სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკა

მასალა ვიკიპედიიდან — თავისუფალი ენციკლოპედია
გადასვლა: ნავიგაცია, ძიება
Disambig-dark.svg ეს სტატია სახელმწიფოს ეხება. ამავე სახელწოდების გეოგრაფიული რეგიონის შესახებ იხილეთ სამხრეთი აფრიკა.
სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკა
აფრ. Republiek van Suid-Afrika
ინგლ. Republic of South Africa
სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკა
სამხრეთ აფრიკის
დევიზი: Diverse People Unite
ჰიმნი: Nkosi Sikelel' iAfrika
დედაქალაქი პრეტორია (ადმინისტრაციული)
კეიპტაუნი (საკანონმდებლო)
ბლუმფონტეინი (სასამართლოს)
უდიდესი ქალაქი იოჰანესბურგი
ოფიციალური ენა აფრიკაანსი, ინგლისური და სხვა
მთავრობა რესპუბლიკა
 -  პრეზიდენტი ჯეიკობ ზუმა
ფართობი
 -  სულ 1 221 037 კმ2 (25-ე)
მოსახლეობა
 -  2008 შეფასებით 43,7 მილიონი (25-ე)
 -  2011 აღწერა 51 770 560 
 -  სიმჭიდროვე 42,40 კაცი/კმ2 (136-ე)
მშპ (მუპ) 2007 შეფასებით
 -  სულ $467,95 მილიარდი (25-ე)
 -  ერთ მოსახლეზე $10 600 (76-ე)
აგი (2007) 0.674 (საშუალო) (121-ე)
ვალუტა რანდი (ZAR)
დროის სარტყელი (UTC +2სთ.)
ქვეყნის კოდი ZAF
Internet TLD .za
სატელეფონო კოდი 27

სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკა (აფრიკ. Republiek van Suid-Afrika; ინგლ. Republic of South Africa) – სახელმწიფო აფრიკის კონტინენტის უკიდურეს სამხრეთ ნაწილში. ჩრდილოეთიდან ესაზღვრება ნამიბია, ბოტსვანა და ზიმბაბვე, ჩრდილო-აღმოსავლეთით მოზამბიკი და სვაზილენდი. სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის შიდა ტერიტორიაზე მდებარეობს სახელმწიფო-ანკლავი ლესოთო.[1]

სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის განმასხვავებელი ნიშანია უსაზღვრო მრავალფეროვნება ყველაფერში. აქ 11 ენა ითვლება სახელმწიფო ენად. პოლიტიკოსებს შორის შეხვდებით ტომის ბელადებს, რაბინებს, რაგბისტებს და ემიგრაციიდან დაბრუნებულ რევოლუციონერებს. ერთ ქუჩაზე მუშაობენ ტრადიციული ექიმბაშები და საბირჟო ბროკერები. ერთმანეთის გვერდით დგანან ქოხმახები და ფეშენებელური სრა-სასახლეები. 1994 წლამდე, მსოფლიოში ერთადერთ ქვეყანაში, დაკანონებული იყო აპარტეიდი — მოსახლეობის დაყოფა კანის ფერების მიხედვით.

სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკა ეროვნულად ერთ-ერთი ყველაზე უფრო მრავალფეროვანი ქვეყანაა აფრიკაში და მისი მოსახლეობა კონტინენტზე გამოირჩევა თეთრკანიანი, აზიელი და შერეული მაცხოვრებლების მნიშვნელოვანი წილით. ქვეყანას აქვს მდიდარი მინერალური რესურსები, ასევე ეკონომიკურად ყველაზე განვითარებულია აფრიკაში და აქვს შედარებით მყარი მსოფლიო პოზიციები. ერთადერთი აფრიკული ქვეყანაა დიდ ოცეულში.

სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის ისტორიაში და პოლიტიკაში უმთავრესი პუნქტი იყო რასობრივი კონფლიქტი შავკანიან უმრავლესობასა და თეთრკანიან უმცირესობას შორის. თავის კულმინაციას მან მიაღწია მას შემდეგ, რაც 1948 წელს დამყარდა აპარტეიდის რეჟიმი, რომელმაც იარსება 1994 წლამდე. დისკრიმინაციული კანონების შემოღების ინიციატორი გახდა ნაციონალური პარტია. ამ პოლიტიკამ მოიტანა ხანგრძლივი და სისხლიანი ბრძოლა, რომელშიც წამყვანი როლი ითამაშეს შავკანიანმა აქტივისტებმა, რომლებიც იყვნენ სტივ ბიკო, დეზმონდ ტუტუ და ნელსონ მანდელა. მოგვიანებით მათ შეუერთდა ბევრი თეთრკანიანი და ფერადკანიანი (შერეული მოსახლეობის შთამომავლები), ასევე ინდოეთიდან ჩამოსული ადამიანების შთამომავალი სამხრეთაფრიკელები. აპარტეიდის კრახში ასევე განსაზღვრული როლი ითამაშა საერთაშორისო საზოგადოების ზეწოლამ. შედეგად, პოლიტიკური სისტემის შეცვლა მოხდა შედარებით მშვიდობიანად: სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკა — აფრიკის ერთ-ერთი იმ ცოტა ქვეყანათაგანია, სადაც არასდროს არ განხორციელებულა სახელმწიფო გადატრიალება[2].

