როჯერ უოტერსი

თავისუფალი ქართულენოვანი ენციკლოპედია ვიკიპედიიდან
გადასვლა: ნავიგაცია, ძიება
როჯერ უოტერსი
Roger Waters en el Palau Sant Jordi de Barcelona (The Wall Live) - 04 (crop).jpg
ბიოგრაფია
ნამდვილი სახელი ჯორჯ როჯერ უოტერსი
დაბ. თარიღი 6 სექტემბერი, 1943 (1943-09-06) (71 წლის)
დაბ. ადგილი დიდი ბუკჰემი, სურეი, ინგლისი
ჟანრ(ებ)ი პროგრესული როკი
ფსიქოდელიური როკი
მძიმე როკი
არტ-როკი
ოპერა
საქმიანობა მუსიკოსი, სიმღერების ავტორი, კომპოზიტორი, პროდიუსერი
ინსტრუმენტ(ებ)ი ბას-გიტარა, გიტარა, ვოკალი, სინთეზატორი, კლარნეტი, საყვირი
აქტიური 1964-დღემდე
ლეიბლ(ებ)ი Capitol
Columbia
Sony
Harvest
ასოციაციები პინკ ფლოიდი, The Bleeding Heart Band
საიტი ოფიციალური საიტი
აღსანიშნავი ინსტრუმენტები

ჯორჯ როჯერ უოტერსი (ინგლ. George Roger Waters; დ. 6 სექტემბერი, 1943, დიდი ბუკჰემი, დიდი ბრიტანეთი) — ინგლისელი როკ-მუსიკოსი, ვოკალისტი, ბას-გიტარისტი, სიმღერების ავტორი და კომპოზიტორი. იგი უფრო მეტად ცნობილია, როგორც ჯგუფ პინკ ფლოიდის წევრი და ლიდერი 1968–1985 წლებში.

1968 წელს პინკ ფლოიდი დატოვა სიდ ბარეტმა და უოტერსი იქცა ჯგუფის ტექსტებისა და მუსიკის, აგრეთვე კონცეპტუალური იდეების ავტორად. მსოფლიო წარმატება მისი მონაწილეობით კოლექტივმა მოიპოვა 1970-იანი წლების ალბომებით The Dark Side of the Moon, Wish You Were Here, Animals და The Wall. მიუხედავად, რომ უოტერსი ძირითადად ბას-გიტარაზე უკრავდა, იგი აგრეთვე ატარებდა ცდებს სინთეზატორებთან და ფირებთან, კონცერტებსა და სტუდიურ ჩანაწერებზე კი რიტმულ გიტარაზეც უკრავდა. 1985 წელს, კოლექტივის სხვა წევრებთან აზრთა სხვადასხვაობის გამო მან დატოვა პინკ ფლოიდი და ყოფილ კოლეგებთან სასამართლო დავით ეცადა, შეენარჩუნებინა კონტროლი ჯგუფის სახელწოდებასა და მასალაზე. 1987 წელს ეს დავა დასრულდა საავტორო უფლებების გადანაწილებით. 2010 წლის მონაცემებით პინკ ფლოიდს მსოფლიო მასშტაბით გაყიდული ჰქონდა 200 მილიონი დისკი, მათ შორის 74.5 მილიონი - მხოლოდ აშშ-ში.

უოტერსის სოლო-კარიერა მოიცავს სამ სტუდიურ ალბომს - The Pros and Cons of Hitch Hiking (1984), Radio K.A.O.S. (1987) და Amused to Death (1992). 1986 წელს მან ასევე დაწერა სიმღერები ანიმაციური ფილმისთვის „როდესაც ქარი ქრის“, რომელიც ეფუძნება რეიმონდ ბრიგზის ამავე სახელწოდების გრაფიკულ რომანს. 1990 წელს როჯერის მიერ დადგმული იქნა მსოფლიო ისტორიაში ერთ-ერთი მასშტაბური როკ-შოუ, The Wall – Live in Berlin, რომელსაც დაახლოებით 200.000 მაყურებელი დაესწრო. 1996 წელს იგი, პინკ ფლოიდთან ერთად, შეყვანილი იქნა აშშ-სა და ბრიტანეთის როკ-ენ-როლის დიდების დარბაზებში. 1999 წლიდან უოტერსი აქტიურად მოგზაურობს საკონცერტო ტურნეებით. 2006-2008 წლებში გაიმართა მასშტაბური ტურნე The Dark Side of the Moon Live. 2005 წელს უოტერსმა გამოსცა სამ მოქმედებიანი ოპერა Ça Ira, რომელიც ეძღვნება საფრანგეთის რევოლუციის იუბილეს. 2005 წლის 2 ივლისს იგი პინკ ფლოიდის წევრებთან, ნიკ მეისონთან, რიჩარდ რაიტთან და დევიდ გილმორთან, გაერთიანდა საქველმოქმედო კონცერტზე Live 8 ერთადერთი გამოსვლისათვის.

2010 წელს დაიწყო მუსიკოსის ტურნე The Wall Live, რომელზეც ალბომის The Wall მთლიანი მასალა პირველად იქნა შესრულებული მასშტაბური ტურნეს ფარგლებში. ამ ტურნეს მსვლელობისას, 2011 წლის 12 მაისს, ლონდონის დარბაზში O2 მასთან ერთად სიმღერის „Comfortably Numb“ შესასრულებლად დევიდ გილმორი გამოვიდა, ხოლო ფინალურ სიმღერაში „Outside the Wall“ სცენაზე ავიდა როგორც გილმორი, ასევე ნიკ მეისონი.

ბიოგრაფია[რედაქტირება]

1943–1964[რედაქტირება]

ჯორჯ როჯერ უოტერსი დაიბადა 1943 წლის 6 სექტემბერს, მერი და ერიკ ფლეტჩერ უოტერსის ოჯახში, დიდ ბუკჰემში, სურეის საგრაფოში. იგი იყო ორ ვაჟს შორის უმცროსი.[1] მისი მამა, ქვანახშირის საბადოს მუშაკის შვილი და ლეიბორისტული პარტიის აქტივისტი, იყო სკოლის მოსწავლე, მოკრძალებული ქრისტიანი და ასევე ბრიტანეთის კომუნისტური პარტიის წევრი.[2] მეორე მსოფლიო ომის პირველ პერიოდში ერიკმა პირადი მოსაზრებების გამო უარი თქვა აქტიურ სამხედრო სამსახურზე და საბრძოლო პირობებში, სასწრაფო დახმარების მანქანის მძღოლად მუშაობდა[2]. პაციფისტური მოსაზრებები მან მოგვიანებით შეცვალა და შეუერთდა ბრიტანეთის სამხედრო ძალებს, სამეფო ფუზილერების მერვე ლეგიონს.[3] იგი მოკლული იქნა 1944 წლის 18 თებერვალს, ანზიოს ხიდთან სამხედრო ოპერაციის დროს[4], როდესაც როჯერი მხოლოდ ხუთი თვის ასაკის იყო.[5] მეუღლის გარდაცვალების შემდეგ მერი, რომელიც ასევე მასწავლებლად მუშაობდა, ორ შვილთან ერთად საცხოვრებლად კემბრიჯში გადავიდა.[6] როჯერი იხსენებდა, რომ მისი ერთ-ერთი ადრეული მოგონება იყო იაპონიაზე გამარჯვების დღის აღნიშვნა.[3]

