აბაშის მუნიციპალიტეტი

მასალა ვიკიპედიიდან — თავისუფალი ენციკლოპედია
გადასვლა: ნავიგაცია, ძიება
აბაშის მუნიციპალიტეტი
SZSM-abasha-ka.svg

აბაშის მუნიციპალიტეტი  დროშა აბაშის მუნიციპალიტეტი გერბი

ადმინისტრაციული ცენტრი

აბაშა

რეგიონი

სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარე

სიმჭიდროვე

89 [1] კაცი/კმ²

ფართობი

322.5 კმ²

მოსახლეობის რაოდენობა

Decrease2.svg 22 341 კაცი (2014 წელი)

ეროვნება

ქართველები 99.2%
რუსები 0.4%
აფხაზები 0.1%
მოლდაველები 0.1%
უკრაინელები 0.1%[2]

აბაშის მუნიციპალიტეტი საქართველოს რუკაზე.

აბაშის მუნიციპალიტეტი — ადმინისტრაციულ-ტერიტორიული მუნიციპალიტეტი დასავლეთ საქართველოში, სამეგრელოს და ზემო სვანეთის მხარეში. ადმინისტრაციული ცენტრი ქ. აბაშა.

გეოგრაფია[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

მდებარეობს კოლხეთის დაბლობზე, ჩრდილოეთით ესაზღვრება მარტვილის, აღმოსავლეთით — სამტრედიის და ხონის, სამხრეთით — სამტრედიისა და ლანჩხუთის, დასავლეთით — სენაკის მუნიციპალიტეტები. მუნიციპალიტეტის ტერიტორიის ფართობია 320,5 კმ2,, აქედან 207,74 კმ2 სასოფლო - სამეურნეო დანიშნულებისაა, ტყეებს უჭირავს 16,31 კვ. კმ.

რელიეფი[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

მუნიციპალიტეტის ტერიტორია ზღვის დონიდან 20-50 მ სიმაღლის ვაკე-დაბლობია. აგებულია მეოთხეული ნალექებით (რიყნარით, ქვიშებით, თიხებით). დახრილია ჩრდილო-აღმოსავლეთიდან სამხრეთ-დასავლეთისკენ. მუნიციპალიტეტის უმაღლესი ადგილი სოფელ სეფიეთის მიდამოებშია. აქ ტალღისებრი მცირე ამაღლებანია. მდინარეების ცხენისწყლისა და ნოღელას კალაპოტში არის მარალი ხარისხის საშენი ქვიშა და ხრეში, სოფელ ძიგურისა და ნავსაკაოს მიდამოებში — სააგურე თიხა.

ჰავა[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

მუნიციპალიტეტში ნოტიო სუბტროპიკული ჰავაა. საშუალო წლიური ტემპერატურა 14°C. იანვრის ტემპერატურა 4.9°C, ივლისისა 22.9°C. აბსოლუტური მინიმუმი — 19°C, აბსოლუტური მაქსიმუმი — 39°C. ნალექების წლიური რაოდენობაა 1620 მმ, გაზაფხულზე იცის მოულოდნელი ყინვები. ზაფხული ზოგჯერ გვალვიანია. ქარები რომელთა სიჩქარე ზოგჯერ 30 – 33 მეტრ/წამს აღწევს, მუსონურია, ხშირია ფიონები და ბრიზები.

შიგა წყლები[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

ჰიდროგრაფიული ქსელით მუნიციპალიტეტი მდიდარია. აქ უმეტესად მოცემულია მდინარეთა ქვემო დინებები. სამხრეთ ნაწილში აღმოსავლეთიდან დასავლეთისაკენ 42,4 კმ-ზე მდორეთ მოედინება მდინარე რიონი აჩენს მეანდრებსა და და ე. წ. ნარიონალებს. აბაშისა და სამტრედიის მუნიციპალიტეტების საზღვარზე მოედინება რიონის მარჯვენა შენაკადი ცხენისწყალი. მუნიციპალიტეტის ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში — მდინარე აბაშა, რომელიც ერთვის ტეხურს. მცირე მდინარეებია: ნოღელა, კოვზა, ზანა. ცხენისწყალს მარჯვნიდან გამოეყოფა ტოტი — დიდი ნოღელა. მდინარეთა საზრდოობა შერეული ხასიათისაა. წყალდიდობა ახასიათებთ გაზაფხულზე, წყალმცირობა ზამთარში. მდინარეებიდან აღსანიშნავია: რიონი, ცხენისწყალი, აბაშა. აბაშის სამხრეთ-დასავლეთ ნაწილში „სირიაჩქონის“ ჭაობია, რომელიც გურია-სამეგრელოს შორის რაიონისპირა ჭაობის გაგრძელებაა, გაყვანილია წყალსაწრეტი არხები.