ახალ სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკას ხშირად ეძახიან ცისარტყელას ქვეყანას, ეს ტერმინი მოიფიქრა არქიეპისკოპოსმა დეზმონდ ტუტუმ (და მხარი დაუჭირა ნელსონ მანდელამ), როგორც მეტაფორა ახალი, მრავალკულტურული და მრავალეროვნული ქვეყნისა, რომელიც ამარცხებს აპარტეიდის დროს აღმოცენებულ დაქუცმაცებას.

სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკაში აპარტეიდის დროს აფრიკის ეროვნული კონგრესის წევრები თავისი ქვეყნის დასახელებისას იყენებდნენ სიტყვა «აზანიას», როგორც მათთვის იმ დროს მიუღებელი ქვეყნის ოფიციალური დასახელების ალტერნატივას. სიტყვა «აზანია», როგორც სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის დასახელება, ასევე გამოიყენებოდა ჩინეთის ოფიციალურ დიპლომატიურ ლექსიკაში იმ დროს, როდესაც სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკას დიპლომატიური ურთიერთობა ჰქონდა დამყარებული ტაივანთან (არ აღიარებული ჩინეთის მიერ).

სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკა — პირველი სახელმწიფოა, რომელსაც აქვს, მაგრამ საკუთარი ნებით უარს ამბობს ბირთვულ იარაღზე.

სახელწოდება[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

იმის გამო, რომ სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკაში სახელმწიფო ენად მიჩნეულია 11 ენა (ოფიციალური ენების რაოდენობის მიხედვით მესამე ქვეყანა ინდოეთის და ბოლივიის შემდეგ) სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკას აქვს 11 ოფიციალური დასახელება:

  • ინგლისური - Republic of South Africa
  • აფრიკაანსი - Republiek van Suid-Afrika
  • ნდებელე - Repabliki we Sewula Afrika
  • ქოსა - iRiphabliki ya Mzantsi Afrika
  • ზულუ - Riphabliki yase Ningizumu Afrika
  • პედი - Repabliki ya Afrika-Borwa
  • სესუთო - Repabliki ya Afrika-Borwa
  • სვატი - Riphabliki yase Ningizumu Afrika
  • სეტსვანა - Repabliki ya Afrika-Borwa
  • ჩივენდა - Riphabliki ya Afrika Tschimpembe
  • ცონგა - Riphabuliki ya Afrika-Dzonga

მიუხედავად ასეთი ფართე ასორტიმენტისა, ზოგიერთი სამხრეთაფრიკელი არ იზიარებს ოფიციალურ დასახელებას და მომხრეა ქვეყანას ეწოდოს აზანია, ესენი ძირითადად შავკანიანი რასისტულად განწყობილი მოქალაქეები არიან, რომლებიც ცდილობენ შორს დადგნენ ევროპული კოლონიალური მემკვიდრეობისგან.

კრეოლურ ენა ცოციტალს, (თარგმანში «ქურდული ენა»), რომელიც ფართედ არის გავრცელებული ქალაქის შავკანიან ახალგაზრდებს შორის გაუტენგის პროვინციის ქალაქებში ქვეყნის აღმოსავლეთში (პირველ რიგში, სოვეტოში), არა აქვს ოფიციალური აღიარება და აკრძალულია სკოლებში. მიუხედავად ამისა, ახალგაზრდების არც თუ უმნიშვნელო ნაწილი ფლობს ცოციტალს უფრო კარგად, ვიდრე საკუთარ ეთნიკურ ენას. ამ ენიდანაა წარმოქმნილი სიტყვა ცოცი — ამავე დასახელების სამხრეთაფრიკული ფილმის მთავარი გმირის სახელი.

  • ეტიმოლოგია: - სახელი აფრიკის კონტინენტის მიმართ ქვეყნის გეოგრაფიული მდებარეობის გამო ეწოდა.
  • ქვეყნის კოდი: ZA.

