დანიელ პასარელა

მასალა ვიკიპედიიდან — თავისუფალი ენციკლოპედია
ნავიგაციაზე გადასვლა ძიებაზე გადასვლა
დანიელ პასარელა
Passarella world cup.jpg
პასარელა ფიფა-ს თასით 1978 წელს
პირადი მონაცემები
სრული
სახელი
დანიელ ალბერტო პასარელა
დაბადების
თარიღი
25 მაისი, 1953 (1953-05-25) (67 წლის)
დაბადების
ადგილი
ჩაკაბუკო,
ბუენოს-აირესი, არგენტინა
სიმაღლე 173 სმ.
სათამაშო
პოზიცია
მცველი
პროფესიონალური კარიერა*
წლები გუნდი მატჩი (გოლი)
1971–1973 სარმიენტო 36 (9)
1974–1982 რივერ პლეიტი 226 (90)
1982–1986 ფიორენტინა 109 (26)
1986–1988 ინტერი 44 (9)
1988–1989 რივერ პლეიტი 32 (9)
სულ 447 (140)
ეროვნული ნაკრები
1975–1986 არგენტინა 70 (23)
სამწვრთნელო კარიერა
1989–1994 რივერ პლეიტი
1994–1998 არგენტინა
1999–2001 ურუგვაი
2001 პარმა
2002–2004 მონტერეი
2005 კორინთიანსი
2006–2007 რივერ პლეიტი
* პროფესიონალურ კლუბებში გამოსვლა და გოლები მხოლოდ ეროვნული ლიგებისთვის იანგარიშება

დანიელ ალბერტო პასარელა (ესპ. Daniel Alberto Passarella; დ. 25 მაისი, 1953, ჩაკაბუკო, ბუენოს-აირესის პროვინცია, არგენტინა) — არგენტინელი ფეხბურთელი და ფეხბურთის მწვრთნელი. თამაშობდა მცველის პოზიციაზე. იგი ერთადერთია არგენტინელ ფეხბურთელებს შორის, ვინც ორგზის (1978, 1986) მსოფლიო ჩემპიონის ტიტულს ატარებს.[1][2]

1978 წლის მუნდიალზე არგენტინის ეროვნულმა გუნდმა მისი კაპიტნობით პირველად მოიპოვა ჩემპიონობა. 1982 წლის ესპანეთის მსოფლიო ჩემპიონატის მონაწილე. სპორტული ჟურნალისტებისა და ფეხბურთის სპეციალისტების აზრით, ითვლება ყველა დროის ერთ-ერთ საუკეთესო მცველად. საფეხბურთო კარიერის მანძილზე, საკლუბო და სანაკრებო მატჩებში გატანილი აქვს 175 გოლი, რითაც ფეხბურთის ისტორიაში მცველებს შორის მეორე ადგილს იკავებს რონალდ კუმანის შემდეგ. არაერთხელ შედიოდა მსოფლიოს სხვადასხვა სიმბოლური ნაკრების შემადგენლობაში.

პასარელა, როგორც გუნდის კაპიტანი დიდ გავლენას ახდენდა თამაშის მთელ მსვლელობაზე, ხშირად ერთვებოდა შეტევებში და თავისი ორგანიზატორული თვისებებით დიდწილად განსაზღვრავდა გუნდის წარმატებას. მისთვის დამახასიათებელი ემოციური, თავდადებული და შთამაგონებელი თამაშის გამო გულშემატკივრებმა მას „დიდი კაპიტანი“ (ესპ. El Gran Capitán), ხოლო ელეგანტური და არისტოკრატული თამაშის სტილის გამო ფრანც ბეკენბაუერის მსგავსად „ელ კაიზერი“ (ესპ. El Kaiser) შეარქვეს.

კარიერა[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

პასარელა ფიფა-ს თასით. 1978

საკლუბო კარიერა[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

პასარელა საკლუბო კარიერას 1971 წელს არგენტინულ საფეხბურთო კლუბ ხუნინის „სარმიენტოში“ იწყებს, სადაც 1973 წლის ჩათვლით გამოდის. მის შემადგენლობაში ჩემპიონატის 36 შეხვედრას ატარებს და ცხრა ბურთი გააქვს.