კემბრიჯში უოტერსი დადიოდა მორლის სკოლაში, მოგვიანებით კი კემბრიჯშირის ბიჭუნათა სკოლაში გადავიდა, სადაც გაიცნო როჯერ ბარეტი, შემდგომში ცნობილი, როგორც სიდი.[7] უოტერსის მომავალი მუსიკალური კოლეგა, დევიდ გილმორი, ცხოვრობდა ახლოს, მილ როუდზე და პერსის სახელობის სკოლაში დადიოდა.[8] 15 წლის ასაკში უოტერსი აირჩიეს კემბრიჯის ბირთვული განიარაღების კამპანიის ახალგაზრდული ფრთის თავმჯდომარედ[9]. როჯერმა შექმნა ორგანიზაციის საჯარო პოსტერი და ორგანიზაციის საქმიანობაში აქტიურად მონაწილეობდა.[10] მიუხედავად იმისა, რომ იგი წარმატებული იყო სპორტში (განსაკუთრებით, კრიკეტისა და რაგბის განხრით)[11], სასკოლო წარმატებები უმნიშვნელო იყო. როგორც თავად უოტერსი იხსენებდა: „ამ პროცესის ყოველი წამი მეზიზღებოდა, გარდა თამაშებისა. რეჟიმი სკოლაში იყო მეტად დესპოტური;... ბავშვები, რომლებიც მიჩვეულები არიან სხვა ბავშვების მხრიდან დაშინებას, ასევე მიჩვეულები არიან დაშინებას მასწავლებლების მხრიდან“.[12] თუმცა ბარეტსა და გილმორს უკვე იცნობდა კემბრიჯიდან, პინკ ფლოიდის პირველი წევრები, ნიკ მეისონი და რიჩარდ რაიტი მან გაიცნო ლონდონში, რიჯენტ სტრიტის პოლიტექნიკურ უნივერსიტეტში, არქიტექტურის ფაკულტეტზე სწავლის პერიოდში, სადაც 1962 წელს ჩაირიცხა[13] (უნარების გამოცდების შედეგად გამოჩნდა, რომ ამ განხრისთვის მზად იყო).[14]

შემდგომი პირადი ცხოვრება[რედაქტირება]

1969 წელს უოტერსმა იქორწინა ბავშვობის მეგობარ და მეზობელ გოგონა ჯუდი ტრიმთან, რომელიც მექოთნე იყო. ჯუდი შემდგომში გამოჩნდა ალბომის Ummagumma კონვერტის გაფორმების შიდა მხარეს.[15] მათ ბავშვები არ ჰყოლიათ და 1975 წელს ერთმანეთს გაეყარნენ.[1]. ჯუდიმ სხვა მამაკაცთან იქორწინა და გარდაიცვალა 2001 წლის 9 იანვარს.[16] 1976 წელს როჯერმა იქორწინა კეროლაინ კრისტისთან [1], რომელიც ლოურენს დანდასის, ზეტლენდის მარკიზას დისწული იყო. მათ ეყოლათ ვაჟი, ჰარი უოტერსი (რომელმაც მომავალში მუსიკოსის კარიერა აირჩია და უოტერსის ბენდთან ერთად 2000-იანი წლებიდან გამოდიოდა) [17] და ქალიშვილი ინდია [18] როჯერს ჰარისგან შვილიშვილები ჰყავს.[3] 1992 წელს იგი გაეყარა კრისტის.[1] 1993 წელს მან კვლავ იქორწინა - ამჯერად პრისცილა ფილიპსთან.[19] ქორწინება 2001 წლამდე გაგრძელდა.[20] 2004 წელს მან გაიცნო მსახიობი და რეჟისორი ლორი დერნინგი. 2012 წლისთვის მათ იქორწინეს.

პინკ ფლოიდში (1965–1985)[რედაქტირება]

შექმნა[რედაქტირება]

Dispersion prism.jpg პორტალი:პინკ ფლოიდი


1963 წლის სექტემბრისთვის როჯერმა და ნიკ მეისონმა დაკარგეს სწავლისადმი ინტერესი [21] და გადასახლდნენ სტენჰოუპ გარდენის ტერიტორიაზე, მაიკ ლეონარდის, რიჯენტ სტრიტის პოლიტექნიკური უნივერსიტეტის კუთვნილ სახლში.[22] პირველად უოტერსმა, მეისონმა და რიჩარდ რაიტმა ერთად დაუკრეს 1963 წლის შემოდგომაზე[23], ჯგუფში, რომელიც ვოკალისტ კით ნობლისა და ბას გიტარისტ კლაივ მეტკელფის მიერ იქნა ჩამოყალიბებული[24]. როგორც წესი, ეს კოლექტივი საკუთარ თავს Sigma 6-ს უწოდებდა, მაგრამ ასევე სახელით Meggadeaths გამოდიოდა.[10] ამ კოლექტივში უოტერსი უკრავდა რიტმულ გიტარაზე, ხოლო მეისონი - დასარტყმელ საკრავებზე. რაიტი უკრავდა ნებისმიერ კლავიშიან ინსტრუმენტზე [25], ხოლო ნობლის და, შილა, მღეროდა. თავდაპირველად ჯგუფი ძირითადად დახურულ წვეულებებზე გამოდიოდა.[26]

1963 წელს, როდესაც მეტკელფმა და ნობლმა ეს კოლექტივი საკუთარი ჯგუფის ჩამოყალიბების მიზნით დატოვეს [27], დარჩენილმა წევრებმა სიდ ბარეტსა და ბობ კლოუზს დახმარება სთხოვეს.[28] 1964 წლის იანვრისთვის მათ იცნობდნენ სახელით The Abdabs (ან The Screaming Abdabs). 1964 წლის შემოდგომაზე მათი სახელები იყო Leonard's Lodgers, The Spectrum Five და Tea Set.[29] მას შემდეგ, რაც ნობლმა და მეტკელფმა დატოვეს ჯგუფი და მან დაკარგა კარგი ვოკალისტები, კლოუზმა მოიყვანა კრის დენისი[30], სამეფო საჰაერო ძალების კბილის ექიმი[31]. 1964 წლის სექტემბრისთვის მეისონი გადავიდა ლეონარდის სახლიდან, მას კი კლოუზი ჩაენაცვლა. მოგვიანებით, 1964 წლის ზამთარში ლეონარდის სახლში ბარეტიც[32], უოტერსის ბავშვობის ნაცნობი გამოჩნდა.[33].

მეისონის თქმით, ჯგუფის პირველი ხმისჩამწერი სესია შედგა 1964 წლის დეკემბერში[34]. ამ დროისთვის მასში გიტარაზე კლოუზი უკრავდა, კოლექტივის სახელი კი Tea Set იყო. რაიტის მეგობრის დახმარებით მათ უფასოდ იქირავეს სტუდია და ჩაწერეს რამდენიმე სიმღერა. მათ შორის იყო სლიმ ჰარპოს სიმღერის „I'm a King Bee“ ქავერ-ვერსია, ბარეტის ორი ორიგინალური კომპოზიცია („Butterfly“ და „Lucy Leave“) და ჯგუფის ერთობლივი ნამუშევარი „Double O Bo“ - მეისონის თქმით, ეს იყო ბო დიდლისა და ჯეიმზ ბონდის მელოდიების შეხამება.

კლოუზმა ჯგუფი 1965 წლის ზაფხულში დატოვა[35], მეისონის თქმით, მამისა და მასწავლებლების მოთხოვნით.[36] დენისი ჯერ-ჯერობით ჯგუფში იყო და სწორედ მაშინ ბარეტმა მოიფიქრა ახალი სახელწოდება, Pink Floyd Sound[37] - ამის მთავარი მიზეზი იყო ის, რომ Tea Set-ის სახელწოდებით კიდევ ერთი ჯგუფი არსებობდა, რომელიც მათთან ერთად უნდა გამოსულიყო.[38] დენისი 1965 წლის იანვარში გაემგზავრა ბაჰრეინში, ბარეტის იმიჯი კი ჯგუფში უფრო გამყარდა 1965 წლის შემოდგომაზე. Pink Floyd Sound იქცა ჯგუფის მუდმივ სახელწოდებად. მოგვიანებით იგი შეიცვალა და გახდა The Pink Floyd Sound, ხოლო 1966 წლის პირველ თვეებში - უბრალოდ Pink Floyd.[39][40]

1966 წლისთვის ბარეტი იყო ჯგუფის ლიდერი, გიტარისტი და სიმღერების ავტორი[41]. მან დაწერა პინკ ფლოიდის სადებიუტო ალბომის The Piper at the Gates of Dawn თითქმის ყველა სიმღერა.[42] ამ ალბომში შეტანილი იქნა უოტერსის პირველი საავტორო ნამუშევარი „Take Up Thy Stethoscope and Walk“.[43] თუმცა, 1967 წლის ბოლოს ბარეტის ცვალებადი ფსიქიური მდგომარეობა შეირყა, რამაც იგი ჯგუფის განვითარებისათვის არახელსაყრელ პიროვნებად აქცია. ვინაიდან ბარეტთან მუშაობა რთული იყო, 1968 წლის მარტში პინკ ფლოიდი შეხვდა თავის მენეჯერებს, რათა განეხილა კოლექტივის მომავალი. ბარეტი დათანხმდა ჯგუფიდან წასვლაზე. 1968 წლის აპრილში ჯგუფში მოვიდა დევიდ გილმორი, რასაც ახლდა ახალი მენეჯერის, სტივ ო’რურკის განცხადება სიდის წასვლისა და ახალი გიტარისტის მოსვლის შესახებ.

