დომიციანე

მასალა ვიკიპედიიდან — თავისუფალი ენციკლოპედია
გადასვლა: ნავიგაცია, ძიება
ტიტუს ფლავიუს კეისარი დომიციანუს ავგუსტუსი
TITUS FLAVIUS CAESAR DOMITIANUS AVGVSTUS
Domiziano da collezione albani, fine del I sec. dc. 02.JPG
დომიციანეს ბიუსტი, ლუვრის მუზეუმი, პარიზი
რომის იმპერატორი
მმართ. დასაწყისი: 14 სექტემბერი, 81
მმართ. დასასრული: 18 სექტემბერი, 96
წინამორბედი: ტიტუსი
მემკვიდრე: ნერვა
პირადი ცხოვრება
დაბ. თარიღი: 24 ოქტომბერი, 51
დაბ. ადგილი: რომი
გარდ. თარიღი: 18 სექტემბერი, 96 (44 წლის)
გარდ. ადგილი: რომი
მეუღლე: დომიცია ლონგინა
შვილები: ვაჟი (80-83 წწ.)
დინასტია: ფლავიუსები
მამა: ვესპასიანე
დედა: დომიცილა

დომიციანე (ლათ. Titus Flavius Caesar Domitianus Augustus; ტიტუს ფლავიუს კეისარი დომიციანუს ავგუსტუსი;[1] დ. 24 ოქტომბერი, 51 – გ. 18 სექტემბერი, 96) — რომის იმპერატორი 81-96 წლებში. ფლავიუსების დინასტიის მესამე და უკანასკნელი წარმომადგენელი.

დომიციანემ თავისი ახალგაზრდობა და ადრეული კარიერა თავისი ძმის, ტიტუსის ჩრდილქვეშ გაატარა, რომელმაც სამხედრო სახელი იუდეველთა პირველი ომის დროს მოიპოვა. ასეთი მდგომარეობა მამამისის, ვესპასიანეს, მმართველობის დროსაც გაგრძელდა, რომელიც იმპერატორი ოთხი იმპერატორის წლის სახელით ცნობილი სამოქალაქო ომის შემდეგ, 69 წელს გახდა. სანამ ტიტუსმა მრავალი თანამდებობა გამოიცვალა, დომიციანემ მართალია პატივი მიიღო, მაგრამ რაიმე პასუხისმგებლობა არ ჰქონია. ვესპასიანე 79 წელს გარდაიცვალა და იმპერატორი ტიტუსი გახდა, რომლის ზეობასაც მოულოდნელად დაესვა წერტილი 81 წელს, როდესაც იგი უეცარი ავადმყოფობის შედეგად გარდაიცვალა. მომდევნო დღეს პრეტორიანელთა გვარდიამ დომიციანე იმპერატორად გამოაცხადა, რამაც დასაბამი მისცა მის თხუთმეტწლიან მმართველობას. აღსანიშნავია, რომ იმპერატორის თანამდებობა ტიბერიუსის შემდეგ ამდენი ხანი არავის ჰქონია დაკავებული.[2]

იმპერატორობისას დომიციანემ გააძლიერა რომის ეკონომიკა მონეტარული სისტემის გადაფასებით, გააფართოვა იმპერიის საზღვრების თავდაცვა და ქალაქ რომის დაზიანებული ნაწილების აღდგენის მიზნით გრანდიოზული სამშენებლო პროგრამის წამოწყების ინიციატივით გამოვიდა. მნიშვნელოვანი ომები მიმდინარეობდა ბრიტანეთში, სადაც რომის მხედართმთავარმა აგრიკოლამ სცადა კალედონიის (შოტლანდია) დაპყრობა და დაკიაში, სადაც დომიციანემ ვერ შეძლო მეფე დეკებალუსის წინააღმდეგ გადამწყვეტი გამარჯვების მოპოვება. დომიციანეს ხელისუფლება ავლენდა ტოტალიტარულ ნიშნებს. იგი საკუთარ თავს ახალ ავგუსტუსად მიიჩნევდა, განათლებულ დესპოტად, რომლის ბედისწერასაც წარმოადგენდა რომის იმპერიის გაძღოლა ბრწყინვალების ახალ ერაში. რელიგიურმა, სამხედრო და კულტურულმა პროპაგანდამ ხელი შეუწყო პიროვნების კულტის ჩამოყალიბებას. საკუთარი თავის სამუდამო ცენზორად გამოცხადებით, დომიციანე შეეცადა მოსახლეობის საჯარო და პიროვნული მორალის გაკონტროლებას. შედეგად, იმპერატორი ხალხსა და არმიაში პოპულარობით სარგებლობდა, თუმცა სენატი მას ტირანად მიიჩნევდა.

დომიციანეს ზეობას 96 წელს დაესვა წერტილი, როდესაც იგი სასახლის კარის მოხელეებმა მოკლეს. იმავე დღეს იმპერატორის ტახტი მისმა მრჩეველმა, ნერვამ დაიკავა. სიკვდილის შემდეგ რომის სენატმა დომიციანეს ხსოვნა დავიწყებას მისცა, ამასთანავე, სენატორმა ავტორებმა, როგორებიც იყვნენ ტაციტუსი, პლინიუს უმცროსი და სვეტონიუსი, იგი ბოროტ და პარანოიდ ტირანად წარმოაჩინეს. უნდა აღინიშნოს, რომ მისი პიროვნების თანამედროვე კვლევებმა გამოკვეთეს მისი, როგორც ულმობელი, თუმცა ქმედითი, უნარიანი თვითმპყრობლის სახე, რომლის კულტურულმა, ეკონომიკურმა და პოლიტიკურმა პროგრამამ საფუძველი შეუქმნა მშვიდობიან მეორე საუკუნეს.

