პოლ მაკ-კარტნი

ვიკიპედიიდან, თავისუფალი ქართულენოვანი ენციკლოპედიიდან
გადასვლა: ნავიგაცია, ძიება
სერ პოლ მაკ-კარტნი
პოლ მაკ-კარტნი კონცერტზე, 2010 წელს
პოლ მაკ-კარტნი კონცერტზე, 2010 წელს
ბიოგრაფია
ნამდვილი სახელი ჯეიმზ პოლ
მაკ-კარტნი
დაიბადა 18 ივნისი, 1942 (1942-06-18) (70 წლის)
წარმოშობის ადგილი ლივერპული,
ინგლისი,
გაერთიანებული
სამეფო
ჟანრ(ებ)ი როკი
ფსიქოდელიური
როკი
ექსპერიმენტული
როკი
როკ ენ როლი
პოპი
ჰარდ როკი
კლასიკური
მუსიკა
საქმიანობა კომპოზიტორი
მუსიკოსი
მხატვარი
აქტივისტი
კინო და
მუსიკალური პროდიუსერი,
ბიზნესმენი
ინსტრუმენტ(ებ)ი ვოკალი
ბას-გიტარა
გიტარა
ფორტეპიანო
კლავიშიანი ინსტრუმენტები
დასარტყმელი საკრავები
უკულელე
მანდოლინა
ხმის ჩამწერი
აქტიური 1957–დღემდე
ლეიბლ(ებ)ი Hear, Apple, Parlophone, Capitol, Columbia, Concord, EMI, One Little Indian, Vee-Jay
ასოციაციები ქუორიმენი, ბითლზი, Wings, The Fireman, ლინდა მაკ-კარტნი, დენი ლეინი
მეუღლე ლინდა ისტმენი
(1969–1998)
ჰიზერ მილზი
(2002–2008)
ნენსი შეველი
(2011-დღემდე)
საიტი www.paul
mccartney.com
აღსანიშნავი ინსტრუმენტები
Höfner 500/1
Rickenbacker 4001S
Gibson Les Paul
Epiphone Texan
Epiphone Casino
Fender Esquire
Fender Jazz Bass
Yamaha BB1200 Bass
Wal bass
Martin D-28

სერ ჯეიმზ პოლ მაკ-კარტნი (Sir James Paul McCartney; დ. 18 ივნისი, 1942) — ბრიტანეთის იმპერიის ორდენის მფლობელი, მუსიკის სამეფო აკადემიისა და მუსიკის სამეფო კოლეჯის საპატიო წევრი, ინგლისელი მუსიკოსი, სიმღერების ავტორი და კომპოზიტორი. ჯონ ლენონთან, ჯორჯ ჰარისონთან და რინგო სტართან ერთად ეთად მან სახელი გაითქვა ჯგუფ „ბითლზით“ და ჩამოაყალიბა XX საუკუნის ერთ-ერთი ცნობილი შემოქმედებითი პარტნიორობა. ბითლზის დაშლის შემდგომ მან დაიწყო სოლო-კარიერა, მოგვიანებით კი ჩამოაყალიბა ჯგუფი Wings, რომელშიც შედიოდნენ მისი პირველი მეუღლე ლინდა ისტმენი და სიმღერების ავტორი/ვოკალისტი დენი ლეინი.