გეოგრაფია[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკა
სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის ტოპოგრაფიული რუკა
სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის ქალაქების და დასახლებების რუკა
ხედი კოსმოსიდან

სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკა მდებარეობს აფრიკის კონტინენტის სამხრეთ ნაწილში, სამხრეთ ნახევარსფეროს ტროპიკულ და სუბტროპიკულ განედებში. ქვეყნის საზღვრები ჩრდილოეთით გაუყვება მეჩხრად დასახლებული უდაბნოებისა და ნახევრადუდაბნოების რაიონებს. ჩრდილო-დასავლეთით მისი მეზობელია ნამიბია (მასთან საზღვრის სიგრძეა 1078 კმ), ჩრდილოეთით — ბოტსვანა (1840 კმ) და ზიმბაბვე (225 კმ), აღმოსავლეთით კი მოზამბიკი (491 კმ) და სვაზილენდი (430 კმ). სამხრეთ-აღმოსავლეთში მდებარეობს ლესოთოს სამეფო (909 კმ), რომელიც ყოველი მხრიდან გარშემორტყმულია სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის ტერიტორიით. სარ-ს ფართო გასასვლელი აქვს, როგორც ინდოეთის (ქვეყნის სამხრეთი და სამხრეთ-აღმოსავლეთი სანაპირო), ისე ატლანტის ოკეანეში (დასავლეთი სანაპირო). სანაპირო ხაზის სიგრძეა 2881 კმ. ქვეყნის ტერიტორია ჩრდილოეთიდან სამხრეთისაკენ გადაჭიმულია დაახლოებით 2000 კმ-ზე, ხოლო აღმოსავლეთიდან დასავლეთისკენ 1500 კმ-ზე.

რელიეფში სამ ერთმანეთისგან მნიშვნელოვნად განსხვავებულ რეგიონს გამოყოფენ. ტერიტორიის უდიდეს ნაწილს იკავებს მაღალი, ვაკე რელიეფის მქონე პლატო, რომლის ფართობის 3/4 ზღვის დონიდან 600 მეტრზე, ხოლო 1/4 1000 მ-დან 1600 მ-მდე მაღლა მდებარეობს. ეს პლატო ძირითადად ცნობილია ადგილობრივი სახელწოდებებით. სამხრეთ-დასავლეთით ეს არის კარუს პლატოს რიგები (მცირე, დიდი, ზემო), აღმოსავლეთით და ჩრდილო-აღმოსავლეთით კი ვრცელდება ველდების რაიონი (მაღალი, შუა, დაბალი, ბუშველდი). მდინარე ორანჟის შუა ხეობის ჩრდილოეთით ვრცელდება კალაჰარის ვაკე. პლატოებისა და სანაპირო ზოლის ბუნებრივ საზღვარს წარმოადგენს დიდი საფეხური, რომელიც 2000 კმ-ზე ვრცელდება. დიდი საფეხურის აბსოლუტური სიმაღლე მერყეობს 600-800 მეტრიდან (დასავლეთით) — 1500–2500 მეტრამდე (აღმოსავლეთით). ამ რაიონის აღმოსავლეთი და სამხრეთ-აღმოსავლეთი ცნობილია დრაკონის მთებით, მისი ზოგიერთი მწვერვალი კი სიმაღლით 3000 მ-ს ჭარბობს. სწორედ აქ მდებარეობს სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის მწვერვალი შამპანის ციხე (ინგლ. Champagne Castle) (კატკინ-პიკი) 3377 მ სიმაღლით.

დიდი საფეხურის სამხრეთი, აღმოსავლეთი და დასავლეთი სანაპირო ვაკე-დაბლობები არ ქმნიან ერთიან რაიონს. მაგალითად: აღმოსავლეთი სანაპირო იღებს საკმაო რაოდენობის ნალექს, რის გამოც აქ წარმოდგენილია მრავალფეროვანი ტენის მოყვარული სუბტროპიკული და ტროპიკული მცენარეულობა, რაც შეეხება დასავლეთ სანაპიროს, აქ სიმშრალეა, მცენარეული საფარი ღარიბია, ძირითადად უდაბნოს და ნახევრადუდაბნოს ტიპის. საერთოდ, როგორც დასავლეთი, ასევე აღმოსავლეთი სანაპირო ხაზი მცირედ დანაწევრებულია, მოსახერხებელი უბეები და ყურეები თითქმის არ გვხვდება, მათგან განსხვავებით კი სამხრეთი სანაპირო ბევრად შეჭრილ-შემოჭრილია. სწორედ ამ ადგილზე, სანაპიროსთან ახლოს გამოდის კაპის მთები, რომელიც რამდენიმე პარალელური ქედისგან შედგება.