უოტერსის ლიდერობა[რედაქტირება]

ალბომის The Dark Side of the Moon შესრულება ერლს კორტის საგამოფენო დარბაზის სცენაზე, 1973 წელს

ბარეტის წასვლის შემდეგ უოტერსი ჯგუფის ხელმძღვანელი გახდა. იგი იქცა სიმღერების ძირითად და ტექსტების ავტორად, თანავოკალისტად და 1985 წელს ჯგუფის დატოვებამდე რჩებოდა პინკ ფლოიდის დომინირებად ფიგურად.[44] მას ეკუთვნის ჯგუფის ხუთი ალბომის მთლიანი ტექსტები, დაწყებული დისკით The Dark Side of the Moon (1973) და დამთავრებული ალბომით The Final Cut (1983) და ამ წლების მანძილზე იგი თანდათან სულ უფრო მეტად აკონტროლებდა ჯგუფსა და მის მუსიკას.[45] უოტერსის მიერ დაწერილი ტექსტებით The Dark Side of the Moon იქცა ყველა დროის ერთ-ერთ წარმატებულ როკ-ალბომად. 2004 წლისთვის მან ბილბორდის ჩარტში 723 კვირა დაჰყო და გაიყიდა 35 მილიონზე მეტი ასლის ოდენობით. 2004 წლისთვის იგი აგრეთვე ყოველ კვირას 8000-ზე მეტი ასლის ოდენობით იყიდებოდა. ჯგუფის ბიოგრაფ გლენ პოუის მიხედვით, ეს არის მსოფლიოს რიგით მეორე ყველაზე გაყიდვადი ალბომი და აშშ-ის ტერიტორიაზე რიგით 21-ე ყველაზე გაყიდვადი ჩანაწერი.[46]

უოტერსს ეკუთვნის ალბომების The Dark Side of the Moon (1973), Wish You Were Here (1975), Animals (1977), The Wall (1979) და The Final Cut (1983) თემატური იდეები.[47] ამ ნამუშევრებში სხვადასხვა სახით არის ნახსენები ომისა და უოტერსის მამის ომში დაკარგვის თემა (რაც დაიწყო სიმღერით „Corporal Clegg“ (A Saucerful Of Secrets, 1968), გაგრძელდა „Free Four“-ით (Obscured By Clouds, 1972) და კულმინაცია იქონია მითითებულ ალბომებში. The Final Cut მთლიანად მიეძღვნა მისი მამის ხსოვნას.[48]

ვიკიციტატა
„ვფიქრობ, „Comfortably Numb“ იყო ჩემი და როჯერის ერთად თანამშრომლობის შესაძლებლობის უკანასკნელი ნაცარი.“
(დევიდ გილმორი[49])

ორმაგი ალბომი The Wall თითქმის მთლიანად უოტერსის მიერ იქნა დაწერილი და ძირითადად მისი ცხოვრების ისტორიას ეფუძნება[50]. აშშ-ში იგი 2010 წლისთვის 23 მილიონზე მეტი ასლის ოდენობით გაიყიდა და წარმოადგენს ამ ქვეყანაში ერთ-ერთს ყველა დროის სამი ყველაზე გაყიდვადი ალბომიდან[51]. მის თანაპროდიუსერად პინკ ფლოიდის მიერ აყვანილი იქნა ბობ ეზრინი, ხოლო მხატვარ ჯერალდ სკარფის მიერ შემუშავებული იქნა დისკის ვიზუალური კონცეფცია[52] და შემდგომში, საკონცერტო გამოსვლების ვიზუალური გაფორმება და ფილმის „პინკ ფლოიდი: კედელი“ (1982) ანიმაციური ეპიზოდები. ლოს-ანჯელესში, ნიუ-იორკში, ლონდონსა და დორტმუნდში, ტურნეს The Wall ფარგლებში კოლექტივმა ჩაატარა რამდენიმე კონცერტი. პინკ ფლოიდის მიერ The Wall უკანასკნელად 1981 წლის 16 ივნისს შესრულდა, ერლს კორტის საგამოფენო დარბაზის სცენაზე. აღნიშნული კონცერტი იყო უკანასკნელი უოტერსის ყოფილ კოლეგებთან 2005 წლის 2 ივლისს, კონცერტზე Live 8 24 წლის შემდეგ გამოსვლამდე.[53]

1983 წელს გამოვიდა ჯგუფის უკანასკნელი სტუდიური ალბომი უოტერსის მონაწილეობით, The Final Cut. ალბომის ქვესათაური იყო „პოსტ-საომარი ოცნების რეკვიემი, დაწერილი როჯერ უოტერსის და შესრულებული პინკ ფლოიდის მიერ“.[54] უოტერსი არის ალბომის ყველა სიმღერის ტექსტისა და მუსიკალური კომპოზიციის ავტორი. ტექსტებში შეიმჩნევა მარგარეტ ტეტჩერის, ისევე როგორც კონსერვატიული პარტიის კრიტიკა.[55] ვინაიდან იმ პერიოდში დევიდ გილმორს არ ჰქონდა ახალი სიმღერები მომავალი ალბომისთვის, მან სთხოვა უოტერსს, ოდნავ შეეფერხებინა დისკის გამოცემა, მაგრამ როჯერმა ამაზე უარი უთხრა.[56] ნიკ მეისონის თანახმად, კამათის შედეგად, გილმორის სახელი ამოიშალა ალბომის თანაავტორებიდან, თუმცა მას კვლავ უხდიდნენ შესრულებული სამუშაოსთვის.[57]Rolling Stone-ის მიერ დისკს ხუთი ვარსკვლავი მიენიჭა, ხოლო მიმომხილველი კურტ ლოდერი წერდა, რომ ეს იყო „უმაღლესი მიღწევა“[58] და „არტ-როკის დაგვირგვინება“.[59] იგი დისკს განიხილავდა, როგორც უოტერსის სოლო-ალბომს.[59]

ჯგუფში შემოქმედებითი სხვადასხვაობების გამო, უოტერსმა პინკ ფლოიდი 1985 წელს დატოვა და ყოფილ კოლეგებთან იურიდიული დავა ჯგუფის სახელისა და მუსიკალური მასალის გამოყენების თაობაზე გამართა.[60] 1985 წლის დეკემბერში მან წარადგინა განცხადება, სადაც კომპანიებს EMI და CBS ჯგუფთან კონტრაქტის დასრულებაზე აუწყებდა. 1986 წლის ოქტომბერში მან შეიტანა სარჩელი სასამართლოში, რათა პინკ ფლოიდი ფორმალურად დაეშალა. თავის გადაწყვეტილებას იგი ასაბუთებდა იმით, რომ „ჯგუფი ამოწურულ ძალას წარმოადგენდა“.[61] გილმორი და მეისონი ამ გადაწყვეტილებას შეეწინააღმდეგნენ და განაცხადეს, რომ პინკ ფლოიდის სახელით არსებობას განაგრძობდნენ. უოტერსი ამტკიცებდა, რომ მას აიძულეს ჯგუფის დატოვება, ისევე, როგორც თავის დროზე რიჩარდ რაიტს. საბოლოოდ, 1987 წლის დეკემბერში ორი მხარე შეთანხმდა უოტერსის მიერ გამოგონილი შოუს ელემენტებისა და სიმღერების გამოყენების თაობაზე.