ნიადაგები[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

ძირითადად გავრცელებულია ალუვიური კარბონატული ნიადაგი. ჩრდილო-დასავლეთ ნაწილში — სუბტროპიკული ეწერი, სამხრეთ-დასავლეთით, მდინარე რიონის მარცხენა სანაპიროზე, ჭაობიანი ნიადაგია. ძირითადი ლანდშაფტებია: 1. ვაკე-დაბლობი, კოლხური მცენარეულობით, ალუვიური და სუბტროპიკული ეწერი ნიადაგებით; 2. ჭალები მდელო-ტყის მცენარეულობით და ალუვიური ნიადაგებით.

მცენარეული საფარი[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

მცენარეული საფარი კოლხური ტიპისაა. ტყე და ბუჩქნარი ცოტაა. ხის სახეობებიდან ძირითადად გვხვდება: მურყანი, შემაღლებულ ადგილებში — ჭალის მუხა და წიფელი, გავრცელებულია თელაც. უხვადაა ლეშამბო. ტყეში არის თხილი, თუთა, პანტა, მაჟალო და სხვა.

ცხოველთა სამყარო[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

ცხოველთა სამყარო მრავალფეროვანია, გვხვდება ტურა, მელა, მაჩვი, კვერნა, დედოფალა, კურდღელი, იშვიათად — წავი. ბევრია ტყის თაგვი, ბუჩქნარის მემინდვრია. ჭაობიან ადგილებში აკლიმატიზებულია ნუტრია. მრავლადაა მწყერი, ყვავი, ჩხიკვი, გუგული. გველხოკერა, ზოლებიანი ხვლიკი, ანკარა, გომბეშო, ტყის ბაყაყი. მდინარეებში არის ქაშაპი, კოლხური ტობი, კოლხური ციმორი. მცირე რაოდენობითაა გარეული ღორი, შველი, ხოხობი, რომელთა დასაცავად მუნიციპალიტეტის პირას შექმნილია კაცობურის აღკვეთილი.

ისტორია[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

ახლანდელი აბაშის მუნიციპალიტეტის ტერიტორია შუა საუკუნეებში შედიოდა ჯერ მოხირისში, შემდეგ სამოქალაქოში. XV საუკუნის 70-იან წლებში მისი დიდი ნაწილი უშუალოდ სამეგრელოს (ოდიშის) სამთავროში შევიდა, ის ნაწილი კი, რომელიც მდინარეების ნოღელისა და რიონის მარცხენა ნაპირზე მდებარეობს, საჭილაოს ეკუთვნოდა. საჭილაოს ცენტრი იყო სოფელი ტყვირი. XVI საუკუნეში საჭილაოს საზღვარი დასავლეთით ეკის მთამდე აღწევდა, ჩრდილოეთით - ბანძამდე, სამხრეთით - გურიის მთებამდე, ხოლო აღმოსავლეთით მდინარე გუბისწყალამდე. ჭილაძეები იმდენად ძლიერები იყვნენ, რომ მთავრის ტიტულის მოპოვება ცდილობდნენ. 1613 წლიდან საჭილაოს სადავო სოფლები (სამეგრელოსა და იმერეთს შორის) სამეგრელოს სამთავროში შევიდა. გვიანდელ შუა საუკუნეებში ჭილაძეები დასუსტდნენ, ხოლო საჭილაო ჭყონდიდის ეპარქიაში შევიდა. ამ დროიდან ტერიტორიას საჭილაოს ნაცვლად საჭყონდიდლო ეწოდა და ეს სახელწოდება შენარჩუნდა 1803 წლამდე. 1858 წლიდან, რუსეთის მიერ სამეგრელოს სამთავროს გაუქმების შემდეგ ეს ტერიტორია სენაკის მაზრაში შევიდა სუჯუნის საბოქაულოს სახით. 1930 წელს შეიქმნა აბაშის რაიონი, 1963-1966 წლებში შედიოდა გეგეჭკორის რაიონში.