მაკ-კარტნი გინესის მსოფლიო რეკორდების წიგნის მიერ აღწერილია, როგორც „ყველა დროის ყველაზე წარმატებული კომპოზიტორი და მუსიკოსი“, რომელსაც მიღებული აქვს ოქროს სტატუსის მქონე 60 დისკი და გაყიდული აქვს 100 მილიონზე მეტი ალბომი და 100 მილიონზე მეტი სინგლი. ბრიტანეთის ჩარტების ისტორიაში იგი ითვლება სიმღერების ყველაზე წარმატებულ ავტორად.[1][2] მის მიერ ბითლზისათვის დაწერილი სიმღერა „Yesterday“ 2.200-ზე მეტი შემსრულებლის მიერ იქნა ინტერპრეტირებული, რაც უფრო მეტია, ვიდრე ჩაწერილი მუსიკის ისტორიაში რომელიმე სხვა სიმღერის შემთხვევაში. Wings-ის 1977 წლის სიმღერა „Mull of Kintyre“, რომელიც ლეინთან ერთად დაიწერა, იყო ბრიტანეთის მუსიკის ისტორიაში ერთ-ერთი ყველაზე გაყიდვადი სინგლი. მაკ-კარტნი არის 31-ზე მეტი ისეთი სიმღერის ავტორი ან თანაავტორი, რომელიც მოხვედრილა ბილბორდის ცხელი ასეულის პირველ პოზიციებზე. 2012 წლისათვის აშშ-ში პოლს RIAA-ს თანახმად გაყიდული აქვს 15.5 მილიონზე მეტი ალბომი.

მაკ-კარტნი არის კინო, კლასიკური და ელექტრონული მუსიკის ავტორი. სოლო-შემსრულებლის სახით გამოცემული აქვს სიმღერების დიდი კატალოგი. მიღებული აქვს მონაწილეობა სხვადასხვა საერთაშორისო საქველმოქმედო ორგანიზაციის მუშაობაში, რომლებიც გამოირჩევიან ცხოველთა უფლებების დაცვით, ვეგეტარიანელობის პროპაგანდით ან მუსიკალური განათლების სფეროთი. მაკ-კარტნი მონაწილეობდა სელაპებზე ნადირობისა და ფუგასების აკრძალვის კამპანიებში. იგი აგრეთვე მხარს უჭერდა ორგანიზაციის Make Poverty History მუშაობას.

პოლის კუთვნილი კომპანია MPL Communications ფლობს 25.000-ზე მეტ სიმღერაზე უფლებას - მაგალითად, ბადი ჰოლის მიერ დაწერილი სიმღერების ან მიუზიკლების. მაკ-კარტნი ითვლება ბრიტანეთის ერთ-ერთ ყველაზე მდიდარ პიროვნებად, რომლის შემოსავალი 2010 წლისათვის 475 მილიონ გირვანქა სტერლინგს შეადგენდა. იგი სამჯერ იყო დაქორწინებული და ხუთი შვილის მამაა.

სექციების სია

ბავშვობა[რედაქტირება]

Searchtool-80%.png მთავარი სტატია : ჯიმ და მერი მაკ-კარტნი.

პოლი დაიბადა უოლტონის ჰოსპიტალში, ლივერპულში (ინგლისი), სადაც მისი დედა, მერი (მოენი), სამშობიარო განყოფილებაში პრაქტიკას ექთნის სახით გადიოდა.[3] პოლის მამა, ჯიმი მეორე მსოფლიო ომის დროს მოხალისე მეხანძრედ მუშაობდა. [3] პოლს ჰყავს ერთი ძმა, მაიკ მაკ-კარტნი (დ. 1944 წლის 7 იანვარს). მიუხედავად იმისა, რომ მაკ-კარტნი მონათლეს კათოლიკურ ეკლესიაში, მაგრამ მისი დედა იყო კათოლიკე, ხოლო მამა - პროტესტანტი, რომელიც აგნოსტიკოსი გახდა, ვინაიდან თვლიდა, რომ კათოლიკური სკოლები ბავშვების განათლებას ნაკლებ ყურადღებას აქცევდნენ, ვიდრე რელიგიურ აღზრდას.[4]

