სიდ ბარეტი

თავისუფალი ქართულენოვანი ენციკლოპედია ვიკიპედიიდან
გადასვლა: ნავიგაცია, ძიება
სიდ ბარეტი
სიდ ბარეტი
სიდ ბარეტი
ბიოგრაფია
ნამდვილი სახელი როჯერ კით ბარეტი
დაბ. თარიღი 6 იანვარი 1946 (1946-01-06)
კემბრიჯი, ინგლისი
გარდ. თარიღი 7 ივლისი 2006 (2006-07-07)
კემბრიჯი, ინგლისი
ჟანრ(ებ)ი ფსიქოდელიური როკი
სპეის-როკი
ფსიქოდელიური ფოლკი
ბლუზ-როკი
ექსპერიმენტალური როკი
ფსიქოდელიური პოპი
საქმიანობა გიტარისტი
ვოკალისტი
ინსტრუმენტ(ებ)ი გიტარა
ბანჯო
ბას გიტარა
სლაიდ გიტარა
აქტიური 1964 - 1974
ლეიბლ(ებ)ი Harvest/EMI
ასოციაციები პინკ ფლოიდი, Stars
საიტი www.sydbarrett.com
აღსანიშნავი ინსტრუმენტები
Danelectro DC-59
Fender Esquire

როჯერ კით ბარეტი (სიდ ბარეტი) (ინგლ. Roger Keith Barrett), (* 6 იანვარი, 1946, კემბრიჯი - † 7 ივლისი, 2006, იქვე) — ინგლისელი მუსიკოსი, ვოკალისტი და გიტარისტი, ჯგუფ პინკ ფლოიდის ერთ-ერთი დამაარსებელი, სიმღერების მთავარი ავტორი და ფსიქოდელიური როკის ერთ-ერთი ცნობილი შემსრულებელი.

სიდი აქტიური მუსიკოსი იყო დაახლოებით შვიდი წლის განმავლობაში. მან პინკ ფლოიდთან ჩაწერა ორი ალბომი და საკუთარი სოლო-კარიერას განმავლობაში - ორი ალბომი. ამის შემდეგ სიდი სამუდამოდ განმარტოვდა სამყაროსგან, თუმცა დრო და დრო ჩნდებოდა ან სცენაზე, ან ქუჩაში. უკანასკნელად იგი სტუდიაში იხილეს 1975 წელს, როდესაც პინკ ფლოიდი იწერდა თავის ცნობილ ალბომს Wish You Were Here.

წლების განმავლობაში სიდი იქცა შთაგონებად არაერთი შემოქმედისათვის.

ცხოვრება[რედაქტირება]

პინკ ფლოიდამდე[რედაქტირება]

როჯერ ბარეტი დაიბადა ინგლისში, კემბრიჯში, მე-60 გლისონ როუდზე, საშუალო კლასის ოჯახში. მისი მამა, არტურ მაქს ბარეტი და დედა, ვინიფრედი, სიდს მხარს უჭერდნენ მუსიკით დაინტერესებისას. სამი წლის ასაკში ბარეტი და მისი ოჯახი საცხოვრებლად გადავიდნენ 183-ე ჰილზ როუდზე. სახელი სიდი როჯერმა 14 წლის ასაკში მიიღო, რადგანაც მას ძალიან მოსწონდა ადგილობრივი მუსიკოსი, სიდ ბარეტი (იწერება Sid Barrett), თუმცა ერთი ასო ამ სახელში შეცვალა და გახდა Syd Barrett.

როდესაც სიდი ჯერ არ იყო 16 წლის, მისი მამა მწვავე კიბოს დიაგნოზით გარდაიცვალა. ამის შემდეგ სიდი დადიოდა კემბერველის მხატვრულ კოლეჯში. 1965 წელს მან პირველი საკუთარი ჯგუფი დააარსა. პინკ ფლოიდში მოსვლამდე მან უკვე დაწერა რამდენიმე სიმღერა, რომელიც მოგვიანებით მის ალბომებში შევიდა, მაგალითად, "Effervescing Elephant".