ცხოვრების ადრეული წლები[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

ოჯახი[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

ფლავიუსების ოჯახის ხე, რომელზეც გამოსახულნი არიან ტიტუს ფლავიუს პეტრონისა და ტერტულას შთამომავლები.

დომიციანე 51 წლის 24 ოქტომბერს დაიბადა რომში. იგი ტიტუს ფლავიუს ვესპასიანუსისა (უფრო ცნობილია ვესპასიანეს სახელით) და ფლავია დომიცილა უფროსის უმცროსი ვაჟი იყო.[3] ჰყავდა უფროსი და, დომიცილა უმცროსი და ძმა, მამის მოსახელე, ტიტუს ფლავიუს ვესპასიანუსი.[4]

ძვ. წ. I საუკუნეში ათწლეულების განმავლობაში მიმდინარე სამოქალაქო ომმა დიდად შეუწყო ხელი რომის ძველი არისტოკრატიის დაკნინებას. პირველი საუკუნის დასაწყისში იგი თანდათანობით მნიშვნელოვანწილად ჩაანაცვლა ახალმა პროვინციულმა ნობელიტეტმა.[5] ერთ-ერთი ასეთი ოჯახი იყო ფლავიას გვარი (gens Flavia), რომელმაც ჩრდილიდან გამოსვლა, მნიშვნელოვანი ადგილის დაკავება, ფულისა და სტატუსის მოპოვება სულ რაღაც ოთხ თაობაში, იულიუს-კლავდიუსების დინასტიის იმპერატორების ზეობისას შეძლო. დომიციანეს დიდი პაპა, ტიტუს ფლავიუს პეტრონი კეისრის სამოქალაქო ომის მსვლელობისას პომპეუსთან ცენტურიონად მსახურობდა. მის სამხედრო კარიერას წერტილი იმ შერცხვენამ დაუსვა, რომელიც მან ძვ. წ. 48 წელს ფარსალოსის ბრძოლიდან გაქცევის გამო დაიმსახურა.[3]

მიუხედავად ამისა, პეტრონმა მაინც მოახერხა საკუთარი მდგომარეობის გაუმჯობესება უაღრესად მდიდარ ტერტულაზე დაქორწინებით, რომლის ქონებამაც უზრუნველყო პეტრონის ვაჟისა და ტიტუსის პაპის, ტიტუს ფლავიუს საბინუსის აღმასვლა.[6] საბინუსმა, თავის მხრივ, დააგროვა ქონება და აზიაში გადასახადების ამკრეფად, ჰელვეტიაში კი ბანკირად მსახურობისას, სავარაუდოდ, მხედრის სტატუსიც მოიპოვა. ვესპასია პოლაზე დაქორწინებით იგი დაუკავშირდა ბევრად პრესტიჟულ პატრიციულ ვესპასიას გვარს (gens Vespasia), რამაც განაპირობა მისი ვაჟების, ტიტუს ფლავიუს საბინუსისა და ვესპასიანეს სენატორულ რანგამდე აღზევება.[6]

დომიციანეს დენარიუსი.

ვესპასიანეს პოლიტიკური კარიერა მოითვლიდა კვესტორის, ედილისა და პრეტორის თანამდებობებს, ამ ყოველივეს დაგვირგვინებას კი 51 წელს მისი გაკონსულება წარმოადგენდა. მისი კონსულობის წელს დაემთხვა დომიციანეს დაბადება. როგორც სამხედრო მეთაურმა, მან ადრევე მოიპოვა სახელი 43 წელს ბრიტანეთში შეჭრაში მონაწილეობით.[7] მიუხედავად ამისა, ანტიკური პერიოდის წყაროები დომიციანეს აღზრდისას ფლავიების ოჯახის გაღარიბებას ამტკიცებენ[8] და იმასაც კი აცხადებენ, რომ იმპერატორების კალიგულასა და ნერონის ზეობისას ვესპასიანემ საეჭვო რეპუტაცია მოიპოვა.[9] თანამედროვე ისტორიოგრაფიაში ეს მტკიცებები უარყოფილია. არსებობს აზრი, რომ ეს ისტორიები მოგვიანებით, ფლავიუსების მმართველობის პერიოდში გაჩნდა, როგორც პროპაგანდისტული კამპანიის ნაწილი, რომ დაემცირებინა ოჯახის მიერ იულიუს-კლავდიუსების დინასტიის ნაკლებად პატივცემული იმპერატორების მმართველობისას მოპოვებული წარმატებები და განედიდებინა კლავდიუსისა და მისი ვაჟის, ბრიტანიკუსის პერიოდში არსებული მიღწევები.[10]