კლიმატი[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის კლიმატური რუკა კეპენის კლასიფიკაციის მიხედვით.

ქვეყნის კლიმატური პირობები ფორმირდება სამხრეთ-დასავლეთი ნაწილის ზღვისპირეთული კლიმატიდან ცენტრალური ნაწილის ზომიერ კლიმატამდე და ჩრდილო-აღმოსავლეთის სუბტროპიკულამდე. ჩრდილო-დასავლეთის მცირე მონაკვეთს აქვს უდაბნოს კლიმატი. ქვეყნისთვის დამახასიათებელია თბილი, მზიანი დღეები და ცივი ღამეები. ნალექები როგორც წესი მოდის ზაფხულის პერიოდში (ნოემბრიდან მარტის ჩათვლით), თუმცა სამხრეთ-დასავლეთში — კეიპტაუნში ზამთრის პერიოდშიც იცის (ივნისიდან აგვისტოს ჩათვლით). აქ ჰაერის ტემპერატურა დამოკიდებულია ადგილის ზღვის დონიდან არსებულ სიმაღლეზე, ოკეანის დინებებზე და განედებზე. ცალკეულ ადგილებზე საშუალო ტემპერატურა ზაფხულში აჭარბებს +32 ºC-ს, ხოლო ზოგჯერ ქვეყნის ჩრდილოეთში აღწევს +38 ºC-ს. აბსოლუტური მაქსიმუმი დაფიქსირებულია ჩრდილოეთი კაპლანდის და მპუმალანგას პროვინციებში და შეადგენს +48 ºC-ს. უარყოფითი ტემპერატურები გვხვდება მთებში, დიდ სიმაღლეებზე ზამთრის პერიოდში. აბსოლუტური მინიმუმი დაფიქსირდა კეიპტაუნიდან 250 კმ-ით ჩრდილო-აღმოსავლეთით, სადაც საშუალო წლიური ტემპერატურა შეადგენს: — 6,1 ºC-ს.

თოვლი საკმაოდ იშვიათად მოდის. უკანასკნელად ეს მოხდა 1994 წელს ლესოთოს საზღვართან არსებულ მთიან რაიონებში. თოვლის საფარის სისქე შეადგენდა დაახლოებით 50 სმ-ს.

კლიმატური პირობები საკმაოდ განსხვავდება ქვეყნის დასავლეთ და აღმოსავლეთ ნაწილებს შორის. აღმოსავლეთიდან სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის სანაპიროს გარს ერტყმის თბილი ნემსის კონცხის დინება (ინდოეთის ოკეანე), დასავლეთიდან გარს ერტყმის ცივი ბენგელის დინება (ატლანტის ოკეანე). ჰაერის ტემპერატურა დურბანში, ინდოეთის ოკეანის სანაპიროზე, საშუალოდ თითქმის 6 °С-ით თბილია, ვიდრე ჰაერის ტემპერატურა იმავე განედზე ატლანტის ოკეანის სანაპიროზე. ამ ორი დინების გავლენა შეიმჩნევა კეთილი იმედის კონცხის ვიწრო ნახევარკუნძულზე, სადაც წყლის ტემპერატურა აღმოსავლეთ მხარეს საშუალოდ 4 °С-ით უფრო მაღალია, ვიდრე დასავლეთით.

ნალექების რაოდენობა მნიშვნელოვნად განსხვავდება დასავლეთსა და აღმოსავლეთს შორის. ჩრდილო-დასავლეთში ნალექების წლიური რაოდენობა ხშირად 200 მმ-ზე დაბალია. აღმოსავლეთის რაიონების დიდ ნაწილზე, პირიქით, მოდის 500 მმ-დან 900 მმ-მდე ნალექი წელიწადში, ხოლო ზოგჯერ ნალექების რაოდენობა აქ აჭარბებს 2000 მმ-ს. ქვეყნის ცენტრალურ ნაწილში წელიწადში საშუალოდ მოდის 400 მმ ნალექი, ეს მაჩვენებელი იზრდება სანაპიროსთან მიახლოებისას. მაჩვენებელი 400 მმ ნალექი წელიწადში ითვლება პირობით ხაზად; მისგან აღმოსავლეთით მდებარე ტერიტორიები, როგორც წესი, ვარგისია სასოფლო-სამეურნეო კულტურების მოსაყვანად, ხოლო დასავლეთით მდებარე რაიონები მსხვილფეხა საქონლის საძოვრად და სასოფლო-სამეურნეო კულტურების მოსაყვანად მორწყულ მიწებზე. მაღალ მთიანეთში წლის საშუალო ნალექების რაოდენობა ზოგიერთ ადგილას არ აღემატება 200-300 მმ-ს წელიწადში, მაგალითად საზერლენდში წელიწადში საშუალოდ მოდის 237 მმ ნალექი.