ადგილობრივი თვითმმართველობა[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

მოსახლეობა[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

მოსახლეობის უმრავლესობა ქართველები არიან, მცირე რაოდენობით ცხოვრობენ რუსები და სხვა. განსახლების ზონა ზღვის დონიდან 50 მ-მდეა. მოსახლეობის რიცხოვნობა — 22 341 კაცი (2014 წ); სიმჭიდროვე — 89 კაცი კმ²-ზე. მუნიციპალიტეტში 41 დასახლებული პუნქტია: 1 ქალაქი, 40 სოფელი.

აღწერის მონაცემები[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

აღწერის წელი მოსახლეობა
1989 28 219
2002 28 552 Increase2.svg
2014 22 341 Decrease2.svg

ეკონომიკა[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

წამყვანი დარგია სოფლის მეურნეობა, მათ შორის მიწათმოქმედება და მეცხოველეობა. მისდევენ ასევე მემცენარეობას, მებოსტნეობა-მებაღჩეობას. მრავალწლიანი კულტურებიდან მთავარია ჩაი. მუნიციპალიტეტში არის მცირე სამშენებლო და სასურსათო საწარმოები, ჩაის ფაბრიკა. მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე გადის სამხრეთ კავკასიის რკინიგზის მაგისტრალი.

რელიგია[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

მუნიციპალიტეტში არსებული ეკლესია–მონასტრები:

  • სუჯუნის წმ. გიორგის საკათედრო ტაძარი — სოფ. სუჯუნა
  • ჯვართამაღლების სახელობის ეკლესია — სოფ. მარანი
  • წმ. გიორგის სახელობის ტაძარი — პირველი მაისი
  • მაცხოვრის სახელობის ეკლესია — სოფ. ტყვირი
  • წმ. გიორგის სახელობის ტაძარი — სოფ. გულეიკარი
  • წმ. გიორგის სახელობის ეკლესია — სოფ. გეზათი
  • წმ. გიორგის სახელობის ეკლესია — სოფ. სამიქაო
  • ელია თეზბიტელის სახელობის ეკლესია — სოფ. მაიდანი
  • მთავარანგელოზთა სახელობის ეკლესია — ქ. აბაშა, კვათანის უბანი
  • სეფიეთის მთავარანგელოზთა ეკლესია — სოფ. სეფიეთი
  • მაცხოვრისკარის ეკლესია — სოფ. განათლებისკარი

კულტურა[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

მუნიციპალიტეტში არის:

  • სახელმწიფო ზოგადსაგანმანათლებლო სკოლა — 32
  • კერძო ზოგადსაგანმანათებლო სკოლა — 1
  • ბიბლიოთეკა — 19
  • თეატრი — 1
  • მუზეუმი — 1

აბაშის მუნიციპალიტეტიდან იყვნენ მეცნიერებისა და კულტურის თვალსაჩინო მოღვაწენი:

ცნობილი მედიკოსები:

ქართული კულტურის მეცენატები:

ღირსშესანიშნაობანი[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

ისტორიული ძეგლები:

  • სეფიეთის მთავარანგელოზის სახელობის ეკლესია
  • ტყვირის მაცხოვრის სახელობის ეკლესია
  • სუჯუნის წმინდა გიორგის სახელობის ეკლესია
  • კადარის ეკლესია
  • გულეიკარის წმინდა გიორგის სახელობის ეკლესია

მუზეუმები

  • მწერალ-აკადემიკოს კონსტანტინე გამსახურდიას სახლ-მუზეუმი

ფოტოგალერეა[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

ლიტერატურა[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

რესურსები ინტერნეტში[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

სქოლიო[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]