პინკ ფლოიდი (1964–1968)[რედაქტირება]

1965 წელს სიდ ბარეტი შეუერთდა ჯგუფს, რომელიც უკვე გამოდიოდა სხვადასხვა სახელით - იმ დროისათვის მისი სახელი იყო The Tea Set. მას შემდეგ, რაც კოლექტივი მოხვდა კონცერტზე ამავე სახელწოდების ჯგუფთან ერთად, ბარეტმა მოიგონა უცნაური სახელი - The Pink Floyd Sound. როგორც ცნობილია, ეს იყო ორი ბლუზმენის, პინკ ანდერსონისა და ფლოიდ კაუნსილის სახელების შერწყმის შედეგად მიღებული სიტყვა.

თავდაპირველად ჯგუფი უკრავდა ამერიკული რიტმ ენ ბლუზის ცნობილ სიმღერებს, მაგრამ 1966 წლისათვის, ბარეტის დახმარებით მათ საკუთარი იმპროვიზაციებიც დაიწყეს. მათი ნაწილი დაფუძნებული იყო ჯაზზე და ტრადიციულ ბრიტანულ როკ ენ როლზე. სხვადასხვა კლუბებში გამოსვლისას მათ დაიწყეს უცნაური განათების გამოყენება, რომელშიც გამოიყენებოდა უბრალოდ თხევადი სლაიდები. ამ ფონზე ბარეტი აბსოლუტური სუპერვარსკვლავი ჩანდა - იგი იყო არაჩვეულებრივი მსახიობი, რომელიც ამავე დროს იდეალურად ერგებოდა როკ-მუსიკოსის იმიჯს.

ჯგუფის პირველი სინგლი, "Arnold Layne" ჩაწერილი იქნა 1967 წლის იანვარში. ბარეტის მიერ დაწერილი ტრანსვესტიტის ისტორია, რომელიც იპარავდა ქალების ტანსაცმელს, ბევრი ადამიანისათვის მოულოდნელი იყო. სინგლი პოპულარული გახდა ლონდონურ ანდერგრაუნდში, მაგრამ დღემდე იგი ითვლება ბრიტანული სცენის ერთ-ერთ მარგალიტად.

ჯგუფის შემდეგი ორი სინგლი ასევე ბარეტის დაწერილი იყო, თუმცა არც ერთი არ შესულა პირველ ალბომში The Piper at the Gates of Dawn. ალბომის სახელწოდება აღებული იყო სიდის ბავშვობის საყვარელი წიგნიდან "ქარი ტირიფებში", ხოლო მისი ტექსტების თემები ბავშვურ ოცნებებზე და სიურეალისტურ სამყაროზე იყო აგებული.

მოზღვავებული პოპულარობის პარალელურად, ჯგუფს ჰქონდა დამქანცველი საკონცერტო გრაფიკი, ბარეტის პიროვნებამ კი ნგრევა დაიწყო - ჰალუცინოგენური სოკოებისა და LSD-ს მიღების შედეგად იგი სულ უფრო შორდებოდა რეალურ სამყაროს. შემდეგ ალბომზე A Saucerful of Secrets მას თავიდან ბოლომდე მხოლოდ ერთი სიმღერა, "Jugband Blues" ეკუთვნოდა. პარალელურად, მას ჰქონდა დაწერილი ორი ახალი სიმღერა, "Vegetable Man" და "Scream Thy Last Scream" - მაგრამ ორივე მეტად ღიად აღწერდა მის ფსიქიურ მდგომარეობას, ამიტომაც ჯგუფმა მათი გამოცემა გადაიფიქრა.

გარკვეული პერიოდის განმავლობაში სიდი უმართავ პიროვნებად იქცა. კონცერტზე იგი იდგა და არ უკრავდა, სტუდიაში მას მუშაობა არ შეეძლო. თავდაპირველად ჯგუფმა სცადა მისი საშუალებების სტუდიაში გამოყენება (ისევე, როგორც მაშინ ბიჩ ბოიზი ბრაიან უილსონთან მიმართებაში აკეთებდა), მაგრამ ეს მცდელობა წარუმატებელი გამოდგა.

1968 წლის გაზაფხულზე ბარეტს ოფიციალურად დაატოვებინეს ჯგუფი - რადგანაც მისი მდგომარეობა სულ უფრო მეტად უმართავი ხდებოდა და ახალბედა კოლექტივის საქმეები ფუჭდებოდა.