1974–1982 წლებში ბუენოს-აირესის „რივერ პლეიტის“ ღირსებას იცავს, რომლის შემადგენლობაში ჩემპიონატის 226 მატჩს თამაშობს და 90 გოლის გატანას ახერხებს. „რივერ პლეიტთან“ ერთად არგენტინის ჩემპიონატის ფარგლებში ოთხჯერ მეტროპოლიტანოს — 1975,[3] 1977,[4] 1979,[5] 1980,[6] ხოლო სამჯერ ნასიონალის — 1975,[7] 1979,[8] 1981[9] გამარჯვებული ხდება. 1976 წელს აღიარეს არგენტინის საუკეთესო ფეხბურთელად.[10]

1982–1986 წლებში იტალიის „ფიორენტინაში“ გამოდის, სადაც 109 შეხვედრაში და 26 ბურთი გაქვს.

მილანის „ინტერის“ მაისურით პასარელა ორი საფეხბურთო სეზონის (1986–1988) განმავლობაში გამოდის.

1986–87 წლის სეზონში იტალიის ჩემპიონატის 30 შეხვედრიდან 23 მატჩში იღებს მონაწილეობას და სამი გოლი გააქვს. მიმდინარე ჩემპიონატში „ინტერი“ 38 ქულით მესამე ადგილს იკავებს და მხოლოდ 4 ქულით ჩამორჩება გათამაშების გამარჯვებულს — „ნაპოლის“, რომელიც მარადონას წყალობით კლუბის ისტორიაში თავის პირველ სკუდეტოს იგებს.

შედეგიანობის მხრივ უფრო იღბლიანი და ერთგვარად დრამატულიც გამოდგა მისი გამოსვლა იტალიის თასის გათამაშებაში, სადაც მხოლოდ 8 შეხვედრაში — ოთხჯერ მეტოქეთა კარის, ხოლო ერთხელ — საკუთარი კარის აღებასაც ახერხებს.[კომ. 1]

იმავე სეზონში „ინტერის“ რიგებში უეფას თასის გათამაშების ტურნირზეც ასპარეზობს, სადაც შვიდ შეხვედრაში იცავს კლუბის ღირსებას და ერთი გოლი გააქვს. 1987–88 წლის სეზონში გასულ სეზონთან შედარებით სერია A-ს გათამაშებაში ორი მატჩით ნაკლებს ატარებს და სულ 21-ჯერ გამოდის მწვანე მინდორზე, თუმცა ამჯერად წინასგან განსხვავებით ორჯერ მეტი — ექვსი გოლი გააქვს მეტოქეთა კარში. ამას გარდა იტალიის თასის გათამაშებაში, წინა სეზონის მსგავსად, ახლაც 8 შეხვედრაში იღებს მონაწილეობას, თუმცა მეტოქეთა კარის აღებას ამჯერად მხოლოდ ერთხელ ახერხებს. ამ სეზონში „ინტერის“ რიგებში კვლავ ასპარეზობს უეფას თასის გათამაშებაში, სადაც ექვს შეხვედრაში იღებს მონაწილეობას. საერთო ჯამში მილანის „ინტერის“ ღირსებას იტალიის სერია A-ს 44 შეხვედრაში იცავს და ცხრა ბურთი გააქვს.

თავის უკანასკნელ საფეხბურთო სეზონს (1988–1989) პასარელა კვლავ სამშობლოში — ბუენოს-აირესის „რივერ პლეიტში“ ატარებს (32 მატჩი და ცხრა გოლი).

სამწვრთნელო კარიერის განმავლობაში მუშაობდა არგენტინის, იტალიის, მექსიკის და ბრაზილიის საფეხბურთო კლუბებში. 1994–1998 წლებში სათავეში ედგა არგენტინის ეროვნულ ნაკრებს, ხოლო 1998–2001 წლებში ურუგვაის ეროვნული ნაკრების მთავარი მწვრთნელი იყო. 1997 წელს დაასახელეს სამხრეთ ამერიკის საუკეთესო მწვრთნელად. 2009 წლის დეკემბრიდან ოთხი წლის განმავლობაში ერთ-ერთი ყველაზე უფრო პოპულარული და ტიტულოვანი არგენტინული კლუბის — ბუენოს-აირესის „რივერ პლეიტის“ პრეზიდენტის პოსტი ეკავა.