1947 წელს მაკ-კარტნი შევიდა სტოკტონ ვუდ როუდის სკოლაში. 1952 წლისათვის იგი ჯოზეფ უილიამსის ყმაწვილთა სკოლაში სწავლობდა. შემდეგ წელს მან 11 პლუს ტიპის გამოცდა წარმატებით გაიარა (დანარჩენ სამთან ერთად, რომლებმაც ზღვარი გადალახეს, 90 მოსწავლიდან) და დაშვებული იქნა ბიჭების ლივერპულის ინსტიტუტის სკოლაში. [5] 1954 წელს, სპეკის გარეუბნიდან შინ ავტობუსით სასწავლებლისაკენ მგზავრობისას მან გაიცნო ჯორჯ ჰარისონი, რომელმაც ასევე წარმატებით გაიარა გამოცდა. ეს ნიშნავდა, რომ ორივეს შეეძლო გრამატიკულ და არა უბრალოდ საშუალო სკოლაში ჩაბარება (რომელშიც მოსწავლეთა ძირითადი ნაწილი დადიოდა, სანამ მუშაობის უფლება ექნებოდა)[6]

მაკ-კარტნის ყოფილი სახლი, 20 Forthlin Road

მერი იყო ძირითადი პიროვნება ოჯახში, რომელსაც შემოსავალი ჰქონდა და ბებიაქალის სამუშაოს მეშვეობით ოჯახმა შესძლო ალერტონის უბანში, 20 Forthlin Road-ზე გადასვლა, სადაც 1964 წელს ცხოვრობდა. [7] პოლი იყო ოჯახის პირველი წევრი, რომელსაც მანქანა ჰყავდა. დედამისი სამუშაოზე ველოსიპედით მგზავრობდა. ინტერვიუში პოლი ახსენებდა, რომ კარგად ახსოვდა, თუ „როგორ გადიოდა დედამისი სახლიდან დილის 3 საათზე, როდესაც ქუჩები თოვლით სავსე იყო“.[8] 1956 წლის 31 ოქტომბერს, როდესაც პოლი 14 წლის იყო, დედა ემბოლიით დაავადებით, ოპერაციის შემდგომ გარდაიცვალა (იგი ჩაუტარდა მკერდის კიბოს შესაჩერებლად, რომელიც რამდენიმე წლით ადრე დაუდგინეს). [9] დედის დაკარგვა იქცა ჯონ ლენონთან უფრო დაახლოების ერთ-ერთ მიზეზად - ლენონის დედა, ჯულია ასევე გარდაიცვალა, როდესაც ჯონი 17 წლის იყო.[10]

მაკ-კარტნის მამა საყვირზე და ფორტეპიანოზე უკრავდა და 1920-იან წლებში უძღვებოდა ბენდს „Jim Mac's Jazz Band“. მისი გავლენით პოლი მუსიკით დაინტერესდა. სახლის შემოსასვლეში იდგა ფორტეპიანო ცაციებისათვის, რომელიც ჰარი ეპსტაინის მუსიკალურ მაღაზიებში იქნა შეძენილი [11] ჯიმის მამა, ჯო მაკ-კარტნი უკრავდა ტუბაზე [12] ჯიმი რადიოს მოსმენისას ყურადღებას აქცევდა ბას-პარტიებს და შვილები ადგილობრივი სასულე საკრავებზე ორიენტირებული ბენდების კონცერტებზე დაჰყავდა. [13] მეთოთხმეტე დაბადების დღეზე პოლმა მამისგან ნიკელით დაფარული საყვირი მიიღო[14], მაგრამ როდესაც როკ-ენ-როლი რადიო ლუქსემბურგის ეთერში პოპულარული გახდა, [15] პოლმა იგი 15 გირვანქა სტერლინგად ნაყიდ Framus Zenith-ის (მოდელი 17) აკუსტიკურ გიტარაზე გაცვალა, ვინაიდან თვლიდა, რომ „პირში საყვირით სიმღერა რთული იქნებოდა“. [14] ვინაიდან თავად ცაცია იყო, ჩვეულებრივ გიტარებზე დაკვრა მისთვის სირთულეს წარმოადგენდა. მაგრამ როდესაც სლიმ უიტმენის კონცერტის სარეკლამო პოსტერი იხილა, მიხვდა, რომ უიტმენი ცაცია იყო, მაგრამ ჩვეულებრივ გიტარაზე უკრავდა, რომელიც შებრუნებული იყო. მან გადააწყო თავისი გიტარა და, რამდენიმე მცდელობის შემდეგ, გაიადვილა შესრულების პროცესი. [14] პირველი სიმღერა, „I Lost My Little Girl“ მან Zenith-ზე დაკვრისას დაწერა. ამავე პერიოდში მან ფორტეპიანოზე მოიგონა მელოდია, რომელიც შემდგომში „When I'm Sixty-Four“-ის საფუძვლად იქცა. მამის მითითების მიუხედავად, იგი მხოლოდ ფორტეპიანოს რამდენიმე გაკვეთილს დაესწრო და გადაწყვიტა, დაკვრა სმენით ესწავლა. [16] დიდი გავლენა მასზე მოახდინა ამერიკულმა რიტმ ენდ ბლუზმა. იგი აღნიშნავდა, რომ სკოლის პერიოდში მისი კერპი ლიტლ რიჩარდი იყო. მისი საჯაროდ შესრულებული პირველი სიმღერა იყო „Long Tall Sally“, რომელიც ბატლინზის საზაფხულო ბანაკის ნიჭიერთა კონკურსზე შეასრულა. [17]