უოტერსი საბოლოოდ გათავისუფლებული იქნა ო’რურკთან კონტრაქტით გათვალისწინებული პირობებისგან და შეინარჩუნა საავტორო უფლებები The Wall-ის კონცეფციასა და ჯგუფის ცნობილ გასაბერ მფრინავ ღორზე.[62] გილმორის ლიდერობით პინკ ფლოიდმა გამოსცა ორი სტუდიური ალბომი - A Momentary Lapse of Reason (1987) და The Division Bell (1994). 2006 წლისთვის ჯგუფს მსოფლიო მასშტაბით გაყიდული ჰქონდა 200 მილიონზე მეტი დისკი [63] , მათ შორის - 74.5 მილიონი მხოლოდ აშშ-ში.[64]

სოლო კარიერა (1984–დღემდე)[რედაქტირება]

1984–1996[რედაქტირება]

როჯერ უოტერსი პროგრამით The Wall – Live in Berlin, გერმანია, 1990 წლის 21 ივლისი
The Wall – Live in Berlin, 21 ივლისი 1990

როჯერს ჯერ კიდევ 1970 წელს, რონ გისინის თანაავტორობით, ჩაწერილი ჰქონდა ალბომი Music from The Body, რომელშიც შეტანილი იქნა კომპოზიციები, უფრო ადრე დაწერილი ფილმისათვის „სხეული“. ალბომის The Final Cut გამოცემის შემდეგ დაიწყო მუსიკოსის უშუალო სოლო-კარიერა. ამ კარიერის ფარგლებში მან გამოსცა სამი კონცეპტუალური სტუდიური ალბომი და საუნდტრეკი.

1984 წელს გამოვიდა პირველი დისკი, The Pros and Cons of Hitch Hiking - პროექტი მამაკაცის სიზმრებზე, რომელზეც გავლენა იქონია უოტერსის ჯუდი ტრიმთან ქორწინების დასასრულმა. ალბომის თემებს შორის არის სექსი და მონოგამიის / ოჯახური ცხოვრების „ველურ პირობებში“ ცხოვრებასთან დაპირისპირება.[65] ალბომის ბოლოს პერსონაჟი, რეჯი ირჩევს სიყვარულსა და ცოლ-ქმრობის ჩვეულ სტილს და უარს ამბობს უწესრიგო ურთიერთობებზე. ალბომი ჩაიწერა გიტარისტ ერიკ კლეპტონისა და საქსოფონისტ დევიდ სენბორნის მონაწილეობით. იგი გაფორმებულია ჯერალდ სკარფის მიერ.[65] ამჯერად კრიტიკოსმა კურტ ლოდერმა ალბომს უწოდა „საოცრად სტატიური, საზიზღარი ჩანაწერი“[66] ჟურნალ Rolling Stone-ის მიერ ალბომს ერთი ვარსკვლავი მიენიჭა.[67] როჯერმა ალბომის გამოსვლას ასევე თან დაურთო საკონცერტო ტურნე, რომელშიც შედიოდა როგორც ახალი ბენდი (კლეპტონის თანხლებით), ასევე ახალი მუსიკალური მასალა და პინკ ფლოიდის რამდენიმე სიმღერა. ტურნე დაიწყო სტოკჰოლმში, 1984 წლის 16 ივნისს. ბილეთები შოუებზე არც თუ წარმატებით იყიდებოდა [68] და დიდ დარბაზებში დაგეგმილი გამოსვლები გაუქმებული იქნა. როჯერის გამოთვლებით, ამ ტურნემ მას 400.000 ფუნტი დააკარგვინა [69]. 1985 წლის მარტში მან იგივე ტურნე აშშ-ში წარადგინა. ამან ოდნავ შეუწყო ხელი მისი ალბომის პოპულარობას და შტატებში ოქროს სტატუსი მოუტანა.[70]

1986 წელს უოტერსმა ჩაწერა სიმღერები ანიმაციურ ფილმში „როდესაც ქარი ქრის“ გამოსაყენებლად. ამ პერიოდიდან მის დამხმარე ბენდს ეწოდებოდა The Bleeding Heart Band.[71] ამავე შემადგენლობით უოტერსმა 1987 წელს ჩაწერა Radio K.A.O.S. - კონცეპტუალური ალბომი, რომელიც ეფუძნება ინვალიდ ბილის გამოგონილ ისტორიას: ბილი მიჯაჭვულია ეტლზე და საკუთარ თავში ანვითარებს დიდ მანძილზე ელექტრომოწყობილობების მართვის უნარს. მას შეუძლია რადიოტალღებზე მომართვაც. მთელი ალბომის მსვლელობისას იგი ესაუბრება გამოგონილ სადგურ K.A.O.S.-ის წამყვან ჯიმ ლედს. იგი გულნატკენია სამყაროში არსებული მდგომარეობით და შეეცდება ბირთვული ომის მდგომარეობის განსახიერებას. 1987 წელს ალბომს მოჰყვა მასშტაბური საკონცერტო ტურნეც.[72]

1989 წელს, ბერლინის კედლის ჩამონგრევის შემდეგ, ივლისში უოტერსმა გამართა ალბომის The Wall სპეციალური წარმოდგენა - The Wall – Live in Berlin. მას 200.000 ადამიანი დაესწრო.[73] ღონისძიები გაიმართა ომის ვეტერან ლეონარდ ჩეშირის თხოვნით, რომელსაც სჭირდებოდა თანხა საქველმოქმედო ფონდისათვის. უოტერსის ჯგუფს შეუერთდნენ ცნობილი პიროვნებები - უტე ლემპერი, ჰუტერსი, ვენ მორისონი, შინეიდ ო’კონორი, სინდი ლოუპერი, მერიან ფეითფული, სკორპიონსი, ჯონი მიტჩელი, მსახიობი ჯერი ჰოლი, პოლ კერაკი, ტიმ კერი, ტომას დოლბი და ბრაიან ადამსი. დადგმაში აგრეთვე მონაწილეობდა აღმოსავლეთ გერმანიის სიმფონიური ორკესტრი და გუნდი, საბჭოთა არმიის ორკესტრი და აშშ-ს სამხედრო ძალების ვერტმფრენები. მარკ ფიშერის მიერ დადგმულ ამ შოუზე გამოიყენებოდა 25 მეტრის სიმაღლისა და 170 მეტრის სიგრძის მქონე კედელი. გამოიყენებოდა ჯერალდ სკარფის მიერ პინკ ფლოიდის ტურნესთვის The Wall შემუშავებული მარიონეტების უფრო დიდი ვერსიებიც. მოწვევა შოუში მონაწილეობაზე მიიღო ბევრმა მუსიკოსმა, თუმცა მათ შორის არ იყვნენ დევიდ გილმორი, რიჩარდ რაიტი და ნიკ მეისონი.[74] აგრეთვე გამოვიდა კონცერტის აუდიო და ვიდეო ჩანაწერი, რომელიც შტატებში პლატინის სტატუსს ატარებდა.[70]

1990 წელს უოტერსმა დატოვა ლეიბლი Columbia Records. ამიერიდან მისი ახალი მენეჯერი მარკ ფენვიკი იყო. მესამე სოლო ალბომი, Amused to Death როჯერმა 1992 წელს გამოსცა. ჩანაწერის შექმნაზე გავლენა იქონიეს იმ პერიოდის მსოფლიო მოვლენებმა, რომელთა შორის იყო ომი სპარსეთის ყურეში და მოსახლეობის აზროვნებაზე ტელევიზიის მზარდი გავლენა. ალბომის სათაური მომდინარეობს ნილ პოსტმენის წიგნისგან Amusing Ourselves to Death. პატრიკ ლეონარდმა, რომელიც პინკ ფლოიდთან დისკის A Momentary Lapse of Reason ჩაწერისას თანამშრომლობდა, უოტერსის ალბომის თანაპროდიუსერად იმუშავა. ალბომის სიმღერების დიდ ნაწილზე ჟღერს ჯეფ ბეკის სოლო გიტარაზე. დისკის ჩაწერაში სხვა ცნობილმა მუსიკოსებმაც მიიღეს მონაწილეობა.[75] ალბომი ითვლება უოტერსის შემოქმედებაში კრიტიკოსთა მიერ ყველაზე მეტად აღიარებულ სოლო-ჩანაწერად. ბევრი მას ასევე ადარებს პინკ ფლოიდთან ჩაწერილ ალბომებთან.[76] უოტერსის მიერ Amused to Death შეფასებული იქნა, როგორც „გამაოგნებელი ნაშრომი“, რომელიც თავისი მნიშვნელობით უტოლდება ალბომებს The Dark Side Of The Moon და The Wall და არის ერთ-ერთი საუკეთესო მის კარიერაში.[77] წარმატება ამ ალბომიდან მხოლოდ ერთმა სინგლმა, „What God Wants, Pt. 1“ იქონია. ბრიტანეთში, 1992 წლის სექტემბერში მან ჩარტის #35, ხოლო შტატებში - #5 პოზიციამდე (მეინსტრიმული როკ-სიმღერების სიაში) მიაღწია.[78] Amused to Death-ს ბრიტანეთში მიენიჭა ვერცხლის სტატუსი.[79] დისკი მხოლოდ მილიონი ასლის სახით გაიყიდა და ამიტომ გადაწყდა, რომ მას მხარდამჭერი ტურნე არ ექნებოდა. სიმღერები ალბომიდან პირველად შესრულდა ტურნეს In the Flesh მსვლელობისას, 1999 წელს.[80] 1996 წელს უოტერსი, როგორც პინკ ფლოიდის წევრი, შეყვანილი იქნა აშშ-სა და ბრიტანეთის როკ-ენ-როლის დიდების დარბაზში[81].