ნებისმიერ შემთხვევაში, ფლავიუსები 40-იან და 60-იან წლებში იმპერატორთა კეთილგანწყობით სარგებლობდნენ. სანამ ტიტუსი საიმპერატორო კარზე ბრიტანიკუსთან ერთად იღებდა განათლებას, ვესპასიანემ წარმატებული პოლიტიკური და სამხედრო კარიერია გაიკეთა. 50-იან წლებში სამსახურიდან გადადგომის ხანგრძლივი პერიოდის შემდეგ იგი ნერონის მმართველობისას საჯარო სამსახურს დაუბრუნდა. 63 წელს ვესპასიანე აფრიკის პროკონსულად მსახურობდა, 66 წელს კი თან ახლდა იმპერატორს ოფიციალურ მოგზაურობაში საბერძნეთში.[11]

ამავე წელს იუდეის პროვინციაში მცხოვრები ებრაელები რომის იმპერიას აუჯანყდნენ. ეს მოვლენები იუდეველთა პირველი ომის სახელით გახდა ცნობილი. რომის არმიის მეთაურად ვესპასიანე დაინიშნა, ტიტუსს კი, რომელსაც უკვე დამთავრებული ჰქონდა სამხედრო განათლება, ლეგიონის ხელმძღვანელობა მიანდეს.[12]

ახალგაზრდობა და პიროვნება[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

როდესაც დომიციანე 6 წლის გახდა, მისი დედა და და დიდი ხნის გარდაცვლილები იყვნენ,[13] მამა და ძმა კი გამუდმებით აქტიურად იყვნენ ჩართულნი რომის სამხედრო ცხოვრებაში და მეთაურობდნენ არმიებს გერმანიასა და იუდეაში. სწორედ ამის გამო დომიციანემ თავისი სიჭაბუკის ასაკის მნიშვნელოვანი ნაწილი უახლოესი ადამიანების გარეშე გაატარა. იუდეველთა ომის დროს მასზე, დიდი ალბათობით, ბიძა, ტიტუს ფლავიუს საბინუსი ზრუნავდა, რომელსაც ამ დროისათვის რომის ქალაქის პრეფექტად მსახურობდა, თუმცაღა, შესაძლოა, ეს პიროვნება ფლავიუსების ერთგული მეგობარი და დომიციანეს მომავალი მემკვიდრე, მარკუს კოკიუს ნერვაც ყოფილიყო.[14][15]

დომიციანემ მიიღო პრივილეგირებული სენატორთა კლასის წარმომადგენელი ახალგაზრდა კაცისათვის შესაფერისი განათლება: სწავლობდა რიტორიკასა და ლიტერატურას. სვეტონიუსი თავის თორმეტი კეისრის ცხოვრებაში, დომიციანეს ბიოგრაფიის აღწერისას, ადასტურებს, რომ საჭირო დროს ამ უკანასკნელს შეეძლო ისეთი მნიშვნელოვანი პოეტებისა და მწერლების ნაწარმოებების ციტირება, როგორებიც იყვნენ ჰომეროსი და ვერგილიუსი.[16][17] აგრეთვე, იგი დომიციანეს აღწერს, როგორც სწავლულ და განათლებულ ჭაბუკს, მოხდენილი სიტყვა-პასუხის უნარით.[18] მის პირველ გამოქვეყნებულ ნაშრომებს შორის იყო ლექსები, აგრეთვე, ნაწერები სამართალსა და ადმინისტრაციაზე.[14]

ძმისგან, ტიტუსისაგან განსხვავებით, დომიციანეს განათლება საიმპერატორო კარზე არ მიუღია. არ მოგვეპოვება წყაროები იმის შესახებ გაიარა თუ არა მან ფორმალური სამხედრო წვრთნა, თუმცაღა, სვეტონიუსის თანახმად, მშვილდოსნობაში მან საყურადღებო სნაიპერული უნარი გამოავლინა.[19][20] დომიციანეს გარეგნობისა და პიროვნების დეტალურ აღწერილობასაც სწორედ სვეტონიუსი გვთავაზობს, რომელიც ამ უკანასკნელის ბიოგრაფიის მნიშვნელოვან ნაწილს მისი პიროვნების აღწერას უთმობს:

მაღალი იყო, მოკრძალებული გამომეტყველებით, ლოყებშეფაკლული პირისახის, დიდი, ოდნავ ახლომხედველი თვალებით, გარდა ამისა, მიმზიდველი აღნაგობისა, განსაკუთრებით ყმაწვილკაცობაში, მხოლოდ ფეხის თითები დაღრეცილი ჰქონდა; შემდგომში კი სიმელოტით, წინგადმოვარდნილი ფაშვითა და ხანგრძლივი ავადობით ჩამომდნარი, გაძვალტყავებული ფეხებით, სიმახინჯედ იქცა.[21]

დომიციანე უაღრესად განიცდიდა თავის სიმელოტეს, რის დამალვასაც იგი მოგვიანებით პარიკის ტარებით ცდილობდა.[22] სვეტონიუსის თანახმად, მან წიგნიც კი დაწერა თმის მოვლის შესახებ.[23] აღსანიშნავია, რომ სვეტონიუსის ნაშრომი დომიციანეს პიროვნების აღწერისას ორ უკიდურესობას შორის მერყეობს. ერთი მხრივ, იგი წარმოჩინდება, როგორც ტირანი იმპერატორი, ფიზიკურად და ინტელექტუალურად განუვითარებელი ადამიანი, მეორე მხრივ კი გვხვდება მისი, როგორც ინტელექტუალური და დახვეწილი პიროვნების აღწერილობა.[24]

ისტორიკოსი ბრაიან ჯონსი თავის იმპერატორ დომიციანეში ასკვნის, რომ ამ უკანასკნელის პიროვნების ნამდვილი ბუნების შეფასებას არსებითად ართულებს შემორჩენილი წყაროების მიკერძოებულობა.[24] მიუხედავად ამისა, გავრცლებული ხმები, რაც არ უნდა იყოს, არსებული მტკიცებულებებიდან გაჩნდებოდა. როგორც ჩანს, მას აკლდა მამისა და ძმის ბუნებრივი ქარიზმა. იგი ქედმოხრილი ხვდებოდა ეჭვებს და ხშირად წარმოჩინდებოდა მარტოსულ, ზოგჯერ თვითკრიტიკული იუმორის მქონე პიროვნებად,[25][26] რომელიც ხშირად ფარულად ურთიერთობდა.