მუსიკალური კარიერა[რედაქტირება]

Searchtool-80%.png მთავარი სტატია : პოლ მაკ-კარტნის მუსიკალური კარიერა.

1957–1960: ქუორიმენი[რედაქტირება]

Searchtool-80%.png მთავარი სტატია : ქუორიმენი.

15 წლის ასაკში მაკ-კარტნიმ გაიცნო ჯონ ლენონი და მისი ჯგუფი „ქუორიმენი“ (The Quarrymen), რომელიც უკრავდა სკიფლის ჟანრის მუსიკას. შეხვედრა შედგა 1957 წლის 6 ივლისს, წმინდა პეტრეს საეკლესიო დარბაზში, ვულტონში, სადაც კონცერტი გაიმართა. [18] პოლი მოგვიანებით ჯგუფს შეუერთდა და ლენონთან აქტიური შემოქმედებითი ურთიერთობა ჩამოაყალიბა. ჰარისონი 1958 წელს წამყვანი გიტარისტის სახით გამოჩნდა. 1960 წელს ჯგუფს ბას-გიტარისტის სახით სამხატვრო სკოლის პერიოდის ლენონის მეგობარი, მხატვარი სტიუარტ სეტკლიფი დაემატა. [19] 1960 წლის მაისისათვის კოლექტივმა რამდენიმე სახელი შეიცვალა, რომელთა შორის იყო „Johnny and the Moondogs“ და „The Silver Beetles“. ჯონი ჯენტლის მხარდაჭერი ჯგუფის სახით მათ ჩაატარეს კონცერტები შოტლანდიაში. [20] 1960 წლის აგვისტოს შუა პერიოდში ჯგუფის სახელწოდება შეიცვალა და გახდა „ბითლზი“ (The Beatles). მუსიკოსი პიტ ბესტი (დასარტყმელი საკრავები) ჯგუფს დაემატა, სანამ ისინი ჰამბურგში (გერმანია) გაემგზავრებოდნენ. [21]

1960–1970: ბითლზი[რედაქტირება]

Searchtool-80%.png მთავარი სტატია : ბითლზი.
მაკ-კარტნი (მარცხნივ) 1964 წელს ჯგუფის წევრებთან, ჰარისონთან და ლენონთან ერთად