სოლო შემოქმედება (1968–1972)[რედაქტირება]

პინკ ფლოიდის შემდეგ ბარეტი თითქოს გაქრა. სინამდვილეში, პიტერ ჯენერმა, რომელიც პინკ ფლოიდთან მუშაობდა, იგი დაარწმუნა სოლო დისკის ჩაწერის აუცილებლობაში და სწორედ პიტერის ინიციატივით ჩაიწერა პირველი სოლო-ალბომი The Madcap Laughs. მიუხედავად იმისა, რომ სიდი აპირებდა თავიდან ბოლომდე სოლო-ნამუშევრის დამზადებას, მას დაეხმარნენ დევიდ გილმორი და როჯერ უოტერსი, ისევე როგორც ცნობილი ჯგუფი Soft Machine.

მეორე სოლო-დისკი, Barrett უფრო მალე ჩაიწერა, ვიდრე პირველი, თუმცა მისი ჩაწერა უფრო მეტ სირთულეებთან იყო დაკავშირებული - სიდს ავიწყდებოდა ტექსტი, ყოველ დუბლზე წინა დუბლის ვარიანტს ცვლიდა და ა.შ. ამ ალბომზე კვლავ უკრავს დევიდ გილმორი, ხოლო რიჩარდ რაიტი შეუერთდა კოლექტივს კლავიშებზე. 1970 წელს ბარეტი ასევე გამოჩნდა ჯონ პილის გადაცემაში და შეასრულა რამდენიმე სიმღერა დევიდ გილმორთან და ჯერი შირლისთან ერთად.

ამ პერიოდში ბარეტმა მხოლოდ ერთი კონცერტი ჩაატარა - ეს მოხდა იმავე წელს, ოლიმპიურ საგამოფენო დარბაზში, ლონდონში, სადაც ტრიომ ოთხი სიმღერა დაუკრა. მეოთხე სიმღერის დასასრულს ბარეტმა მოულოდნელად დატოვა სცენა.

ბოლო გამოსვლა სიდს ჰქონდა ბიბისის რადიოეთერში, 1971 წელს. იქ ჩაწერილი იქნა სამი სიმღერა. დეკემბერში მან ჟურნალ როლინგ სტოუნს მისცა მოკლე ინტერვიუ, რომელშიც ისაუბრა თავის წარსულზე და თქვა, რომ მუსიკალურად მისი ცხოვრება დასრულებულია.

ცხოვრების სხვა წლები (1972–2006)[რედაქტირება]

უკანასკნელი ჩანაწერები[რედაქტირება]

1972 წელს ბარეტმა ჩამოაყალიბა ერთჯერადი ჯგუფი Stars. მიუხედავად ჯგუფის წარმატებისა, მათი კონცერტები ცუდი გამოდგა და ბარეტმა დაშალა ჯგუფი.

1974 წლის აგვისტოში პიტერ ჯენერმა შესთავაზა ბარეტს ახალი ალბომის ჩაწერა, მაგრამ სამდღიანი სესიების შემდეგ (ამ სესიებზე დასრულებული იქნა მხოლოდ ერთი სიმღერა - If You Go, Don't Be Slow) სიდმა კვლავ დატოვა მუსიკალური ინდუსტრია. იგი დაბრუნდა კემბრიჯში, საკუთარ დედასთან. მომავალში მუსიკაში მისი დაბრუნების მცდელობა არაფრით დამთავრდა, გარდაცვალებამდე კი ბარეტი ყოველთვის ღებულობდა პროცენტებს პინკ ფლოიდთან და სოლო-კარიერის დროს ჩაწერილი ჩანაწერების გაყიდვიდან - გილმორის თქმით, იგი (დევიდი) თავად ამოწმებდა ამას.

