საფრანგეთის ეროვნული საფეხბურთო ნაკრები

მასალა ვიკიპედიიდან — თავისუფალი ენციკლოპედია
Jump to navigation Jump to search
საფრანგეთი
მეტსახელ(ებ)ი Les Bleus (ლურჯები)
ასოციაცია საფრ. ფეხბურთის ფედერაცია
(Fédération Française
de Football
)
კონფედერაცია უეფა (ევროპა)
მთავარი მწვრთვნელი საფრანგეთის დროშა დიდიე დეშამი
კაპიტანი უგო ლორისი
ყველაზე მეტი კეპი ლილიან ტურამი (142)
ბომბარდირი ტიერი ანრი (51)
ფიფა-ს კოდი FRA
საშინაო ფერი
საგარეო ფერი
პირველი საერთაშორისო
ბელგიის დროშა ბელგია 3 - 3 საფრანგეთი საფრანგეთის დროშა
(ბრიუსელი, ბელგია; 1 მაისი, 1904)
უდიდესი გამარჯვება
საფრანგეთის დროშა საფრანგეთი 10 - 0 აზერბაიჯანი აზერბაიჯანის დროშა
(პარიზი, საფრანგეთი; 6 სექტემბერი, 1995)
უდიდესი დამარცხება
დანიის დროშა დანია 17 - 1 საფრანგეთი საფრანგეთის დროშა
(ლონდონი, ინგლისი; 19 ოქტომბერი, 1908)
გამოსვლა (პირველად 1930)
საუკეთესო შედეგი გამარჯვებული, 1998 და 2018
გამოსვლა (პირველად 1960)
საუკეთესო შედეგი გამარჯვებული, 1984 და 2000

საფრანგეთის ეროვნული ნაკრები — ერთ-ერთი საუკეთესო საფეხბურთო ნაკრები საერთაშორისო არენაზე. საფრანგეთის ნაკრებმა გაიმარჯვა 1998 წლის ფიფას მსოფლიო თასის გათამაშებაში, ხოლო 2006 წელს გავიდა მსოფლიო თასის ფინალში. საფრანგეთის ნაკრები არის ორგზის ევროპის საფეხბურთო ჩემპიონატის გამარჯვებული გუნდი (1984, 2000). საფრანგეთის ფეხბურთის ფედერაცია უეფას წევრია.

ისტორია[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

ზიდანის ეპოქა[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

ევრო 1996-ის საკვალიფიკაციო ეტაპზე საფრანგეთის მწვრთნელად ემე ჟაკე დაინიშნა. ჟაკემ მისი ხელმძღვანელობით გამართულ მეოთხე მატჩში 1994 წლის 17 აგვისტოს ათამაშა „ბორდოს“ ფეხბურთელი ზინედინ ზიდანი. ჟაკემ შეკრიბა ნაკრები, რომელშიც მსოფლიო თასის ჩაგდების შემდეგ დაბრუნდნენ ვეტერანები: ერიკ კანტონა, დიდიე დეშამი, ლორან ბლანი, ბიშენტე ლისარასუ, მარსელ დესაი, ემანუელ პეტი, რომლებსაც შეუერთდნენ იმედისმომცემი ახალგაზრდები ზიდანი, ლილიან ტურამი, კრისტოფ დიუგარი.

საფრანგეთთან ერთად საკვალიფიკაციო ჯგუფში მოხვდნენ რუმინეთის, სლოვაკეთის, პოლონეთის, აზერბაიჯანისა და ისრაელის ნაკრები გუნდები. ფრანგებმა ცუდად დაიწყეს ტურნირი. პირველი სამი მატჩი რუმინეთთა, სლოვაკეთთან და პოლონეთთან დაასრულეს ფრედ 0-0. გუნდა პირველი გამარჯვება მოიპოვა 1994 წლის 13 დეკემბერს აზერბაიჯანთან, 2-0. მომდევნო მატჩი ისრაელთან კვლავ ფრედ დასრულდა, შემდეგ კი საფრანგეთმა 4-0 მოუგო სლოვაკეთს. 1995 წლის 6 სექტემბერს აზერბაიჯანთან 10-0 მოგებული მატჩი დღემდე ყველაზე დიდი ანგარიშია ნაკრების ისტორიაში. საკვალიფიკაციო ეტაპი საფრანგეთმა დაუმარცხებლად დააასრულა, მიუხედავად ამისა, ის ჩამორჩა რუმინეთს და გავიდა მეორე ადგილზე, რომელიც საკმარისი აღმოჩნდა ევროპის ჩემპიონატზე პირდაპირი კვალიფიკაციისთვის. სავალიფიკაციო ეტაპის დროს ნაკრებს სკანდალის გამო გამოაკლდა კაპიტანი ერიკ კანტონა, რომელიც დიდიე დეშამმა შეცვალა.