1940 წლის აგვისტოდან ბითლზისათვის ალან უილიამსის ინიციატივით დაიგემა კონცერტები ჰამბურგში. [22] შემდგომი 2 წლის მანძილზე იქ გამართული კონცერტების ფარგლებში ისინი რეგულარულად გამოდიოდნენ ბრუნო კოშმიდერის კლუბებში, კლუბში Indra, Kaiserkeller-ში, ხოლო ლივერპულში დაბრუნებისას - კლუბში Cavern. [23] 1961 წელს ჯგუფი დატოვა სეტკლიფმა და მაკ კარტნი გახდა მთავარი ბას-გიტარისტი [24] პირველი პროფესიონალური ჩანაწერი ჯგუფის მიერ ჰამბურგში მომზადდა, ტონი შერიდანის მხარდამჭერი ჯგუფის სახით, სინგლით „My Bonnie“. [25] ჩანაწერმა მოგვიანებით მიიქცია ბრაიან ეპსტაინის ყურადღება, რომელმა მთავარი როლი ითამაშა მათ შემდგომ განვითარებასა და კომერციულ წარმატებაში, გახდა რა ჯგუფის მენეჯერი 1962 წლის იანვარში. [26] ლეიბლ Parlophone-თან მაისში მისი ინიციატივით გაფორმებული იქნა კონტრაქტი. [27] მას შემდეგ, რაც აგვისტოში პიტ ბესტს რინგო სტარი ჩაენაცვლა, ჯგუფმა 1963 წელს ბრიტანეთში და 1964 წელს აშშ-ში დიდ პოპულარობას მიაღწია. ჯგუფის მოყვარულთა გააფთრებული პირმოთნეობა ცნობილი გახდა, როგორც „ბითლომანია“ [28] და მაკ-კარტნიმ შეიძინა „საყვარელი ბითლის“ სტატუსი. [29] 1965 წელს ჯგუფის ოთხივე წევრს მიენიჭა ბრიტანეთის იმპერიის ორდენები [30].

1965 წელს ბითლზმა ჩაწერა სიმღერა „Yesterday“, რომელშიც გამოყენებული იქნა სიმებიანი კვარტეტი. ეს იყო ჯგუფის მიერ კლასიკური მუსიკის ელემენტებით ჩაწერილი პირველი კომპოზიცია და პირველი სიმღერა, რომელშიც ჯგუფის ერთ წევრზე მეტს მონაწილეობა არ მიუღია. [31] სიმღერის ჩაწერის შემდეგ მაკ-კარტნი დაუკავშირდა მეიდა ვეილში (ლონდონი) მდებარე BBC-ს რადიოფონურ სახელოსნოს, რათა ეთხოვა სიმღერის ელექტრონული ვერსიის ჩაწერა, მაგრამ ეს იდეა არ განხორციელებულა. [32] მხატვარ ჯონ დენბარი ლონდონში მონახულებისას მას თან ჰქონდა ფირები, რომლებიც მეგობარი გოგონას, ჯეინ ეშერის სახლში შეაგროვა [33]. მათზე წარმოდგენილი იყო სხვადასხვა ხმოვანი ეფექტი, გიტარა და ბონგოს ხმები. ჩანაწერი შეიქმნა ჯონ კეიჯის ავანგარდული შემოქმედების გავლენით, Brenell-ის ხმის ჩამწერზე, სხვადასხვა ფირის ერთმანეთზე გადაბმით. პოლმა ეს ფირები შეაბრუნა, ააჩქარა და შეანელა, რათა მიეღო სასურველი ეფექტები, რომელთა ნაწილი მოხვდა ბითლზის ჩანაწერებში (მაგალითად, 1966 წლის სიმღერაში „Tomorrow Never Knows“). იგი ამ ფირებს „ელექტრონულ სიმფონიებს“ უწოდებდა.[34] გულდი მაკ-კარტნის „Eleanor Rigby“ (რომელიც შეიცავდა სიმებიან ოქტეტს აღწერს, როგორც „ნეოკლასიკურ ტურ დე ფორსს“, „ნამდვილ ჰიბრიდს, რომელიც შეუძლებელია შევადაროთ სიმღერის ცნობად სტილსა თუ ჟანრს“.[35] გარდა რამდენიმე ბექ-ვოკალისა, სიმღერა ჟღერს მხოლოდ მაკ-კარტნის წამყვანი ვოკალი და ორმაგი კვარტეტი, არანჟირებული ჯორჯ მარტინის მიერ. [36] მაკ-კარტნის წვლილი ჯგუფის ადრეული ჰიტების სახით მოიცავს სიმღერებს Can't Buy Me Love (1964), Yesterday (1965), Paperback Writer და Eleanor Rigby (1966).[37] თითქმის ოთხწლიანი პერიოდის დაუსრულებელი ტურნეს და მსოფლიო მასშტაბით 1400-ზე მეტი კონცერტის [38] გამართვის შემდეგ ჯგუფი უკანასკნელი კომერციული კონცერტით გამოვიდა 1966 წლის აშშ-ს ტურნეს დროს. [39]