დომიციანეს პიროვნების ბუნდოვანება კიდევ უფრო გაამძაფრა მისმა ხანდაზმულობამ და როდესაც ასაკში შევიდა, იგი უფრო და უფრო მეტად ავლენდა მარტოობისაკენ სწრაფვას, რისი მიზეზიც, შესაძლებელია, მარტოობაში გატარებული ბავშვობა ყოფილიყო.[14] მართლაც, როდესაც მან თვრამეტი წლის ასაკს მიაღწია, დომიციანეს ყველა უახლოესი ნათესავი უკვე გარდაცვლილი იყო ომის ან დაავადების გამო. რამდენადაც თავისი ცხოვრების ადრეული წლების დიდი ნაწილი ნერონის ზეობის დაღმასვლის პერიოდში ჰქონდა გატარებული, მისი პიროვების ჩამოყალიბებაზე ძლიერი გავლენა უნდა მოეხდინა 60-იანი წლების პოლიტიკურ მღელვარებასა და არეულობას, რაც 69 წლის სამოქალაქო ომით დასრულდა და რომელმაც მისი ოჯახი ხელისუფლებაში მოიყვანა.[27]

ფლავიუსების დინასტიის აღზევება[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

ოთხი იმპერატორის წელი[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

Searchtool-80%.png მთავარი სტატია : ოთხი იმპერატორის წელი.
რომის იმპერია ოთხი იმპერატორის წლის (69) დროს. ლურჯი ფერით აღნიშნულია ვესპასიანესა და გაიუს ლიცინიუს მუციანუსის ერთგული პროვინციები. მწვანე ფერით აღნიშნულია ვიტელიუსის ერთგული პროვინციები.

68 წლის 9 ივნისს სენატსა და არმიასთან დაპირისპირების პირობებში ნერონმა თავი მოიკლა. მის სიკვდილთან ერთად წერტილი დაესვა იულიუს-კლავდიუსების დინასტიასაც. ამ ფაქტს ქვეყანაში ქაოსი მოჰყვა, რამაც წარმოშვა ოთხი იმპერატორის წლის სახელით ცნობილი სისხლისმღვრელი სამოქალაქო ომი, რომლის დროსაც ოთხმა ყველაზე გავლენიანმა მხედართმთავარმა (გალბა, ოტონი, ვიტელიუსი, ვესპასიანე) შეძლო საიმპერატორო ძალაუფლების დასაკუთრება.[28]

ნერონის სიკვდილის ამბავმა ვესპასიანემდე მაშინ მიაღწია, როდესაც ეს უკანასკნელი იერუსალიმის ალყისათვის ემზადებოდა. თითქმის მაშინვე სენატმა ტარაკონის ესპანეთის (თანამედროვე ჩრდილოეთი ესპანეთი) მმართველი, გალბა, რომის იმპერატორად გამოაცხადა. კამპანიის გაგრძელების ნაცვლად, ვესპასიანემ გადაწყვიტა შემდგომ ბრძანებებს დალოდებოდა და ტიტუსი ახალ იმპერატორთან მისასალმებლად გაგზავნა.[28]

იტალიაში ჩასვლამდე ტიტუსმა შეიტყო, რომ გალბა მოკლეს და იმპერატორის ტახტი ლუზიტანიის (თანამედროვე პორტუგალია) მმართველმა, ოტონმა დაიკავა, ხოლო ვიტელიუსი გერმანიაში მყოფ თვის არმიასთან ერთად დედაქალაქზე წასასვლელად ემზადებოდა ოტონის ჩამოგდების განზრახვით. რადგანაც არ სურდა ერთ ან მეორე მხარეს მძევლად ჩავარდნოდა, ტიტუსმა რომისაკენ მგზავრობა შეწყვიტა და მამასთან იუდეაში დაბრუნდა.[29]

ოტონი და ვიტელიუსი აცნობიერებდნენ ფლავიუსებისაგან მომდინარე შესაძლო საფრთხეს. ვესპასიანეს განკარგულებაში ოთხი ლეგიონი იყო, რაც თითქმის 80 000 ჯარისკაცს უდრიდა. მას, აგრეთვე, ის უპირატესობაც ჰქონდა, რომ იუდეაში ყოფნის გამო ახლოს იმყოფებოდა სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვან ეგვიპტის პროვინციასთან, რომელიც რომს მარცვლეულით ამარაგებდა. მისი ძმა კი, ტიტუს ფლავიუს საბინუსი, როგორც ქალაქის პრეფექტი, რომის მთელ გარნიზონს მეთაურობდა.[12] ფლავიუსთა ჯარში დაძაბულობამ იმატა, თუმცა რადგანაც ვერც გალბამ და ვერც ოტონმა ძალაუფლების შენარჩუნება ვერ მოახერხეს, ვესპასიანემ მოქმედებაზე უარი თქვა.[30]