სანაკრებო კარიერა[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

1976–1986 წლებში არგენტინის ეროვნული ნაკრების ღირსებას იცავს,[11][12] რომლის შემადგენლობაში 70 შეხვედრას ატარებს და 22 ბურთი გააქვს.

სტატისტიკა[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

[13]

არგენტინის ნაკრები
წელიმატჩიგოლი
1976 6 2
1977 7 3
1978 13 4
1979 11 5
1980 9 3
1981 4 1
1982 9 3
1985 8 2
1986 3 0
ჯამში 70 23

მსოფლიო ჩემპიონატებზე[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

პასარელამ მსოფლიო ჩემპიონატების 12 შეხვედრაში მიიღო მონაწილეობა და სამი გოლი გაიტანა. ქვემოთ მოყვანილია არგენტინის და ესპანეთის მსოფლიო ჩემპიონატების მატჩები დანიელ პასარელას მონაწილეობით.[14][15][16]

ჩემპ. მასპინძელი პოზიცია შედეგი
1978 დროშა: არგენტინა არგენტინა არგენტინის დროშა 19 მცველი 7 1 5 1 1
ჩემპიონი
1982 დროშა: ესპანეთი ესპანეთი არგენტინის დროშა 15 მცველი 5 2 2 0 3
მეორე რაუნდი
1986 მექსიკის დროშა მექსიკა არგენტინის დროშა 6 მცველი 0 0 0 0 0
ჩემპიონი

მიღწევები[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

საკლუბო[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

არგენტინის დროშა რივერ პლეიტი

სანაკრებო[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

არგენტინის დროშა არგენტინა

ინდივიდუალური[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

  • არგენტინის წლის საუკეთესო ფეხბურთელი: 1976 [19]
  • სამხრეთ ამერიკის წლის საუკეთესო მწვრთნელი: 1997
  • XX საუკუნის 100 საუკეთესო ფეხბურთელი Placar-ის ვერსიით: 1999 [20]
  • არგენტინის ყველა დროის სიმბოლური ნაკრების წევრი: 2015 [22]
  • ფიფა-ს ასეულის წევრი: 2004 [23]

სამწვრთნელო[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

არგენტინის დროშა რივერ პლეიტი
მექსიკის დროშა მონტერეი
მექსიკის ჩემპიონატი
  • კლაუსურა: 1993

ბიბლიოგრაფია[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

რესურსები ინტერნეტში[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

კომენტარები[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

  1. იტალიის თასის გათამაშების პირველი წრის ამ ღირსახსოვარ შეხვედრას „ინტერი“ 1986 წლის 24 აგვისტოს, სტუმრად, სალერნოს პროვინციის ქალაქ კავა-დე-ტირენის სიმონეტა ლამბერტის სახელობის სტადიონზე ატარებს, სადაც ადგილობრივ „კავეზეს“ უპირისპირდება. პირველი ბურთი მასპინძელთა კარში შეხვედრის მე-20 წუთზე, „ინტერის“ მცველს — რიკარდო ფერის გააქვს. ამის შემდეგ, ანგარიში არ იცვლება მომდევნო 51 წუთის განმავლობაში, რამდენადაც „კავეზეს“ ფეხბურთელებს, როგორც პირველი ტაიმის დარჩენილი 25 წუთის, ასევე, მეორე ტაიმის საწყისი 26 წუთის განმავლობაში ანგარიშის გათანაბრებისთვის, საფეხბურთო იღბალთან ერთად, არც სათანადო ოსტატობა და არც შესაბამისი მონდომება უწყობთ ხელს. ამის მიუხედავად, ანგარიში მაინც თანაბრდება, როდესაც შეხვედრის 71-ე წუთზე პასარელას „საპასუხო“ გოლი გააქვს საკუთარ კარში. სახელოვანი არგენტინელის ასეთ „ქველმოქმედებას“ პარტნიორები სწრაფი შეტევით პასუხობენ და სამიოდე წუთში კარლ-ჰაინც რუმენიგეს დარტყმული ბურთი მეორედ არხევს „კავეზეს“ კარის ბადეს. 90-ე წუთზე კი, ალესანდრო ალტობელის მესამე გოლი შეხვედრის საბოლოო ანგარიშს აფიქსირებს — 3–1 „ინტერის“ სასარგებლოდ. ტურნირის პირველი წრის მომდევნო შეხვედრას — 1986 წლის 27 აგვისტოს ქალაქი კატანია მასპინძლობს, სადაც ანჯელო მასიმინოს სახელობის სტადიონზე „ინტერი“ ადგილობრივ „კატანიას“ ეთამაშება. აქაც, ისევე როგორც წინა შეხვედრაში, ანგარიშს კვლავ სტუმრები ხსნიან — მე-10 წუთზე პასარელას „ინტერის“ მაისურით თავისი მეორე სათასო გოლი გააქვს, ამჯერად მოწინააღმდეგის კარში — 1–0. 35-ე წუთზე მილანელთა ნახევარმცველი — ადრიანო პირაჩინი კიდევ უფრო აწინაურებს თავის გუნდს — 2–0. ამის შემდეგ, ხუთიოდე წუთში კატანიელები ერთი ბურთის გაქვითვას ახერხებენ — გოლი კარლო ბორგის ანგარიშზეა — 2–1. თუმცა, რუმენიგეს (მე-60 წუთზე) და ალტობელის (75-ე წუთზე) ზუსტი დარტყმები ამჯერად სამბურთიანი სხვაობით აწინაურებენ „ინტერს“. ანგარიში შეხვედრის ბოლომდე უცვლელი რჩება — 4–1 „ნერაძურის“ სასარგებლოდ.