1999–2004[რედაქტირება]

1999 წელს, თითქმის 12 წლიანი და მუსიკალური ინდუსტრიიდან გაქრობის 7 წლიანი პაუზის შემდეგ, უოტერსი დაბრუნდა ტურნეს In the Flesh ფარგლებში, რომელიც მოიცავდა როგორც მის სოლო, ასევე პინკ ფლოიდის მასალას. აშშ-ში ტურნე ფინანსურად წარმატებული აღმოჩნდა და მიუხედავად იმისა, რომ ძირითადად როჯერი პატარა დარბაზებში გამოდიოდა, ბილეთებზე იმდენად დიდი მოთხოვნა იყო, რომ მოხდა საკონცერტო დარბაზების უფრო დიდებით ჩანაცვლება.[82] ტურნემ მოგვიანებით მოიცვა მსოფლიო და გაგრძელდა სამ წელიწადს. საკონცერტო ფილმი და ცოცხალი ალბომი In the Flesh – Live გამოვიდა მოგვიანებით. სამი წლის მანძილზე შესრულდა უოტერსის მხოლოდ ორი ახალი სიმღერა - „Flickering Flame“ და „Each Small Candle“. 2002 წლის ივნისში ტურნე დასრულდა 70.000 მსმენელის წინაშე, გლასტონბერის ფესტივალის ფარგლებში გამოსვლით, პინკ ფლოიდის 15 და როჯერის სოლო-კარიერიდან 5 სიმღერის შესრულებით.[82]

2004 წელს კომპანიისგან Miramax ცნობილი გახდა, რომ ბროდვეიზე იგეგმებოდა The Wall-ის დადგმა, რაშიც უოტერსიც მონაწილეობდა. ცნობილი გახდა, რომ მიუზიკლში, რომელზეც მუშაობდნენ, გამოყენებული იქნებოდა პინკ ფლოიდის სხვა ალბომების სიმღერებიც, ისევე როგორც ახალი მასალა.[83] 2004 წლის 1 მაისს, მალტაზე გაიმართა როჯერ უოტერსის ოპერის Ça Ira ნაწყვეტების პრემიერა. 2004 წლის ივლისში უოტერსმა გამოსცა სინგლი „To Kill the Child/Leaving Beirut“ - ორი სიმღერით, რომლებზეც გავლენა იქონია ერაყში 2003 წელს აშშ-ს სამხედრო ძალების შესვლამ და მისი მოზარდობის პერიოდის მოგონებებმა აღმოსავლეთში მოგზაურობის შესახებ. სიმღერაში „Leaving Beirut“ გამოკვეთილია ტონი ბლერისა და ჯორჯ ბუშ უმცროსის პოლიტიკის მკაცრი კრიტიკა.

2005–დღემდე[რედაქტირება]

უოტერსის გამოსვლა პინკ ფლოიდთან ერთად 2005 წლის 2 ივლისს

2005 წლის ივლისში უოტერსი, მეისონი, რაიტი და გილმორი გაერთიანდნენ კონცერტისთვის Live 8, რომლის ერთი ნაწილი გაიმართა ლონდონის ჰაიდ პარკის ტერიტორიაზე. ეს იყო პინკ ფლოიდის ერთადერთი გამოსვლა უოტერსთან, 24 წლიანი პაუზის შემდეგ.[84] 23 წუთის განმავლობაში სულ შესრულდა ექვსი კომპოზიცია - „Speak to Me“/„Breathe“/„Breathe (Reprise)“, „Money“, „Wish You Were Here“ და „Comfortably Numb“. გამოცემასთან Associated Press საუბრისას უოტერსი აღნიშნავდა, რომ პინკ ფლოიდთან გამოსვლა მისთვის დადებითი ემოციების მატარებელი იყო, მაგრამ სრული გაერთიანება გამორიცხული იყო მასსა და დევიდ გილმორს შორის მუსიკალური და იდეოლოგიური სხვაობების გამო.[85] მიუხედავად იმისა, რომ უოტერსს და ჯგუფს ჰქონდათ აზრთა სხვადასხვაობა იმ სიმღერების შესახებ, რომლებიც უნდა შეესრულებინათ, იგი დათანხმდა მხოლოდ ერთ კონცერტზე.[86] იმავე რესურსს გილმორმა უამბო: „რეპეტიციებმა დამარწმუნა, რომ ეს არ იყო ის, რასაც დიდი რაოდენობით გავაკეთებდი. ბევრი ადამიანის ცხოვრებაში ყოფილა განშორების მომენტი, რომელიც მათ გაუუქმებიათ, მაგრამ სამართლიანად და კატეგორიულად ვიტყვი, რომ არ შედგება ტურნე და არ ჩაიწერება ალბომი, რომელშიც მე მივიღებ მონაწილეობას. ეს არ ეხება ანონიმურობას ან რამე მსგავსს. ეს არის უბრალოდ...მე იქ ვიყავი, მე ეს გავაკეთე“.[87] 2005 წლის ნოემბერში პინკ ფლოიდი პიტ ტაუნზენდის (The Who) მიერ სიდ ბარეტთან და როჯერ უოტერსთან ერთად შეყვანილი იქნა ბრიტანული მუსიკის დიდების დარბაზში[88]

2005 წლის სექტემბერში გამოვიდა უოტერსის Ça Ira - სამმოქმედებიანი ოპერა, რომელიც შეიქმნა ეტიენ როდა-ჟილის თანაავტორობით. მისი სიუჟეტი ეფუძნება ფრანგული რევოლუციის მოვლენებს.[89] ალბომი გამოვიდა ორმაგი დისკის სახით. ვოკალურ პარტიებს მასზე ასრულებენ ბრინ ტერფელი (ბარიტონი), ინ უანი (სოპრანო) და პოლ გროვეზი (ტენორი).[90] სიუჟეტით მიმდინარე მოქმედებები აღწერილი იქნა ფრანგულ ენაზე როდა-ჟილის და მის მეუღლე ნადინის მიერ. უოტერსმა ოპერის ადაპტირებაზე მუშაობა 1989 წელს დაიწყო.[91] ჩანაწერი ბილბორდის კლასიკური მუსიკის ჩარტში #5 ადგილზე მოხვდა.[92]

ტურნე The Dark Side of The Moon, 2006 წელი.

2006 წელს უოტერსმა დაიწყო საკონცერტო ტურნე The Dark Side of the Moon Live, რომელიც სამ წელიწადს გაგრძელდა და მოიცვა ჩრდილოეთ ამერიკა და ევროპა. საკონცერტო პროგრამის პირველ ნახევარში სრულდებოდა პინკ ფლოიდისა და უოტერსის მასალა, ხოლო მეორე ნახევრის ძირითადი ნაწილი შედგებოდა ალბომის The Dark Side of the Moon შესრულებისგან - უოტერსმა იგი სრული სახით სოლო-კარიერაში პირველად შეასრულა. შოუს დასასრულს სრულდებოდა სიმღერები ალბომიდან The Wall. საკონცერტო გაფორმებისას გამოიყენებოდა მარკ ბრიკმენის მიერ შემუშავებული ლაზერული ეფექტები, ცეცხლის მფრქვევები, ფსიქოდელიური პროექციები, ბოლის მწარმოებელი მოწყობილობები და გასაბერი ფიგურები (ასტრონავტი და ღორი). ამას თან ერთვოდა 360 გრადუსიანი კვადრო ჟღერადობა. ტურნეს რამდენიმე კონცერტზე უოტერსს The Dark Side of the Moon-ის შესრულებისას ნიკ მეისონიც შეუერთდა.[93] 2007 წლის იანვარში ტურნე გაგრძელდა ავსტრალიისა და ახალი ზელანდიის შოუებით, შემდეგ კი აზიის, ევროპის, სამხრეთ ამერიკისა და ჩრდილოეთ ამერიკის კონცერტებით დასრულდა.