როდესაც ბედრიაკუმის პირველ ბრძოლაში ოტონი ვიტელიუსმა დაამარცხა, იუდეისა და ეგვიპტის არმიებმა გადაწყვიტეს თავად დაეწყოთ მოქმედება და 69 წლის 1 ივლისს ვესპასიანე იმპერატორად გამოაცხადეს.[31] ვესპასიანეს უარი არ უთქვამს და ვიტელიუსის წინააღმდეგ სირიის მმართველთან, გაიუს ლიცინიუს მუციანუსთან შეკრა კავშირი.[31] იუდეისა და სირიის ლეგიონებისაგან შემდგარი ძლიერი არმია მუციანუსის მეთაურობით რომისაკენ დაიძრა, ამასობაში კი ვესპასიანე ალექსანდრიაში გაემგზავრა და იუდეველთა აჯანყების ჩახშობა ტიტუსს მიანდო.[32]

რომში მყოფი დომიციანე ვიტელიუსმა შინაპატიმრობაში აიყვანა, როგორც ფლავიუსებისაგან მომდინარე საფრთხისაგან უსაფრთხოების გარანტი.[27] ძველი იმპერატორისათვის მხარდაჭერამ იკლო, რამდენადაც მთელი იმპერიიდან უფრო და უფრო მეტი ლეგიონი უცხადებდა ერთგულებას ვესპასიანეს. 69 წლის 24 ოქტომბერს ვიტელიუსისა და ვესპასიანეს ჯარები ერთმანეთს ბედრიაკუმის მეორე ბრძოლაში დაუპირისპირდნენ ერთმანეთს, რომელიც პირველის სასტიკი მარცხით დასრულდა.[33]

სასოწარკვეთილებაში მყოფმა ვიტელიუსმა დანებებაზე მოლაპარაკებების დაწყება სცადა. ტიტუს ფლავიუს საბინუსთან ზავის პირობებზე, რომელიც ტახტიდან ნებაყოფლობით გადადგომას გულისხმობდა, შეთანხმება შედგა, თუმცა პრეტორიანელთა გვარდიის, საიმპერატორო დაცვის ჯარისკაცებმა, ეს გადადგომა სამარცხვინოდ მიიჩნიეს და ვიტელიუსს ხელშეკრულების პირობების შესრულების საშუალება არ მისცეს.[34] 18 დეკემბრის დილით იმპერატორი გამოჩნდა, რათა საიმპერატორო ინსიგნიები კონკორდის ტაძრისათვის გადაეცა, თუმცა უკანასკნელ წუთას გადაიფიქრა და სასახლისაკენ გაემართა. დაბნეული სახელმწიფოს სათავეში მყოფი წარჩინებულები საბინუსის სახლთან შეგროვდნენ და ვესპასიანე იმპერატორად გამოაცხადეს, თუმცა, როდესაც ვიტელიუსის კოჰორტები საბინუსის შეიარაღებულ მცველებს დაუპირისპირდნენ მრავალი მათგანი გაიქცა, ეს უკანასკნელი კი იძულებული გახდა კაპიტოლიუმის ბორცვისაკენ დაეხია.[35]

ღამით მას ნათესავებიც შეუერთდნენ. მათ შორის იყო დომიციანეც. მუციანუსის არმია უკვე რომის მახლობლად იყო, თუმცა ალყაშემორტყმულმა ფლავიუსების მომხრეებმა ერთ დღეზე მეტხანს ვერ გაძლეს. 19 დეკემბერს ვიტელიუსის მხარდამჭერები კაპიტოლიუმში შეიჭრნენ. შეტაკებისას საბინუსი შეიპყრეს და სიკვდილით დასაჯეს. დომიციანემ თავი ისიდას თაყვანისმცემლად გაასაღა და გაქცევა მოახერხა. მან ღამე უსაფრთხოდ გაატარა მამამისის ერთ-ერთ მხარდამჭერთან, კორნელიუს პრიმუსთან.[35]

20 დეკემბრის ნაშუადღევისათვის ვიტელიუსი მკვდარი იყო, მისი არმიები კი ფლავიუსების ლეგიონებმა გაანადგურეს. რადგანაც საშიში უკვე აღარაფერი იყო, დომიციანე ქალაქში შემოსულ ჯართან შესახვედრად გაემართა, რომელმაც იგიკეისრად გამოაცხადა, ჯარისკაცებმა კი მამამისის სახლამდე მიაცილეს.[35] მომდევნო დღეს, 21 დეკემბერს, სენატმა ვესპასიანე რომის იმპერატორად გამოაცხადა.[36]

ომის შემდეგ[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

გაიუს იულიუს ცივილისის შეთქმულება (დეტალი), რემბრანდტი (1661 წ.). ბატავიანელთა აჯანყების დროს დომიციანე შეეცადა შანსით ესარგებლა და სამხედრო დიდება მოეპოვებინა, თუმცა მისი სურვილი ლეგიონის მეთაური გამხდარიყო, მთავარსარდლობამ უარყო.

