურთის ფედერაციის პრეზიდენტად აირჩიეს.[6]

ტიტულები[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

საქართველო-ხორვატია 1:0
დინამო
შალკე
  • უეფას ინტერტოტოს თასის მფლობელი: 2003, 2004
  • გერმანიის ლიგის თასის მფლობელი: 2006
  • ბუნდესლიგის ვიცე-ჩემპიონი (2): 2005, 2007
  • გერმანიის თასის ფინალისტი: 2005
პირადი

რესურსები ინტერნეტში[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

Commons-logo.svg
ვიკისაწყობში? არის გვერდი თემაზე:

სქოლიო[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]