1967 წელს ბრაიან ეპსტაინის გარდაცვალების შემდეგ ჯგუფი გაურკვეველ მდგომარეობაში იმყოფებოდა და შიშობდა თავის მომავალზე. ლენონი ამბობდა: „ჯგუფი დაინგრა. ვიცოდი, რომ უსიამოვნებაში მოვყევით. მე ნამდვილად არ წარმომედგინა, თუ მუსიკის მიღმა სხვა რამით დავკავდებოდით და მეშინოდა. ვფიქრობდი, რომ დასრულდა“.[40] მაკ-კარტნი, რომელიც ეპსტაინის გარდაცვალებით შექმნილ სიცარიელეს ავსებდა, იქცა დე ფაქტო ლიდერად და ბიზნეს მენეჯერად ჯგუფისა, რომელსაც უწინ ლენონი მართავდა. [41] ისინი განაგრძობდნენ სტუდიაში მუშაობას და ბითლზის დაშლამდე (1970) გამოსცეს ალბომები, რომლებსაც ბევრი მათ საუკეთესო მასალად თვლის - Revolver (1966), Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967), The Beatles (1968) და Abbey Road (1969). .[42] 1963-1970 წლებში ჯგუფმა გამოსცა 22 ბრიტანული სინგლი და 12 ალბომი. 17 სინგლი და 11 ალბომი მოხვდა ბრიტანეთის ჩარტის პირველ პოზიციებზე. [43] ჯგუფი ბილბორდის ცხელი ასეულის პირველ პოზიციაზე 12-ჯერ მოხვდა და აშშ-ში ლიდერობდა 14 პირველ ადგილზე მოხვედრილი ალბომით. [44] ლენონისა და მაკ-კარტნის თანამშრომლობა XX საუკუნის სიმღერების ავტორობის ერთ-ერთ აღსანიშნავ პარტნიორობად მიიჩნევა. [45] მაკ-კარტნი იყო ჯგუფის 6 უკანასკნელი აშშ #1 სინგლის ავტორი. ესენია Hello, Goodbye (1967), Hey Jude (1968), ჯგუფის ყველაზე წარმატებული სინგლი, Get Back (1969), Let It Be და The Long and Winding Road (1970).[46]

1969 წლის მარტში მაკ-კარტნიმ იქორწინა ლინდა ისტმენთან, რომელიც მან 1967 წლის მაისში გაიცნო წყვილის პირველ შვილს, მერის (დაბადებულს 1969 წლის აგვისტოში), სახელი პოლის დედის პატივსაცემად დაარქვეს. [47] 1969 წლის ოქტომბერში გავრცელდა ჭორი, თითქოს პოლი დაიღუპა ავტოავარიაში, მაგრამ ნოემბერში ჟურნალ Life-ის ყდაზე ის თავის ოჯახთან ერთად გამოჩნდა, სათაურით „პოლი კვლავ ჩვენთან არის“. [48]