მიუხედავად იმისა, რომ ომი ოფიციალურად დასრულდა, ანარქიისა და უკანონობის მდგომარეობა ვიტელიუსის სიკვდილის მომდევნო დღეებშიც გაგრძელდა. წესრიგი სათანადოდ მუციანუსმა აღადგინა 70 წლის დასაწყისში, თუმცა ვესპასიანე რომში იმავე წლის სექტემბრამდე არ ჩასულა.[35] ამასობაში დომიციანე სენატში ფლავიუსების ოჯახის წარმომადგენლის როლს ასრულებდა. მან კეისრის ტიტული მიიღო და კონსულის ძალაუფლების მქონე პრეტორადაც დაინიშნა.[37]

ტაციტუსის აღწერის თანახმად, დომიციანეს პირველი სიტყვა სენატში მოკლე და აწონილ-დაწონილი იყო. ისტორიკოსი აქვე აღნიშნავს მის უნარს თავი აერიდებინა უხერხული შეკითხვებისათვის.[38] დომიციანეს უფლებამოსილება ნომინალური იყო, თუმცაღა, შეიძლება ითქვას, ეს ერთგვარად მოასწავებდა თუ რა როლში მოუწევდა მას ყოფნა სულ ცოტა მომდევნო ათი წლის განმავლობაში. ყველა წყარო თანხმდება, რომ ვესპასიანეს არყოფნისას რეალური ძალაუფლება მუციანუსს ეპყრა ხელთ. იგი ფრთხილად ცდილობდა უზრუნველეყო, რომ დომიციანეს, რომელიც ამ დროისათვის მხოლოდ 18 წლის იყო, თავისი ფუნქციის ზღვარი არ გადაელახა.[37] მკაცრი კონტროლი შენარჩუნდა ახალგაზრდა კეისრის გარემოცვაზეც. არიუს ვარუსისა და ანტონიუს პრიმუსის მსგავსი მხედართმთავრები დააწინაურეს და მას ჩამოაშორეს, მათი ადგილები კი არეცინუს კლემენსის მსგავსმა უფრო სანდო პირებმა დაიკავეს.[37]

ამგვარადვე შეზღუდა მუციანუსმა დომიციანეს სამხედრო ამბიციები. 69 წლის სამოქალაქო ომმა სერიოზულად არია მდგომარეობა პროვინციებში, რამაც გამოიწვია რამდენიმე ადგილობრივი აჯანყება, როგორიც იყო ბატავიანელთა აჯანყება გალიაში. რაინის ლეგიონების დამხმარე ბატავიანელთა ძალებმა გაიუს იულიუს ცივილისის მეთაურობით აჯანყება წამოიწყეს ტრევერების მხარდაჭერით, რომელთაც იულიუს კლასიკუსი მეთაურობდა. მათ წინააღმდეგ რომიდან შვიდი ლეგიონი გაიგზავნა ვესპასიანეს სიძის, კვინტუს პეტილიუს ცერიალისის მეთაურობით.[19]

მიუხედავად იმისა, რომ ამბოხების ჩახშობა მალევე მოხერხდა, მარცხის შესახებ გაზვიადებულმა ხმებმა მუციანუსი აიძულა თავად დაეტოვებინა დედაქალაქი დამხმარე ძალებით. დომიციანემ სამხედრო დიდების მოპოვება სცადა და სხვა ოფიცრებს შეუერთდა ლეგიონის მეთაურობის განზრახვით. ტაციტუსის მიხედვით, მუციანუსი ამ პერსპექტივით აღტაცებული არ ყოფილა, თუმცა რამდენადაც მასზე პასუხისმგებლობას გრძნობდა, არჩია იგი ახლოს ჰყოლოდა, ვიდრე რომში დაეტოვებინა.[39]

როდესაც ცერიალისის მიერ ცივილისზე მოპოვებული გამარჯვების შესახებ შეიტყო, მუციანუსმა ტაქტიანად გადაათქმევინა დომიციანეს დევნის გაგრძელების მცდელობის განზრახვა.[19] ამის შემდეგ დომიციანემ ცერიალისს წერილი მისწერა, რომლითაც აცნობებდა, რომ არმიას ის მეთაურობდა, თუმცა ამჯერადაც საყვედური მიიღო.[19] სექტემბრის ბოლოს ვესპასიანეს დაბრუნების შემდეგ დომიციანემ პოლიტიკა დატოვა და საკუთარი დრო ხელოვნებასა და ლიტერატურას მიუძღვნა.[40]

ქორწინება[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

დომიცია ლონგინას ბიუსტი ფლავიუსების სტილის ვარცხნილობით (ლუვრის მუზეუმი).