კეიპტაუნში წლის საშუალო ჰაერის ტემპერატურა შეადგენს 17 ºС-ს, ხოლო პრეტორიაში 17,5 ºC-ს, თუმცა ეს ქალაქები ერთმანეთისგან დაშორებულია თითქმის განედის 10 გრადუსით. ხშირად თვლიან, თითქოს ქვეყანაში ყველაზე ცივი ადგილია — როგეველდის ქედის დასავლეთით მდებარე ქალაქი საზერლენდი, სადაც 2003 წლის 12 ივლისს ჰაერის ტემპერატურა დაეცა −16 °C-მდე, მაგრამ სინამდვილეში ყველაზე დაბალი ტემპერატურები დარეგისტრირებულია აღმოსავლეთი კაპლანდის პროვინციის ქალაქ ბეფელსფონტეინში: −18,6 °C. ყველაზე მაღალი ტემპერატურა გვხვდება ქვეყნის სიღრმეში: კალაჰარიში აპინგტონთან ახლოს 1948 წელს დაფიქსირდა 51,7 °C ტემპერატურა. ქვეყნის წლის საშუალო ტემპერატურა, ზღვის დონიდან არსებული სიმაღლის გათვალისწინებით, შეადგენს 16,5 °C-ს, ყველაზე დაბალი წლის საშუალო ტემპერატურა აღინიშნება საზერლენდში, 11,7 °C. მაღალმთიანეთში მაქსიმალური ტემპერატურა თვით ზაფხულშიც კი როგორც წესი არ აღემატება 34-35 °C-ს, ზამთარში ღამით შეიძლება დაეცეს -5 -10 °C-მდე.

ისტორია[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

უძველესი დრო[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

ადამიანი ქვეყნის ტერიტორიაზე გაჩნდა უძველესი დროიდან (რასაც ამტკიცებს სტერკფონტეინის, კრომდრაიის და მაკაპანსჰატის სიახლოვეს გამოქვაბულში ნაპოვნი მასალები). მიუხედავად ამისა, საიმედო ფაქტები ამ რეგიონის უძველესი ისტორიის შესახებ საკმაოდ ცოტაა. ბანტუს ხალხის მოსვლამდე (ქვეყნის ჩრდილოეთში მდებარე მდინარე ლიმპოპოს მათ მიაღწიეს ჩვენი წელთაღრიცხვის I ათასწლეულის შუა პერიოდში) ეს ტერიტორია დასახლებული იყო მომთაბარე მესაქონლე ჰოტენტოტების ტომებით და შემგროვებელი ბუშმენებით (სანის ტომი). მიწადმოქმედი ბანტუს ტომები მიემართებოდნენ სამხრეთ-დასავლეთისაკენ, რომლებიც ანადგურებდნენ ან ერწყმოდნენ ადგილობრივ მოსახლეობას. დაახლოებით 1050 წელს ეკუთვნის მათი მოღვაწეობის არქეოლოგიური მტკიცებულება დღევანდელ კვაზულუ–ნატალის პროვინციაში. ევროპელების მოსვლის პერიოდისთვის კეთილი იმედის კონცხის რეგიონი დასახლებული იყო ჰოტენტოტებით, ხოლო ბანტუს ტომებმა (კოსას ტომი) მიაღწიეს მდინარე გრეიტ-ფიშის ნაპირებს. ადგილობრივი ხალხი იცნობდა საბადოებიდან ლითონის მოპოვებას, მის დამუშავებას და რკინისაგან და სპილენძისაგან იარაღის დამზადებას.