სქოლიო[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

  1. Pelayes, Héctor Darío. (16 იანვარი, 2009) Argentine Squads in the World Cups (World Cup 1978). RSSSF. ციტირების თარიღი: 14 თებერვალი, 2021
  2. Aira, Carlos. (24 იანვარი, 2017) 43 campeones del mundo. El mapa demográfico del fútbol argentino. La Señal Medios. ციტირების თარიღი: 14 თებერვალი, 2021
  3. Campeonato Metropolitano 1975. ციტირების თარიღი: 14 მარტი, 2017.
  4. Campeonato Metropolitano 1977. ციტირების თარიღი: 14 მარტი, 2017.
  5. Campeonato Metropolitano 1979. ციტირების თარიღი: 14 მარტი, 2017.
  6. Campeonato Metropolitano 1980. ციტირების თარიღი: 14 მარტი, 2017.
  7. Campeonato Nacional 1975. ციტირების თარიღი: 14 მარტი, 2017.
  8. Campeonato Nacional 1979. ციტირების თარიღი: 14 მარტი, 2017.
  9. Campeonato Nacional 1981. ციტირების თარიღი: 14 მარტი, 2017.
  10. Argentina - Player of the Year. ციტირების თარიღი: 14 მარტი, 2017.
  11. Argentina National Team Players 1964–1998. წაკითხვის თარიღი: 24 ივლისი, 2018.
  12. Argentina — Record International Players: Daniel Alberto Passarella. წაკითხვის თარიღი: 24 ივლისი, 2018.
  13. Daniel Alberto Passarella. ციტირების თარიღი: 4 იანვარი, 2017.
  14. მსოფლიო ჩემპიონატი 1978. წაკითხვის თარიღი: 22 იანვარი, 2018.
  15. მსოფლიო ჩემპიონატი 1982. წაკითხვის თარიღი: 22 იანვარი, 2018.
  16. Daniel Passarella in the World Cups. წაკითხვის თარიღი: 8 მარტი, 2018.
  17. 1978 FIFA World Cup Argentina ™. წაკითხვის თარიღი: 24 ივლისი, 2018.
  18. 1986 FIFA World Cup Mexico ™. წაკითხვის თარიღი: 6 აგვისტო, 2018.
  19. Daniel Passarella – 1976 (Argentina — Player of the Year). წაკითხვის თარიღი: 13 ივლისი, 2018.
  20. Placar's 100 Craques do Século. წაკითხვის თარიღი: 1 სექტემბერი, 2019.
  21. 1978 World Cup All-Star Team: Who were the players voted best in Argentina?. წაკითხვის თარიღი: 13 ივლისი, 2018.
  22. La Selección de todos los tiempos. წაკითხვის თარიღი: 13 ივლისი, 2018.
  23. The FIFA 100. წაკითხვის თარიღი: 22 ივლისი, 2018.