ცხოვრება კემბრიჯში[რედაქტირება]

2005 წლისათვის ბარეტი (რომელიც უკვე როჯერის სახელს ატარებდა და არ მოსწონდა, როდესაც სიდს ეძახდნენ) კვლავ ცხოვრობდა კემბრიჯში. იგი დაუბრუნდა მხატვრობას, ხატავდა დიდ აბსტრაქტულ ტილოებს, უვლიდა ბაღს, ხატავდა ავეჯზე. ერთადერთი ადამიანი, რომელსაც მასთან ხშირად ჰქონდა კონტაქტი, იყო მისი და, როზმარი ბრინი. წლების განმავლობაში მისი ფსიქიური ტრავმა შემსუბუქდა, მაგრამ მუსიკაში დაბრუნება მას არც უფიქრია. სინამდვილეში, მუსიკიდან იგი მხოლოდ ჯაზსა და როლინგ სტოუნზის ადრინდელ ალბომებს უსმენდა. თუმცა, სხვადასხვა წყაროს მიხედვით, მან ნახა დოკუმენტური ფილმი საკუთარ თავზე და See Emily Play-ს მოსმენაც ესიამოვნა.

გარდაცვალება[რედაქტირება]

ბარეტი გარდაიცვალა 2006 წლის 7 ივლისს, კემბრიჯში. სიკვდილის ოფიციალურ მიზეზად დასახელდა მწვავე დიაბეტი. მისი გარდაცვალების შემდეგ საქველმოქმედო აუქციონებზე გაიყიდა მისი ქონება, ხოლო დაახლოებით 1.25 მილიონი ფუნტი დარჩა მის ორ ძმას და ორ დას.

2007 წლის 10 მაისს ლონდონში, რობინ ჰიჩკოკის ინიციატივით (რომელიც ყოველთვის ითვლებოდა სიდის ერთ-ერთ ყველაზე ცნობილი თაყვანისმცემლად) გაიმართა მისი ხსოვნის საღამო, რომელზეც სხვადასხვა ცნობილმა მუსიკოსმა შეასრულა ბარეტის სოლო და პინკ ფლოიდის პერიოდის სიმღერები. კონცერტზე ასევე გამოჩნდნენ როჯერ უოტერსი, ნიკ მეისონი, რიჩარდ რაიტი და დევიდ გილმორი - უკანასკნელმა სამმა ცალკე დაუკრა "Arnold Layne", ხოლო როჯერმა საღამოსთვის შეარჩია საკუთარი სიმღერა "Flickering Flame". მოგვიანებით გაიმართა კიდევ ერთი მსგავსი კონცერტი, Games For May, რომელიც 1967 წლის ამავე სახელწოდების დიდი კონცერტის საიუბილეოდ მოეწყო (მასში დროზე მასში პინკ ფლოიდიც მონაწილეობდა)

დისკოგრაფია[რედაქტირება]

სინგლები პინკ ფლოიდთან[რედაქტირება]

ალბომები პინკ ფლოიდთან[რედაქტირება]

კრებულები პინკ ფლოიდთან (ალბომები სიდის სიმღერებით)[რედაქტირება]

სოლო ალბომები[რედაქტირება]

ასევე უკრავს[რედაქტირება]

  • Joy of a Toy, კევინ ეიერსი (ნოემბერი, 1969) - უკრავს გიტარაზე სიმღერაში Religious Experience: Singing A Song In The Morning - იგი გამოიცა ალბომის 2003 წლის ვერსიაზე.

სოლო კრებულები[რედაქტირება]

სოლო რადიო-სესიები[რედაქტირება]

  • The Peel Session (1 ივლისი, 1991): ჩაწერილი იქნა ჯონ პილის გადაცემისათვის. აქ ასევე უკრავენ ჯერი შირლი და დევიდ გილმორი. გარდა ყველაფრისა, შესრულდა სიმღერა Two of a Kind, რომელიც სხვაგან არსად გამოცემულა
  • The Radio One Sessions (მარტი, 2004): ხუთი სიმღერა ჯონ პილის სესიიდან და 1971 წლის ბობ ჰარისის რადიოსესიის ჩანაწერი (შედარებით უხარისხო)

სოლო სინგლები[რედაქტირება]

ფილმები[რედაქტირება]

რესურსები ინტერნეტში[რედაქტირება]

Commons-logo.svg
ვიკისაწყობში? არის გვერდი თემაზე:
Musical notes.svg მუსიკის პორტალი – დაათვალიერეთ ვიკიპედიის სხვა სტატიები მუსიკაზე.