2007 წლის მარტში გამოიცა უოტერსის ახალი სიმღერა, „Hello (I Love You)“ - ფილმის „უკანასკნელი მიმზი“ საუნდტრეკიდან. იგი გამოვიდა სინგლის სახით. პრესაში აღინიშნა, რომ „სიმღერაში გადმოცემულია ფილმის თემები, კაცობრიობის საუკეთესო და ყველა ცუდ ინსტინქტებს შორის შეჯახება და ის, თუ როგორ იმარჯვებს ბავშვის უწყინარი ბუნება“.[94] 2008 წლის აპრილში უოტერსი გამოვიდა კოაჩელას ფესტივალზე და აპირებდა მონაწილეობის მიღებას 2008 წლის საქველმოქმედო კონცერტში Live Earth 2008 (რომელიც გაუქმებული იქნა მუმბაის ტერაქტების გამო).[95]

უოტერსის მიერ დადასტურებული იქნა, რომ მის მომავალ სტუდიურ ალბომს შესაძლოა, ერქვას Heartland და ის, რომ დაწერილი აქვს უამრავი სიმღერა (რომელთა ნაწილი უკვე ჩაწერილია). მათი გამოცემა, მისივე თქმით, დაგეგმილი იყო მხოლოდ მაშინ, როდესაც შედგებოდა მთლიანი ალბომი.[96] 2010 წლის ივნისში უოტერსმა გამოსცა საპროტესტო სიმღერის „We Shall Overcome“ საკუთარი ვერსია. 2010 წლის დახურულ საქველმოქმედო ღონისძიებაზე, რომელიც გამართა ფონდმა Hoping, მან და დევიდ გილმორმა ერთად შეასრულეს სიმღერები „To Know Him Is to Love Him“ (ის სრულდებოდა პინკ ფლოიდის ადრეულ რეპეტიციებზე); „Wish You Were Here“, „Comfortably Numb“ და „Another Brick in the Wall (Part 2)“.[97]

როჯერ უოტერსის გამოსვლა ბარსელონაში, 2011 წელს, ტურნე The Wall Live.

2010 წლის სექტემბერში უოტერსმა გამოაცხადა მსოფლიო ტურნეს The Wall Live ჩატარების შესახებ, რომელიც იქნებოდა პინკ ფლოიდის ორიგინალური კონცერტების ახალი ინტერპრეტაცია.[98] გამოცემის Daily Mail მიმომხილველ კოულ მორტონის აზრით, პინკ ფლოიდის ალბომის ტურნე-ვერსია „არის ყველა დროის ერთ-ერთი ყველაზე ამბიციური და რთული როკ-შოუ“.[99] ცნობილია, რომ ტურის დადგმას დასჭირდა 37 მილიონი გირვანქა სტერლინგი.[99] რესურსს Associated Press უოტერსმა უამბო, რომ ეს ტურნე ალბათ მის კარიერაში უკანასკნელი იქნებოდა: „მე აღარ ვარ ისეთი ახალგაზრდა. მე არ ვარ ბიბი კინგის ან მადი უოტერსის მსგავსი. არც დიდი ვოკალისტი ვარ, არც დიდი ინსტრუმენტალისტი ან სხვა ვინმე, მაგრამ ჩემში კვლავ ანთებულია ცეცხლი და სათქმელი მაქვს. ჩემში გედის სიმღერაა და ვფიქრობ, ასეც უნდა იყოს“.[100] ტურნეს მსვლელობისას, ლონდონის დარბაზში O2, 2011 წლის 12 მაისს, გილმორი და მეისონი გამოჩნდნენ უოტერსთან „Outside the Wall“-ის შესრულებისას, თუმცა შოუს მთავარ მომენტად იქცა კედლის თავზე სიმღერაში „Comfortably Numb“ დევიდ გილმორის გამოჩენა და კომპოზიციაში ვოკალური და გიტარის პარტიების შესრულება. [101] 2011 წლის მაისში უოტერსმა მონაწილეობა მიიღო პროგრამაში Desert Island Discs. 2012 წლის პირველ ნახევარში უოტერსის მსოფლიო რეკორდმა ბილეთების გაყიდვის მხრივ 1.4 მილიონი ცალი შეადგინა.[102]

2012 წლის ოქტომბერში უოტერსი გამოვიდა კონცერტზე Love for Levon, რომელიც ლევონ ჰელმის ხსოვნას ეძღვნებოდა. იგი აგრეთვე გამოვიდა საქველმოქმედო კონცერტზე The Concert for Sandy Relief, რომელიც ქარიშხალ სენდისგან დაზარალებულთა დასახმარებლად, მედისონ-სკვერ-გარდენზე, 2012 წლის 12 დეკემბერს გაიმართა.[103]

2014 წლის 6 და 7 სექტემბერს ტორონტოს საერთაშორისო კინოფესტივალის ფარგლებში გაიმართა როჯერის და შონ ევანსის ერთობლივი ფილმის The Wall პრემიერა. ფილმი ეფუძნება 2010-2013 წლების ტურნეს და შეიცავს კადრებს კონცერტებიდან და როჯერ უოტერსის ცხოვრებიდან. [104]

აქტივიზმი[რედაქტირება]

2004 წელს ინდონეზიაში მომხდარი მიწისძვრისა და ცუნამის შემდეგ უოტერსმა ტელეარხ NBC-ს მიერ მოწყობილ სპეციალურ საქველმოქმედო ტელემარათონზე ერიკ კლეპტონთან ერთად შეასრულა სიმღერა „Wish You Were Here“.[105]

უოტერსი ბრიტანეთის 2004 წლის სანადირო კანონის წინააღმდეგი იყო. მან მიიღო მონაწილეობა სპეციალურ კონცერტში, რომელიც ამ კანონის გაპროტესტებას ეძღვნებოდა და ახსნა:

„ინგლისის პოლიტიკურმა და ფილოსოფიურმა ატმოსფერომ გული ამიცრუა. ანტისანადირო კანონი უკვე ზედმეტი აღმოჩნდა და დამატოვებინა ინგლისი. რაც შემეძლო, გავაკეთე. გავმართე კონცერტი, ერთ-ორი სტატიაც გამოვაქვეყნე. მაგრამ მრცხვენია, რომ ინგლისელი ვარ. მე ვმონაწილეობდა ჰაიდ პარკში გარეუბნების ალიანსის მიარ გამართულ მსვლელობაში. იქ იმყოფებოდა ასობით და ათასობით ჩვენი თანამოაზრე. კარგი, სამართლიანი ინგლისელი ხალხი. ეს არის კანონმდებლობის შესახებ აზრთა სხვადასხვაობის ერთ-ერთი დიდი შემთხვევა, რაც კი ბრიტანეთში გვქონია. აქ საქმე იმაში კი არ არის, ვეთანხმები თუ არა მელიებზე ნადირობას, მაგრამ ბოლომდე დავიცავ მათ უფლებებს ამ კამპანიაში მონაწილეობისას.[106]

როჯერ უოტერსი ასრულებს სიმღერას Comfortably Numb 2010 წლის 30 ოქტომბერს, კანზასში.