ჰოლანდიელები და კოსა[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

პირველი წერილობითი წყარო ევროპელების მუდმივი დასახლების შესახებ თარიღდება 1652 წლის 6 აპრილით, როდესაც იან ვან რიბეეკმა ჰოლანდიის ოსტინდოეთის კომპანიის სახელით დააარსა დასახლება შტორმების კონცხზე, რომელსაც მოგვიანებით სახელად დაერქვა კეთილი იმედის კონცხი (დღევანდელ კეიპტაუნთან). XVII და XVIII საუკუნეებში სამხრეთ აფრიკაში ჩამოდიოდნენ კოლონისტები ნიდერლანდებიდან, ასევე საფრანგეთში რელიგიურ დევნაში მყოფი ფრანგი ჰუგენოტები და გერმანიიდან ჩამოსახლებულები. 1770-იან წლებში მოხდა კოლონისტების შეტაკება ჩრდოლო-აღმოსავლეთიდან მომავალ კოსას ხალხთან. ამას მოჰყვა შეტაკებების მრავალი სერია, ცნობილი როგორც კაფრებთან სასაზღვრო ომი, რომელიც ძირითადად გამოწვეული იყო თეთრკანიანი გადმოსახლებულების პრეტენზიებზე აფრიკელი მოსახლეობის კუთვნილ მიწებზე. კაპის კოლონიაში ასევე შემოჰყავდათ მონები სხვა ჰოლანდიური სამფლობელოებიდან, კერძოდ, ინდონეზიიდან და მადაგასკარიდან. ბევრი მონა, ასევე კაპის რეგიონის ავტოქტონური მოსახლეობა შეერივნენ თეთრკანიან კოლონისტებს. მათ შთამომავლებს ჰქვიათ კაპის ფერადკანიანები და დღეისათვის შეადგენენ დასავლეთი კაპლანდის პროვინციის 50 %-მდე მოსახლეობას.

ბრიტანეთის კოლონიზაცია[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

დიდ ბრიტანეთმა პირველად მიიღო ბატონობა კაპის კოლონიაზე 1795 წელს, მეოთხე ინგლის-ჰოლანდიის ომის დროს: მაშინ ნიდერლანდები მოექცა ნაპოლეონის ხელისუფლების ქვეშ და ბრიტანელებმა, იმის შიშით, რომ ფრანგები მიიღებდნენ კონტროლს ამ სტრატეგიულად მთავარ რეგიონზე, გენერალ ჯეიმს ჰენრი კრეიგის ხელმძღვანელობით კაპსტადში გააგზავნეს ჯარი, რომ მას დაეპყრო კოლონია შტატჰალტერ ვილჰელმ V ორანელის სახელით. კაპსტადის გუბერნატორს არანაირი მითითება არ ჰქონდა მიღებული, მაგრამ მაინც დათანხმდა დამორჩილებოდა ინგლისელებს. 1803 წელს დაიდო ამიენის ზავი, რომლის პირობების თანახმადაც ბატავიის რესპუბლიკამ (ასე ეწოდებოდა ნიდერლანდებს საფრანგეთის მიერ მისი დაპყრობის შემდეგ) დაიტოვა კაპის კოლონია საკუთარ მფლობელობაში. 1805 წელს ომის განახლების შემდგომ ინგლისელებმა კვლავ გადაწყვიტეს დაეპყროთ კოლონია. 1806 წელს მაგიდის მთის (ინგლ. Table Mountain) კალთებთან ბრძოლის შედეგად ინგლისელთა ჯარი დევიდ ბერდის ხელმძღვანელობით შევიდა კაპსტადის ფორტში.

ბრიტანელებმა კაპის კოლონიის აღმოსავლეთ საზღვართან განიმტკიცეს თავიანთი იქ ყოფნა, ისინი კოსას ტომის ხალხთან ბრძოლის დროს აშენებდნენ ფორტებს მდინარე გრეიტ-ფიშის ნაპირებზე. რომ განემტკიცებინათ საკუთარი ხელისუფლება ამ ადგილებში, ბრიტანეთის სამეფო ხელს უწყობდა დამსახლებლების ჩამოსვლას მეტროპოლიიდან.

1806 წელს, ქვეყნის შიგნით სხვადასხვა ძალების დაწოლის შედეგად ბრიტანეთის პარლამენტმა აკრძალა მონათმფლობელობა, ხოლო 1833 წელს ეს მდგომარეობა გავრცელდა მთელ კოლონიაზე. საზღვრებზე მუდმივმა შეტაკებებმა, მონათმფლობელობის გაუქმებამ და ბრიტანელებთან სხვადასხვა სახის უთანხმოებებმა იძულებული გახადა ჰოლანდიური წარმომავლობის ბევრი გლეხი (რომელთაც ერქვათ ბურები, ჰოლანდიური სიტყვა ნიდერლ. «boer»-დან ⎯ «გლეხი») წასულიყვნენ ეგრედ წოდებულ დიდ ტრეკზე კონტინენტის სიღრმეში, ველდის მაღალ მთიანეთში. იქ ისინი შეეჯახნენ ნდებელეს ხალხის ბელადობის სისტემას ჩაკის ყოფილი თანამებრძოლის მზილიკაზის ხელმძღვანელობით, რომელიც დასავლეთში გაიქცა ეგრედ წოდებული მფეკანეს — ხალხის გადასახლების დროს, რაც გამოწვეული იყო სამხრეთ-აღმოსავლეთ აფრიკაში ურთიერთშორის ომებით (კვაზულუ–ნატალის თანამედროვე პროვინცია). საბოლოოდ სამხრეთ აფრიკის კონტინენტალურ ნაწილში ბურებმა დააარსეს საკუთარი სახელმწიფოები: ორანჟის თავისუფალი სახელმწიფო და ტრანსვაალის რესპუბლიკა.