ევროპის ჩემპიონატის დაწყებამდე საფრანგეთმა ითამაშა ამხანაგური მატჩები გერმანიასთან, პორტუგალიასა და საბერძნეთთან. ფრანგებმა სამივე მატჩი მოიგეს, მათ შორის მოუგეს გერმანიას 1-0 შტუტგარტში გოტლიბ-დაიმლერ სტადიონზე. ჩემპიონატის დაწყებამდე გუნდს 22 მატჩიანი წაუგებელი სერია ჰქონდა და პრეტენზია გააჩნდა ევროპის საუკეთესო გუნდობაზე.[1] ჩემპიონატზე საფრანგეთის მეტოქეები იყვნენ რუმინეთი, ესპანეთი და ბულგარეთი. პირველი მატჩი ბულგარეთის წინააღმდეგ, რომელიც გაიმართა ნიუკასლში სენტ-ჯეიმზ პარკზე, საფრანგეთმა მოიგო 1-0 დიუგარის გოლით. მეორე მატჩი ლიდსში ესპანეთის წინააღმდეგ დასრულდა 1-1. საფრანგეთი იური ჯორკაეფის გოლით დაწინაურდა და ესპანელებმა 86-ე წუთზე გაათანაბრეს. ბოლო მატჩი საფრანგეთმა ბულგარეთს 3-1 მოუგო, თუმცა მხოლოდ ფრეც ჰყოფნიდა პლეი-ოფის ეტაპისთვის.

მეოთხედფინალში საფრანგეთი დაუპირისპირდა ნიდერლანდს ენფილდზე ლივერპულში. მატჩის ძირითადი და დამატებითი დრო 0-0 დასრულდა, ხოლო პენალტების სერიაში ყველა ფეხბურთელმა გაიტანა, გარდა ახალგაზრდა ჰოლანდიელი კლარენს ზეედორფისა. ნახევარფინალში საფრანგეთი შეხვდა ჩეხეთს. ეს მატჩის ფრედ დაასრულდა და პენალტების სერიაში ჟაკემ იგივე ხუთეული დააყენა, რომელიც წინა, მეოთხედფინალურ მატჩში. ხუთივემ (ზიდანი, ჯორკაეფი, ლისარასუ, გუერინი, ბლანი) გაიტანა, მაგრამ მეექვსეს, რეინალდ პედროსის დარტყმა მარტივად მოიგერია ჩეხების მეკარე პეტრ კუბამ, ხოლო ჩეხმა კადლეცმა გაიტანა და საფანგეთი გამოთიშა ასპარეზობას. მედიამ გააკრიტიკა საფრანგეთის ნაკრები ცოტა გატანილი გოლის გამო. გოლების სიმცირის პრობლემა უკავშირდებოდა კანტონას არყოფნას. კანტონას დაბრუნება ნაკრებში შეიძლებოდა 1995 წლის ნოემბრის შემდეგ, თუმცა ჟაკემ მაინც არ წაიყვანა ის ჩემპიონატზე. ჟაკეს შემდგომი მსოფლიო ჩემპიონატისთვის, რომელიც საფრანგეთში უნდა გამართულიყო, უნდა ეპოვნა ახალი შემტევი ფეხბურთელები.

2010-დან დღემდე[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

2010 წლის მუნდიალზე ჩავარდნის შემდეგ ნაკრების მწვრთნელად დაინიშნა ნაკრების ყოფილი ფეხბურთელი ლორან ბლანი. ბლანის გუნდმა 2010 წლის 7 სექტემბრიდან 2012 წლის 15 ივნისამდე 23 წაუგებელი მატჩი ითამაშა, რაც საუკეთესო შედეგი იყო ემე ჟაკეს ნაკრების მიერ 1994-96 წლებში ნაჩვენები შედეგის (30 მატჩი) შემდეგ. ბლანი გაუძღვა გუნდს ევრო 2012-ზე, სადაც საფრანგეთი გავიდა მეოთხედფინალში. მიუხედავადა მიღწევებისა, ბლანმა უარი განაცხადა კონტრაქტის გაგრძელებაზე და მთავარ მწვრთნელად დაინიშნა ბლანის ყოფილი თანაგუნდელი დიდიე დეშამი. დეშამპის გუნდმა 2014 წლის მუნდიალზე მიაღწია მეოთხედფინალამდე, სადაც დამარცხდა გერმანიასთან 0-1.