ალბომისათვის Abbey Road, რომელიც ბითლზის მიერ ჩაწერილ უკანასკნელ სტუდიურ ალბომად იქცა (მიუხედავად იმისა, რომ Let It Be იყო უკანასკნელი გამოცემული სტუდიური ალბომი), ჯორჯ მარტინმა ჯგუფს შესთავაზა „ენერგიული მუსიკალური ხანგრძლივი პიესა“ შეექმნათ, სიმფონიური განხრით.[49] მაკ-კარტნისგან განსხვავებით, ლენონი წინააღმდეგი იყო. თუმცა ორივე დათმობაზე წავიდა. მაკ-კარტნის შემოთავაზებით გადაყწდა, რომ გარდა ხანგრძლივი პიესებისა, ალბომზე იქნებოდა ცალკეული სიმღერებიც. [49] თუმცა, მათ შორის არსებულმა უთანხმოებებმა პოლი აიძულა, 1970 წლის 10 აპრილს ჯგუფის დატოვების შესახებ განცხადება გამოექვეყნებინა. [50] ამ მიზნით მან 1970 წლის 31 დეკემბერს სასამართლოში თხოვნა შეიტანა. ამას მოჰყვა უფრო მეტი იურიდიული უთანხმოება. მაკ-კარტნი და მისი ქვისლები, ისტმენები, ლენონის, ჰარისონისა და სტარის ბიზნეს მენეჯერ ალენ კლაინს ედავებოდნენ ჰონორარსა და მუსიკალური პროექტების შემოქმედებით კონტროლს. 1975 წლის 9 იანვარს ჯგუფი ფორმალურად დაიშალა, თუმცა სასამართლო პროცესები კომპანია EMI-ს, კლაინისა და სხვათა წინააღმდეგ 1989 წლამდე გრძელდებოდა. [41] როდესაც ჯგუფი 1988 წელს შეყვანილი იქნა როკ-ენ-როლის დიდების დარბაზში, მაკ-კარტნი ცერემონიაზე არ გამოჩენილა, განაცხადა რა, რომ „საქმიან სფეროში უთანხმოებათა გამო იგი თავს იგრძნობდა ფარისევლად, რომელიც ყალბ გაერთიანებაზე ხელს დაუქნევდა და გაუღიმებდა თავის კოლეგებს“[51]

1970–1981: Wings[რედაქტირება]

Searchtool-80%.png მთავარი სტატია : Wings (ჯგუფი).
"სოლო-შემსრულებლის სახით კარიერის გაგრძელება ნამდვილად არ მსურდა ... აშკარა იყო, რომ ჯგუფი უნდა შემეკრიბა ... ლინდამ და მე ამის შესახებ ვისაუბრეთ, 'ჰო, მაგრამ მოდი, კიდევ ერთი სუპერჯგუფი კი არ შევკრიბოთ, არამედ თავიდან დავიწყოთ'"[52]
~ მაკ-კარტნი

ჯგუფის 1970 წელს დაშლის შემდეგ მაკ-კარტნისმ მუსიკალური კარიერა განაგრძო პირველი სოლო გამოცემით, McCartney, რომელიც აშშ-ში #1 გახდა. გარდა ლინდას რამდენიმე ვოკალური ჩანაწერისა, იგი ერთი ადამიანის ალბომია - პოლი არის სიმღერების ავტორი, შემსრულებელი და ვოკალისტი. [53]

დისკოგრაფია[რედაქტირება]

Searchtool-80%.png მთავარი სტატია : პოლ მაკ-კარტნის დისკოგრაფია, Wings-ის დისკოგრაფია და ბითლზის დისკოგრაფია.
სოლო
როკი, პოპი
კლასიკური მუსიკა
ელექტრონული მუსიკა
Wings, ცოცხალი ალბომები და კრებულები
ცოცხალი ალბომები
კრებულები

რესურსები ინტერნეტში[რედაქტირება]

Commons-logo.svg
ვიკისაწყობში? არის გვერდი თემაზე:

სქოლიო[რედაქტირება]