აპარტეიდი და მისი შედეგები[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

1950-იანი წლებიდან თეთრკანიანი უმცირესობის მთავრობა აპარტეიდის პოლიტიკას ატარებდა, რაც 1991 წლამდე გაგრძელდა. 1994 წელს ნელსონ მანდელა პირველ შავკანიან პრეზიდენტად იქნა არჩეული. დემოკრატიულ რელსებზე გადასვლა სამხრეთ აფრიკაში განხორციელდა მშვიდობიანი ევოლუციური გზით და თავიდან იქნა აცილებული სამოქალაქო დაპირისპირება. აპარტეიდის დამხობის შემდეგ უკვე ხუთჯერ ჩატარდა არჩევნები (1994, 1999, 2004, 2009 და 2014 წლები). მიუხედავად იმისა, რომ ქვეყანას სერიოზული სოციალური პრობლემები აქვს (სიღარიბე, დამნაშავეობა, განათლების დაბალი საერთო დონე), თანდათანობით მკვიდრდება დემოკრატია.

სახელმწიფო[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

  • სახელმწიფო სისტემა: რესპუბლიკა.
  • სახელმწიფოს მეთაური: პრეზიდენტი ჯეიკობ ზუმა (Jacob Zuma, 2009).
  • საკანონმდებლო ორგანო: ორპალატიანი პარლამენტი (400+90 წევრი).

ადმინისტრაციული დაყოფა[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკის პროვინციები

ქვეყნის ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული ერთეულებია — 9 პროვინცია.

პროვინცია ადმინისტრაციული
ცენტრი
ფართობი,[3]
კმ²
მოსახლეობა,[4]
ად. (2011)
სიმჭიდროვე,
ად./კმ²
1 დასავლეთი კაპლანდი კეიპტაუნი 129 462 5 822 734 44,98
2 ჩრდილოეთი კაპლანდი კიმბერლი 372 889 1 145 861 3,07
3 აღმოსავლეთი კაპლანდი ბიშო 168 966 6 562 053 38,84
4 კვაზულუ–ნატალი პიტერმარიცბურგი 94 361 10 267 300 108,81
5 ფრი-სტეიტი ბლუმფონტეინი 129 825 2 745 590 21,15
6 ჩრდილო-დასავლეთი მაფიკენგი 104 882 3 509 953 33,47
7 გაუტენგი იოჰანესბურგი 18 178 12 272 263 675,12
8 მპუმალანგა მბომბელა 76 495 4 039 939 52,81
9 ლიმპოპო პოლოკვანე 125 754 5 404 868 42,98
სულ 1 220 813 51 770 560 42,41

დემოგრაფია[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

კეიპტაუნი
იოჰანესბურგი

ეკონომიკა[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

  • ეროვნული პროდუქტი: მოცულობა — 130 მლრდ $ (31-ე ადგილი); 1 სულზე — 3210 $; სტრუქტურა (%) — სოფლის მეურნეობა 5, მრეწველობა 35, მომსახურება 60.
  • ექსპორტი: ოქრო, ლითონი, ალმასი, კვების პროდუქტები.
  • ბიუჯეტი: 22,600 მლნ $.
  • ვალუტა: რანდი (ZAR).