2005 წლის ოქტომბერში მან განმარტა: „ბრიტანეთში ხშირად ვბრუნდები. მე აქაურობა სანადირო აკრძალვების გამო პროტესტის შედეგად არ დამიტოვებია, გაყრის პერიოდში შვილს გავყევი“.[107] ბრიტანეთის დატოვების შემდეგ იგი დასახლდა ლონგ აილენდის (ნიუ-იორკი) ტერიტორიაზე, მეგობარ ლორი დერნინგთან ერთად.[108] 2007 წლის ივლისში იგი გამოვიდა საქველმოქმედო კონცერტზე Live Earth, რომელიც Live 8-ის ერთგვარი გაგრძელება იყო და ეხებოდა გლობალური კლიმატის პრობლემებს. კონცერტზე როჯერთან ერთად გამოვიდა ტრენტონის ბავშვთა გუნდი და გამოიყენებოდა ცნობილი მფრინავი ღორი. ჟურნალისტ დევიდ ფრიკს უოტერსმა აუხსნა, თუ რატომ არის The Wall კვლავ აქტუალური:

მამის დაკარგვა არის ალბომის ძირითადი თემა. წლები გადის და ბავშვები კვლავ და კვლავ კარგავენ მამებს, არაფრის გამო. ახლა ჩანს, რომ ერაყში ეს მამები, კარგი და ნამდვილი ადამიანები, არაფრის გამო დაიღუპნენ. უკანასკნელ კონცერტებზე ვასრულებდი სიმღერას Bring The Boys Back Home. ახლა უფრო აღსანიშნავი და გამართლებულია მისი შესრულება, ვიდრე 1979 წელს.[109]

2007 წელს უოტერსი არჩეული იქნა ათასწლეულის დაპირების, მალარიასთან და სიღარიბესთან ბრძოლის საქველმოქმედო ორგანიზაციის დელეგატად.[110] მან გამოხატა საკუთარი პოზიცია აღმოსავლეთში მიმდინარე მოვლენებზე და 2009 წლის ივნისში ღიად გამოხატა თავისი აზრი ისრაელის კედლის შესახებ, უწოდა რა მას „შეურაცხმყოფელი“ და აღნიშნა, რომ „იგი უნდა ჩამოინგრეს“.[111] 2009 წლის დეკემბერში იგი შეუერთდა ღაზას თავისუფლების მარშს[112]. 2011 წლის მაისში უოტერსმა განაცხადა, რომ უერთდებოდა ისრაელის კულტურულ ბოიკოტს.[113]

ტექნიკა და ინსტრუმენტები[რედაქტირება]

პინკ ფლოიდის წევრობისას უოტერსის ძირითადი ინსტრუმენტი იყო ელექტრონული ბას-გიტარა. იგი უკრავდა Höfner-ის ბას გიტარაზე, მაგრამ მოგვიანებით იგი Rickenbacker RM-1999/4001S-ით შეცვალა. დაახლოებით 1970 წელს მან დაიწყო Fender Precision Bass-ის გამოყენება. 1970 წლის ივლისში, ჰაიდ პარკში გამართულ კონცერტზე პირველად გამოჩნდა შავი P-Bass, რომელიც იშვიათად ჩნდებოდა 1972 წლის აპრილამდე. ამის შემდეგ იგი მუდმივად გამოიყენებოდა როჯერ უოტერსის ძირითადი სასცენო გიტარის სახით და იქცა სანიმუშო მოდელის პროტოტიპად.[114] როჯერი იყენებს RotoSound-ის მიერ წარმოებულ Jazz Bass 77-ის ტიპის სიმებს.[115] კარიერის მანძილზე იგი იყენებდა ფირმების Selmer, WEM, Hiwatt და Ashdown გამაძლიერებლებს და სხვადასხვა ეფექტს, რომელთა შორის იყო ექო, ტრემოლო, შეფერხება და სხვები.[116]

უოტერსი აგრეთვე ატარებდა ცდებს EMS Synthi A და VCS 3 ტიპის სინთეზატორებთან. განსაკუთრებით ეს შეიმჩნევა კომპოზიციებში „On the Run“,[117]„Welcome to the Machine“[118] და „In the Flesh?“.[119] პინკ ფლოიდის სიმღერებზე იგი უკრავდა აკუსტიკურ გიტარებზე (Fender, Martin, Ovation და Washburn).[116] სიმღერაში „Sheep“ ჟღერს მისი ელექტრონული გიტარა [120], ხოლო აკუსტიკური გიტარის მოსმენა შესაძლებელია პინკ ფლოიდის არაერთ სიმღერაში, როგორიც არის „Pigs on the Wing 1 & 2“,[121]„Southampton Dock“ [122] და „Mother“.[123] კომპოზიციაში „One of These Days“ ბას-გიტარაზე უოტერსის მიერ გამოყენებული იქნა ექოს ეფექტი Binson Echorec 2.[124]

დისკოგრაფია[რედაქტირება]

ლიტერატურა[რედაქტირება]

დამატებითი ლიტერატურა[რედაქტირება]

  • დი პერნა, ალან (2002). Guitar World წარმოგიდგენთ პინკ ფლოიდს. მილუოკი: Hal Leonard Corporation. ISBN 978-0-634-03286-8. 
  • ფიტჩი, ვერნონ (2001). პინკ ფლოიდი: პრესის რეპორტაჟები 1966–1983. ონტარიო: Collector's Guide Publishing Inc. ISBN 978-1-896-52272-2. 
  • ჰარისი, ჯონ (2005). The Dark Side of the Moon: პინკ ფლოიდის შედევრის შექმნა. ნიუ-იორკი: Da Capo. ISBN 978-0-306-81342-9. 
  • ჰაიეტი, ბრაიან (სექტემბერი 2010). „დაბრუნება კედელთან“. როლინგ სტოუნი 1114: გვ. გვ. 50–57. 
  • მაკდონალდი, ბრუნო (1997). პინკ ფლოიდი: ჯგუფის, მოყვარულთა, მეგობრებისა და მტრების თვალით. ნიუ-იორკი: Da Capo Press. ISBN 978-0-306-80780-0. 
  • (1994) პინკ ფლოიდი: ვიზუალური დოკუმენტი. ლონდონი: Omnibus Press. ISBN 978-0-711-91444-5. 
  • მაილზი, ბარი (1982). პინკ ფლოიდი: ბარი მაილზის ვიზუალური დოკუმენტი. ნიუ-იორკი: Putnam Publishing Group. ISBN 978-0-399-41001-7. 
  • (დეკემბერი 1999) „პინკ ფლოიდი: The Wall-ის შექმნა“. Mojo 73: გვ. გვ. 76–95. 

რესურსები ინტერნეტში[რედაქტირება]

Commons-logo.svg
ვიკისაწყობში? არის გვერდი თემაზე:

სქოლიო[რედაქტირება]

