Bandai Pippin-ის მიზანი იყო CD-ზე დაფუძნებული იაფიანი კომპიუტერის შექმნა, რომელიც ამასთანავე, ქსელური კომპიუტერის როლს შეასრულებდა. მას გააჩნდა 4x-სიჩქარის CD-ROM-ის მოწყობილობა[3] და ვიდეოგამომოვალი, რაც იძლეოდა კონსოლის სტანდარტულ ტელევიზორზე მიერთების საშუალებას, აგრეთვე PowerPC 603e-ის ცენტრალური პროცესორი, System 7.5.2-ის ოპერაციული სისტემა და Apple Color StyleWriter 2400-ის და 2500-ის სერიის პრინტერების მხარდაჭერა.
როდესაც Bandai Pipin გამოვიდა (1995 წელს იაპონიაში, 1996 წელს აშშ-ში), სათამაშო კონსოლების ბაზარზე დომინირებდნენ Nintendo 64, PlayStation და Sega Saturn, რომლებიც Pippin-თან შედარებით, აპარატულად და პროგრამულადაც გაცილებით მაღალ დონეზე იდგნენ, აგრეთვე კონსოლი განიცდიდა პროგრამული უზრუნველყოფის დეფიციტს და მას მხოლოდ Bandai აწარმოებდა. იდეა იმისა, რომ შეექმნათ იაფი კომპიუტერი, გამოსვლისთანავე გაქარწყლდა; მისი თავდაპირველი ფასი შეადგენდა 599 აშშ დოლარს, სისტემა სათმაშო კონსოლს უფრო ჰგავდა და სხვა მის თანამედროვე კონსოლებთან შედარებით გაცილებით ძვირიც ღირდა.
საბოლოოდ პიპინი ტექნოლოგიურად სუსტი აღმოჩნდა. იაპონიასა და აშშ-ში სისტემა გამოვიდა შეზღუდული ტირაჟით (სულ 100,000, აქედან გაიყიდა მხოლოდ 42,000). 2006 წელს ჟურნალ PC World-მა შეიყვანა სიაში „25 ყველაზე ცუდი ტექნოლოგიური პროდუქტი ისტორიაში“[4].