პოლიტიკური და სამხედრო კარიერისაგან განსხვავებით, რომელიც იმედგამაცრუებლად დასრულდა, დომიციანეს პირადი ცხოვრება უფრო წარმატებული გამოდგა. 70 წელს ვესპასიანემ სცადა დინასტიური ქორწინება მოეწყო თავის უმცროს ვაჟსა და ამ უკანასკნელის ძმისშვილს, იულია ფლავიას შორის,[41] თუმცა დომიციანე მტკიცედ იცავდა თავის სიყვარულს დომიცია ლონგინას მიმართ და იმდენად შორს შეტოპა, რომ დაარწმუნა მისი ქმარი, ლუციუს ელიუს ლამია, გაყროდა დომიციას, რათა თავად შესძლებოდა მასზე დაქორწინება.[41] თავდაპირველი უგუნურების მიუხედავად, კავშირი ორივე ოჯახისათვის ძალზედ პრესტიჟული იყო. დომიცია ლონგინა იყო პატივცემული მხედართმთავრისა და წარჩინებული პოლიტიკოსის, გნეუს დომიციუს კორბულონის უმცროსი ასული, რომელმაც სახელი სომხეთში მეთაურობისას გაითქვა. 65 წელს ნერონის წინააღმდეგ პიზონის მიერ მოწყობილი წარუმატებელი შეთქმულების შემდეგ მას თვითმკვლელობა აიძულეს. ახალმა ქორწინებამ არა მხოლოდ ხელახლა დაამყარა კავშირები მოწინააღმდეგე სენატორებთან, არამედ, აგრეთვე, დაეხმარა ფლავიუსების იმდროინდელ პროპაგანდასაც, რომელიც ნერონის ზეობისას ვესპასიანეს პოლიტიკური წარმატებების დამცირება-მიჩქმალვას ისახავდა მიზნად. შესაბამისად, კიდევ უფრო მეტად წარმოჩინდა კავშირები კლავდიუსსა და ბრიტანიკუსთან, ნერონის მსხვერპლნი ან მის მიერ სხვაგვარად დაზარალებულნი კი რეაბილიტირებულ იქნენ.[42]

80 წელს დაიბადა დომიციანესა და დომიციას ერთადერთი დადასტურებული ვაჟი, რომლის სახელიც უცნობია. იგი სიყრმეშივე, 83 წელს გარდაიცვალა.[43] საიმპერატორო ტახტის დაკავებიდან მცირე ხნის შემდეგ დომიციანემ დომიციას ავგუსტას საპატიო ტიტული უბოძა, მათი ვაჟი კი გააღმერთა. მისი გამოსახულებები დატანილია იმ პერიოდის მონეტების რევერსებზე.[44] მიუხედავად ამისა, როგორც ჩანს, 83 წელს ამ ქორწინებას სერიოზული კრიზისის გადატანა მოუხდა. უცნობი მიზეზების გამო, დომიციანემ ხანმოკლე პერიოდით გააძევა კიდეც დომიცია, თუმცა მალევე მოიხმო უკან, რაც ან სიყვარულით იყო გამოწვეული, ან ჭორებით, რომ მას თავის ძმისშვილთან, იულია ფლავიასთან ჰქონდა ურთიერთობა.[45] ჯონსის მტკიცებით, დომიცანეს ეს ქმედება იმით იყო გამოწვეული, რომ დომიციამ მისთვის მემკვიდრის გაჩენა ვერ შეძლო.[43] 84 წლისათვის დომიცია სასახლეში დაბრუნდა,[46] სადაც ის დომიციანეს მმართველობის ბოლომდე ცხოვრობდა რაიმე ინციდენტის გარეშე.[47] არც თუ ბევრია ცნობილი დედოფლის როლში დომიციას აქტიურობაზე ან იმაზე, თუ რამდენად დიდ გავლენას ახდენდა იგი დომიციანეს მთავრობაზე, თუმცა სავარაუდოა, რომ მისი როლი შეზღუდული იყო. სვეტონიუსისგან ვიცით, რომ იგი, სულ ცოტა, თან ახლდა ხოლმე იმპერატორს ამფითეატრში, ებრაელი ისტორიკოსი და მწერალი, იოსებ ფლავიუსი კი მოგვითხრობს იმ სიკეთეებზე, რომლებიც მან დედოფლისგან მიიღო.[48] უცნობია ჰყავდა თუ არა სხვა შვილები, თუმცა იგი ხელახლა აღარ დაქორწინებულა. რომაულ წყაროთა განცხადებების მიუხედავად, რომლებიც მრუშობასა და განქორწინებაზე საუბრობდნენ, ეს ქორწინება ბედნიერი უნდა ყოფილიყო.[49]

ცერემონიული მემკვიდრე (71-81 წწ.)[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

ლოურენს ალმა-ტადემას ტიტუსის ტრიუმფი (1885 წ.). ნახატი ასახავს ტიტუსისა და მისი ოჯახის ტრიუმფალურ მსვლელობას. პონტიფექს მაქსიმუსის სამოსში გამოწყობილი ვესპასიანე ოჯახს წინ მიუძღვის. მას უკან მიჰყვება დომიციანე ცოლთან, დომიცია ლონგინასთან ერთად, რომელზეც იგი მხოლოდ მოგვიანებით დაქორწინდა. მათ უკან მიჰყვება რელიგიურ რეგალიებში გამოწყობილი ტიტუსი. ტიტუსისა და დომიციას ურთიერთმიპყრობილი მზერა მიანიშნებს იმ ურთიერთობაზე, რომელზეც ისტორიკოსები დავობდნენ.[50][51][43] ალმა-ტადემა ცნობილი იყო ანტიკური პერიოდის სამყაროს დაწვრილმანებული კვლევით.[52]

იმპერატორად გახდომამდე დომიციანეს როლი ფლავიუსების მთავრობაში მეტწილად ცერემონიული ხასიათის იყო. 71 წლის ივნისში ტიტუსმა წარმატებით დაასრულა იუდეველთა ომი და იუდეიდან ტრიუმფით დაბრუნდა რომში. საბოლოო ჯამში, აჯანყებამ მილიონზე მეტი ადამიანის სიცოცხლე შეიწირა, რომელთაგან უმეტესობა ებრაელი იყო.[53] იერუსალიმი და ქალაქის მეორე ტაძარი მთლიანად განადგურდა, მისი ყველაზე ძვირფასი საგანძური რომის არმიამ დაიტაცა. თითქმის 100 000 ადამიანი შეიპყრეს და მონად აქციეს.[53]