  1. ↑ Harry, 2002, pp. 388–389
  2. ↑ შეცდომა ციტირებაში არასწორი ტეგი <ref>; სქოლიოსათვის GBWR2009P168 არ არის მითითებული ტექსტი; $2
  3. ↑ 3.0 3.1 Spitz, 2005, p. 75
  4. ↑ Miles 1997; Benitez 2010
  5. ↑ For his attendance at Joseph Williams Junior School see: “Beatle's schoolboy photo auction“, BBC News, 16 August 2009. წაკითხვის თარიღი: 13 June 2012. ; For McCartney passing the 11-plus exam see: Miles 1997; Benitez 2010.
  6. ↑ Spitz, 2005, pp. 82–83: On grammar school versus secondary modern, 125: On meeting Harrison
  7. ↑ Benitez 2010; Harry 2002
  8. ↑ Miles, 1997, p. 6
  9. ↑ Miles, 1997, p. 20
  10. ↑ Miles, 1997, p. 31
  11. ↑ Miles, 1997, p. 22
  12. ↑ Spitz, 2005, p. 71
  13. ↑ Miles, 1997, pp. 23–24
  14. ↑ 14.0 14.1 14.2 Miles, 1997, p. 21
  15. ↑ Spitz, 2005, p. 86
  16. ↑ Miles, 1997, pp. 22–23
  17. ↑ Harry, 2002, pp. 509: McCartney: "The first song I ever sang in public was "Long Tall Sally"., 533–534: Harry: "Long Tall Sally", was "The first number Paul ever sang on stage"
  18. ↑ Spitz, 2005, p. 93
  19. ↑ Lewisohn, 1992, p. 18
  20. ↑ Lewisohn, 1992, pp. 18–22
  21. ↑ Lewisohn, 1992, pp. 17–25
  22. ↑ Miles, 2001, pp. 23–24
  23. ↑ Lewisohn, 1992, pp. 21–25: Hamburg, 31: the Cavern Club
  24. ↑ Miles 1997; Gould 2007
  25. ↑ Spitz, 2005, pp. 249–251
  26. ↑ Miles, 1997, pp. 84–88
  27. ↑ Spitz, 2005, p. 330
  28. ↑ Lewisohn, 1992, pp. 75: Replacing Best with Starr., 88–94: "Beatlemania" in the UK., 136–140: "Beatlemania" in the US
  29. ↑ Miles, 1997, p. 470
  30. ↑ Lewisohn, 1992, p. 180
  31. ↑ Buk 1996; Gould 2007.
  32. ↑ Miles, 1997, p. 207
  33. ↑ Miles, 1997, p. 218
  34. ↑ Miles, 1997, pp. 219–220
  35. ↑ Gould, 2007, pp. 350: "neoclassical tour de force", 402: "a true hybrid"
  36. ↑ Harry, 2002
  37. ↑ For song authorship see, Harry 2002. For release dates, US and UK peak chart positions of the preceding songs see, Lewisohn 1992.
  38. ↑ Gould, 2007, p. 347
  39. ↑ Miles, 1997, pp. 293–295
  40. ↑ The Beatles, 2000, p. 268
  41. ↑ 41.0 41.1 Benitez, 2010, pp. 8–9
  42. ↑ Harry 2000a; Levy 2005
  43. ↑ Roberts, 2005, p. 54
  44. ↑ Lewisohn, 1992, pp. 350–351
  45. ↑ Gould 2007; Spitz 2005
  46. ↑ Bronson 1992; For song authorship see: Harry 2002; For release dates, US and UK peak chart positions of the preceding songs see: Lewisohn 1992.
  47. ↑ Sounes, 2010, pp. 171–172: Paul and Linda's first meeting., 245–248: On their wedding., 261: On the birth of their first child Mary
  48. ↑ Gould, 2007, pp. 593–594
  49. ↑ 49.0 49.1 Gould, 2008, p. 563
  50. ↑ Lewisohn 1992; Miles 1998.
  51. ↑ Harry, 2002, p. 753
  52. ↑ Lewisohn, 2002, p. 29
  53. ↑ Harry 2002: McCartney; Blaney 2007: McCartney, a US number one.

მოძიებულია „http://ka.wikipedia.org/w/index.php?title=პოლ_მაკ-კარტნი&oldid=2464952-დან“