შემადგენლობა[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

0#0 პოზიცია მოთამაშე დაბადების თარიღი (ასაკი) მატჩი გოლი კლუბი
1 GK უგო ლორისი Captain sports.svg 26 დეკემბერი, 1986 (1986-12-26) (31 წლის) 73 0 ინგლისის დროშა ტოტენჰემი
GK სტივ მანდანდა 28 მარტი, 1985 (1985-03-28) (33 წლის) 28 0 საფრანგეთის დროშა ოლიმპიკი
23 GK მიკაელ ლანდრო 14 მაისი, 1979 (1979-05-14) (39 წლის) 11 0 საფრანგეთის დროშა ბასტია
16 GK სტეფან რუფიე 27 სექტემბერი, 1986 (1986-09-27) (32 წლის) 2 0 საფრანგეთის დროშა სენტ ეტიენი
4 DF რაფაელ ვარანი 25 აპრილი, 1993 (1993-04-25) (25 წლის) 49 3 ესპანეთის დროშა რეალ მადრიდი
2 DF ადილ რამი 22 დეკემბერი, 1985 (1985-12-22) (32 წლის) 33 1 ესპანეთის დროშა სევილია
2 DF მატიე დებიუში 28 ივლისი, 1985 (1985-07-28) (33 წლის) 26 2 ინგლისის დროშა არსენალი
5 DF მამადუ საკო 13 თებერვალი, 1990 (1990-02-13) (28 წლის) 23 2 ინგლისის დროშა ლივერპული
17 DF ლიკა დინი 20 ივლისი, 1993 (1993-07-20) (25 წლის) 4 0 საფრანგეთის დროშა პარი სენ-ჟერმენი
13 DF ელიაკიმ მანგალა 13 თებერვალი, 1991 (1991-02-13) (27 წლის) 3 0 პორტუგალიის დროშა პორტუ
DF ბენუა ტრემულინასი 28 დეკემბერი, 1985 (1985-12-28) (32 წლის) 2 0 ესპანეთის დროშა სევილია
DF კურტ ზუმა 27 ოქტომბერი, 1994 (1994-10-27) (23 წლის) 2 0 ინგლისის დროშა ჩელსი
6 MF იოან კაბაი 14 თებერვალი, 1986 (1986-02-14) (32 წლის) 44 4 ინგლისის დროშა კრისტალ პალასი
14 MF ბლეზ მეტიუიდი 9 აპრილი, 1987 (1987-04-09) (31 წლის) 39 6 საფრანგეთის დროშა პარი სენ-ჟერმენი
19 MF პოლ პოგბა 15 მარტი, 1993 (1993-03-15) (25 წლის) 38 6 ინგლისის დროშა მანჩესტერ იუნაიტედი
18 MF მუსა სისოკო 16 აგვისტო, 1989 (1989-08-16) (29 წლის) 33 1 ინგლისის დროშა ნიუკასლი
9 FW ოლივიე ჟირუ 30 სექტემბერი, 1986 (1986-09-30) (32 წლის) 44 12 ინგლისის დროშა არსენალი
11 FW ანტუან გრიზმანი 21 მარტი, 1991 (1991-03-21) (27 წლის) 41 15 ესპანეთის დროშა ატლეტიკო მადრიდი

რეკორდები[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

ყველაზე მეტი მატჩი[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

ლილიან ტურამმა ნაკრებში 142 მატჩი ჩაატარა
# სახელი კარიერის წლები მატჩი გოლები
1 ლილიან ტურამი 1994–2008 142 2
2 ტიერი ანრი 1997–2010 123 51
3 მარსელ დესაი 1993–2004 116 3
4 ზინედინ ზიდანი 1994–2006 108 31
5 პატრიკ ვიეირა 1997–2009 107 6
6 დიდიე დეშამი 1989–2000 103 4
7 ლორან ბლანი 1989–2000 97 16
ბიშენტე ლისარასუ 1992–2004 97 2
9 სილვაინ ვილტორი 1999–2006 92 26
10 ფაბიენ ბარტეზი 1994–2006 87 0

ბომბარდირები[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

ტიერი ანრი 51 გოლით ნაკრების საუკეთესო მეგოლეა
# სახელი კარიერის წლები გოლები მატჩები საშუალო მაჩვენებელი
1 ტიერი ანრი 1997–2010 51 123 0.42
2 მიშელ პლატინი 1976–1987 41 72 0.57
3 დავიდ ტრეზეგე 1998–2008 34 71 0.47
4 ზინედინ ზიდანი 1994–2006 31 108 0.28
5 ჟუსტ ფონტენი 1953–1960 30 21 1.42
ჟან-პიერ პაპენი 1986–1995 30 54 0.55
7 იური ჯორკაეფი 1993–2002 28 82 0.34
8 ქარიმ ბენზემა 2007–დღემდე 27 81 0.33
9 სილვაინ ვილტორი 1999–2006 26 92 0.28
10 ჟან ვინსენტი 1953–1961 22 46 0.47

რესურსები ინტერნეტში[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

Commons-logo.svg
ვიკისაწყობში? არის გვერდი თემაზე:

სქოლიო[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

  1. Newman, Paul. “Champagne side have to keep sparkle“, Independent.co.uk, 24 May 1996. წაკითხვის თარიღი: 16 October 2011.