ტურიზმი[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკა ძალიან საინტერესო კოლორიტული ქვეყანაა, არაჩვეულებრივად მიმზიდველია თავისი სპეციფიკურობით. ფერწერული ლანდშაფტების და ველური ბუნების მრავალფეროვნება ყველაზე მეტ ყურადღებას იმსახურებს ტურისტებში. სამხრეთ აფრიკაში შეგვიძლია შევხვდეთ მეტისებს, ინდოელებს, ინგლისელებს, ჩინელებს, ემიგრანტებს ევროპის სხვადასხვა ქვეყნებიდან. ბოლო წლებში სამხრეთ აფრიკის რესპუბლიკა ძალიან პოპულარული ხდება ტურისტებისათვის სამხრეთ ნახევარსფეროში. ტურზიმის ყველა სახეობიდან ამ ქვეყანაში ყველაზე დინამიურად ვითარდება ეკოლოგიური ტურიზმი, მრავალნაციონალური პარკები საშუალებას გვაძლევს სამხრეთ აფრიკაში დავაკვირდეთ ცხოველთა სამყაროს გარკვეულ პირობებში. ქვეყნის ტერიტორია შეგვიძლია დავყოთ რამდენიმე ბუნებრივ სარტყელად, სავანის სარტყელი მოიცავს კრიუგერის სახელობის ეროვნულ პარკს, სადაც არის 137 სახეობის ძუძუმწოვარი ცხოველი, მათ შორის კამეჩები, სპილოები, ლეოპარდები, ლომები, ჟირაფები, ჰიპოტატამები. აფრიკის სამხრეთი ძალიან პოპულარულია ნადირობის მხრივ, აკრძალულია ნადირობა ისეთ იშვიათ ცხოველებზე, როგორებიცაა: ჟირაფი, შავი მარტორქა და ანტილოპა. აღსანიშნავია მიწისქვეშა მარშრუტები, რომლებიც ძალიან პოპულარულია სპელეოლოგებს შორის. ეს მარშრუტები აშენებული კონგოს და სიდვალას გვირაბებში. გვირაბებში ძალიან კარგად შენარჩუნდა ნახატები, რომლების დახატული იყო პირველყოფილი ადამიანების მიერ. პრეტორია კომპაქტური და მოწესრიგებულია, დედაქალაქში ტურისტებს ემსახურება სასტუმროები, რესტორნები და კაფეები, აგრეთვე გასართობი ცენტრები. ატრაქციიდან უნდა ავღნიშნოთ ქვეყნის პირველი პრეზიდენტის სახლი, ეკლესიის მოედანი, ოპერის შენობა. პრეტორიაში არის მოქმედი ალმასების მაღარო. კალინან მუზეუმში ტურისტებს შეუძლიათ გაეცნონ ალმასების დუბლიკატებს. საინტერესოა ის, რომ მთავარ ქალაქად ითვლება არა პრეტორია, არამედ იოჰანესბურგი — კონტინენტის ერთ-ერთი მეგაპოალისია, საქმიანი ინდუსტრიული და ფინანსური ცენტრია. დაუვიწყარ შთაბეჭდილებას ტოვებს ქალაქის პანორამა.

გოლდ რიფ სიტი ძალაინ პოპულარული მუზეუმია ტურისტებს შორის. ის მდებარეობს ღია ცის ქვეშ, აქ შეგიძლია გაიარო ძველ ქუჩებზე, შეგიძლია ნახო მუშების მიერ რეკონსტრუქცირებული სახლები. დაახლოვებით 200 კმ-ში იოჰანესბურგიდან არქიტექტორებმა, მხატვრებმა და მშენებლებმა შექმნეს ნამდვილი ოაზისი, რომელიც შედგება ხელოვნური კლდეებისა და ტროპიკული ტყეებისგან. ეს გასართობი კომპლექსი მსოფლიო მნიშვნელობისაა, რომელიც გვთავაზობს პრაქტიკულად შეუზღუდავ საშუალებებს კარგი დროის გასატარებლად. ტურისტები ეცნობიან ციხე-სიმაგრეებს, რომლებიც უნდა ჩაითვალოს მერვე საოცრებად, ის გარშემორტყმულია ტროპიკული ტყით, რომელშიც არის დაახლოებით მილიონი ეგზოტიკური მცენარე. ძალიან დიდი რაოდენობითაა ჩანჩქერები და შადრევნები, ფერწერული მონუმენტები და ძველი ტაძრები, ეს ყველაფერი იპყრობს ტურისტების ყურადღებას. ძალაინ ბევრი საინტერესო რამ ელით ტურისტებს დურბანეში, რომელიც პოპულარულია თავისი აღმოსავლური ბაზრით, პლაჟებით და ა. შ. ტურსტებისათვის არსებობს უამრავი ექსკურსიული პროგრამები. დიდი პოპულარობით სარგებლობს ექსკურსია ღვინის რაიონებში, სადაც არის დაახლოებით 4000 ღვინის ფერმა.

მემკვიდრეობა[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

ჰომინიდების ნასახლარები სხვადასხვა პროვინციებში; სენტ ლუსიას და დრაკენბერგის პარკები, მაპუნგუბვეს კულტურული ლანდშაფტი.

ცნობილი სამხრეთ-აფრიკელები[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

რესურსები ინტერნეტში[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

Commons-logo.svg
ვიკისაწყობში? არის გვერდი თემაზე:

სქოლიო[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]