  1. 1.0 1.1 1.2 1.3 ფიტჩი 2005
  2. 2.0 2.1 ბლეიკი 2008
  3. 3.0 3.1 3.2 Desert Island Discs, როჯერ უოტერსი. BBC Radio 4 (29 მაისი 2011). წაკითხვის თარიღი: 29 მაისი 2011.
  4. CWGC დეტალები
  5. ბლეიკი 2008
  6. მენინგი 2006, გვ. 5–6
  7. უოტკინსონი და ანდერსონი 1991
  8. უოტკინსონი და ანდერსონი 1991
  9. მეისონი 2005, გვ. 12–13
  10. 10.0 10.1 პოუი 2008
  11. უოტკინსონი და ანდერსონი 1991
  12. ბლეიკი 2008, გვ. 14–19
  13. პოუი 2008
  14. ბლეიკი 2008
  15. მებეტი 2010
  16. კუპერი, ემანუელ. “ჯუდი ტრიმი“, 25 იანვარი 2001. წაკითხვის თარიღი: 14 ოქტომბერი 2010. 
  17. პოუი 2008, გვ. 335–339
  18. ბლეიკი 2008
  19. ბლეიკი 2008
  20. NNDB. NNDB. წაკითხვის თარიღი: 30 მაისი 2011.
  21. ბლეიკი 2008
  22. მეისონი 2005
  23. მეისონი 2005
  24. მენინგი 2006
  25. მეისონი 2005, გვ. 17–18
  26. მეისონი 2005, გვ. 13–18
  27. მეისონი 2005
  28. პოუი 2008
  29. პოუი 2007
  30. მეისონი 2005
  31. უოტკინსონი და ანდერსონი 1991
  32. მეისონი 2005
  33. ბლეიკი 2008
  34. მეისონი 2005
  35. პოუი 2008
  36. მეისონი 2005
  37. მეისონი 2005
  38. ბლეიკი 2008
  39. პოუი 2008
  40. მეისონი 2005, გვ. 30–37
  41. მეისონი 2005
  42. მეისონი 2005, გვ. 87–107
  43. ბლეიკი 2008
  44. მეისონი 2005, გვ. 106–107, 160–161, 265, 278
  45. ბლეიკი 2008, გვ. 3, 9, 113, 156, 242, 279, 320, 398
  46. პოუი 2008
  47. მეისონი 2005, გვ. 265–269
  48. ბლეიკი 2008
  49. ბლეიკი 2008
  50. ბლეიკი 2008
  51. RIAA-ს ოქროს და პლატინის ალბომები. RIAA. წაკითხვის თარიღი: 17 ოქტომბერი 2010.
  52. ბლეიკი 2008, გვ. 260–261
  53. პოუი და რასელი 1997
  54. პოუი 2008
  55. ბლეიკი 2008, გვ. 294–299
  56. ბლეიკი 2008
  57. მეისონი 2005, გვ. 264–270
  58. შეფნერი 1991
  59. 59.0 59.1 ბლეიკი 2008
  60. პოუი 2008, გვ. 240–241
  61. პოუი 2008, გვ. 221, 237, 240–241, 246
  62. მენინგი 2006, გვ. 139
  63. მენინგი 2006
  64. ყველაზე გაყიდვადი მუსიკოსები. RIAA. წაკითხვის თარიღი: 17 ოქტომბერი 2010.
  65. 65.0 65.1 შეფნერი 1991, გვ. 272–273
  66. ბლეიკი 2008, გვ. 305–306
  67. დეკეინი, მაიკ. The Pros and Cons of Hitch Hiking. Allmusic. წაკითხვის თარიღი: 17 ოქტომბერი 2010.
  68. ბლეიკი 2008, გვ. 332–333
  69. ბლეიკი 2008
  70. 70.0 70.1 RIAA-ს სერტიფიცირება. RIAA. წაკითხვის თარიღი: 17 ნოემბერი 2010.
  71. ფიტჩი 2005
  72. მენინგი 2006
  73. ბლეიკი 2008
  74. ბლეიკი 2008, გვ. 342–347
  75. ბლეიკი 2008, გვ. 348–349
  76. ბლეიკი 2008, გვ. 347–352
  77. მენინგი 2006, გვ. 141, 252
  78. როჯერ უოტერსი: ბილბორდის სინგლები. Allmusic. წაკითხვის თარიღი: 20 ნოემბერი 2010.
  79. BPI სერტიფიცირება. BPI. წაკითხვის თარიღი: 2 ოქტომბერი 2010.
  80. პოუი 2008, გვ. 323–324
  81. როკ-ენ-როლის დიდების დარბაზი - პინკ ფლოიდი. როკ-ენ-როლის დიდების დარბაზი. წაკითხვის თარიღი: 2 ოქტომბერი 2010.
  82. 82.0 82.1 პოუი 2008, გვ. 329–334
  83. პინკ ფლოიდის The Wall ბროდვეიზე“, BBC News, 5 აგვისტო 2004. წაკითხვის თარიღი: 2 ოქტომბერი 2010. 
  84. პოუი 2008, გვ. 237, 266–267
  85. შეფნერი 1991
  86. ბლეიკი 2008, გვ. 382–383
  87. გილმორი უარს ამბობს პინკ ფლოიდის გაერთიანებაზე. MSNBC (9 სექტემბერი 2008). წაკითხვის თარიღი: 6 ოქტომბერი 2010.
  88. ბლეიკი 2008
  89. (27 აგვისტო 2005) უოტერსის ახალი კონცეფცია. Billboard, გვ. 45. წაკითხვის თარიღი: 18 ოქტომბერი 2010. 
  90. პოუი 2008, გვ. 324–325
  91. მენინგი 2006
  92. როჯერ უოტერსი: Ca Ira. ბილბორდი. დაარქივებულია ორიგინალიდან 2012-07-19-ში. წაკითხვის თარიღი: 17 ოქტომბერი 2010.
  93. პოუი 2008, გვ. 319, 334–338
  94. როჯერ უოტერსი იწერს სიმღერას „Hello (I Love You)“, რომელიც შეტანილია New Line Cinema-ს ფილმში „უკანასკნელი მიმზი“. Marketwire (იანვარი 2007). დაარქივებულია ორიგინალიდან 2012-06-29-ში. წაკითხვის თარიღი: 17 ოქტომბერი 2010.
  95. Live Earth India გაუქმებულია მუმბაის ტერაქტების შემდეგ. The Guardian (1 დეკემბერი 2008). წაკითხვის თარიღი: 18 ოქტომბერი 2010.
  96. ბრაუნი, მარკ. (25 აპრილი 2008)როჯერ უოტერსის სრული ინტერვიუ. Rocky Mountain News. წაკითხვის თარიღი: 17 ოქტომბერი 2010.
  97. კრეპსი, დევიდ. (12 ივლისი 2010)პინკ ფლოიდის დევიდ გილმორი და როჯერ უოტერსი აოცებენ მაყურებელს მოულოდნელი ერთობლივი გამოსვლით. როლინგ სტოუნი. წაკითხვის თარიღი: 30 მაისი 2011.
  98. ჯონსი, რებეკა. (27 მაისი 2010)პინკ ფლოიდის როჯერ უოტერსი უბრუნდება The Wall-ს. BBC News. წაკითხვის თარიღი: 19 ოქტომბერი 2010.
  99. 99.0 99.1 მორტონი, კოულ. (7 ნოემბერი 2010)შეხვედრა როჯერ უოტერსთან კულისებს მიღმა, 60 მილიონიანი გამაოგნებელი შოუს The Wall მომზადებისას. Daily Mail. წაკითხვის თარიღი: 7 ნოემბერი 2010.
  100. ბატლერი, უილ. (12 აპრილი 2010)როჯერ უოტერსი უბრუნდება The Wall უკანასკნელი საკონცერტო ტურნესათვის. NPR. წაკითხვის თარიღი: 26 ნოემბერი 2010.
  101. პინკ ფლოიდის წევრთა გაერთიანება როჯერ უოტერსის კონცერტზე. www.viagogo.com (16 მაისი 2011). წაკითხვის თარიღი: 16 მაისი 2011.
  102. "როჯერ უოტერსი ლიდერობს 2012 წლის ბილეთების გაყიდვებში". BBC News. 14 ივლისი 2012
  103. 12 დაუვიწყარი ფოტოები ეპიკური კონცერტიდან 12–12–12. TIME. წაკითხვის თარიღი: 15 December 2012.
  104. როჯერ უოტერსის ფილმის The Wall მიმოხილვა - მსოფლიო პრემიერა. T Mak World. წაკითხვის თარიღი: 7 სექტემბერი 2014.
  105. ვარსკვლავები ეხმარებიან ცუნამით დაზარალებულებს. MSNBC. წაკითხვის თარიღი: 2 ოქტომბერი 2010.
  106. ბლეიკი 2008
  107. როჯერ უოტერსი: საფრანგეთის რევოლუცია. The Independent (4 ოქტომბერი 2005). წაკითხვის თარიღი: 17 ოქტომბერი 2010.
  108. ბლეიკი 2008, გვ. 391–392
  109. ფრიკი 2009
  110. უოტერსი, როჯერ. (11 ივნისი 2007)უოტერსი: დიდი სიღარიბის წინააღმდეგ რაღაც შეიძლება მოვიმოქმედოთ. CNN.com. წაკითხვის თარიღი: 18 ოქტომბერი 2010.
  111. თილი, სკოტ. (2 ივნისი 2009)როჯერ უოტერსი ისრაელს: დაანგრიეთ კედელი. Wired News. წაკითხვის თარიღი: 14 ოქტომბერი 2010.
  112. ექსკლუზივი: პინკ ფლოიდის როჯერ უოტერსი გამოხატავს ღაზას მშვიდობიანი მარშისადმი მხარდაჭერას. Democracy Now! (30 დეკემბერი 2009). წაკითხვის თარიღი: 12 ოქტომბერი 2010.
  113. როჯერ უოტერსი უერთდება ისრაელის ბოიკოტს. Haaretz (6 მარტი 2011). წაკითხვის თარიღი: 6 მარტი 2011.
  114. Roger Waters Precision Bass. Fender.com. წაკითხვის თარიღი: 9 ოქტომბერი 2010.
  115. Rotosound Endorsees. Rotosound. წაკითხვის თარიღი: 23 ნოემბერი 2010.
  116. 116.0 116.1 ფიტჩი 2005, გვ. 416–430, 441–445
  117. მეისონი 2005
  118. ფიტჩი 2005
  119. ფიტჩი და მეჰონ 2006
  120. ფიტჩი 2005
  121. ფიტჩი 2005, გვ. 241–242
  122. ფიტჩი 2005
  123. ფიტჩი 2005
  124. მებეტი 1995
Musical notes.svg მუსიკის პორტალი – დაათვალიერეთ ვიკიპედიის სხვა სტატიები მუსიკაზე.