ამ გამარჯვებისათვის სენატმა ტიტუსი ტრიუმფით დააჯილდოვა. დღესასწაულების დღეს ფლავიუსების ოჯახი დიდებით შებრძანდა დედაქალაქში. მათ წინ უძღოდა მდიდრული მსვლელობა, რომელიც დატვირთული იყო ომში მოპოვებული ალაფით.[54] ოჯახს წინ ვესპასიანე და ტიტუსი მიუძღოდნენ, ხოლო დომიციანეს, რომელიც შესანიშნავ თეთრ ცხენზე იჯდა, ფლავიუსთა დანარჩენი ნათესავები მიჰყვებოდნენ.[55]

ებრაული დაუმორჩილებლობის წინამძღოლები რომის ფორუმზე სიკვდილით დასაჯეს, რის შემდეგაც მსვლელობა იუპიტერის ტაძართან, რელიგიური მსხვერპლშეწირვების თანხლებით დასრულდა.[54] ფორუმის სამხრეთ-აღმოსავლეთ შესასვლელში აღმართეს ტიტუსის ტრიუმფალური თაღი, როგორც ომის წარმატებული დასასრულის ხსოვნის სიმბოლო.[56]

ტიტუსის დაბრუნებამ კიდევ უფრო ნათლად გამოკვეთა დომიციანეს შედარებით უმნიშვნელო როლი, როგორც სამხედრო, ისე პოლიტიკურ სფეროებში. როგორც ვესპასიანეს უფროსმა და მეტად გამოცდილმა ვაჟმა, ტიტუსმა გაიზიარა მამის ტრიბუნის ძალაუფლება, შვიდჯერ ეკავა კონსულის თანამდებობა, იყო ცენზორი და პრეტორიანელთა პრეფექტიც გახდა, რამაც უეჭველი გახადა, რომ სწორედ ის იყო საიმპერატორო ტახტის მემკვიდრე.[57] როგორც მეორე ვაჟი, დომიციანე ფლობდა საპატიო ტიტულებს, როგორებიც იყო კეისარი და პრინცეპს ივენტუტისი, აგრეთვე, ეკავა რამდენიმე ქურუმის თანამდებობაც, როგორებიც იყო ავგური, პონტიფიკი, არვალელი ძმა, არვარელ ძმათა უფროსი და საკერდოს კოლეგიორუმ ომნიუმი,[58] თუმცა იმპერიუმის მქონე არც ერთი თანამდებობაზე არ ყოფილა.

ვესპასიანეს ზეობისას დომიციანე ექვსჯერ იყო კონსული, თუმცაღა მხოლოდ ერთხელ, 73 წელს ეკავა ჩვეულებრივი კონსულის თანამდებობა, დანარჩენი ხუთი ვადით იგი ნაკლებად პრესტიჟული სუფექტი იყო 71, 75, 76, 77 და 79 წლებში, როდესაც, ჩვეულებრივ, მამას ან ძმას ცვლიდა შუა იანვარში.[57] მიუხედავად თავიანთი ცერემონიული ხასიათისა, ამ თანამდებობებმა უდავოდ შესძინეს დომიციანეს ძვირფასი გამოცდილება სენატში და შესაძლოა, შემდგომ საქმიანობაშიც დახმარებოდა.[58]

ვესპასიანესა და ტიტუსის მმართველობის პერიოდში პირები, რომლებიც ფლავიუსების ოჯახის წევრები არ იყვნენ, არსებითად, ჩამოცილებულნი იყვნენ მნიშვნელოვან საჯარო თანამდებობებს. თავად მუციანუსიც კი ქრება იმდროინდელი ისტორიული ჩანაწერებიდან და მიჩნეულია, რომ იგი 75-77 წლებს შორის პერიოდში გარდაიცვალა.[59] ნამდვილი ძალაუფლება ეჭვშეუტანლად ფლავიუსების ხელში იყო მოქცეული. დასუსტებული სენატი მხოლოდ დემოკრატიის ფასადის როლს ასრულებდა.[60]

რადგანაც ტიტუსი ეფექტურად მოქმედებდა, როგორც მამის თანაიმპერატორი, 79 წლის 23 ივნისს ვესპასიანეს გარდაცვალების შემდეგ, ფლავიუსების პოლიტიკაში რაიმე მოულოდნელი ცვლილება არ მომხდარა. ტიტუსმა დაარწმუნა დომიციანე, რომ ეს უკანასკნელი სულ მალე გახდებოდა ხელისუფლების სრული თანამონაწილე, თუმცაღა თავისი ხანმოკლე ზეობის პერიოდში ძმისთვის არც ტრიბუნის ძალაუფლება მიუნიჭებია და არც რაიმე სახის იმპერიუმი.[61] ახალი იმპერატორი სულაც არ ესწრაფვოდა დანაპირების შესრულებას, იგი მხოლოდ ორმოცი წლის იყო და თავისი ძალაუფლების მწვერვალზე იმყოფებოდა.

79 და 80 წლებში ორი უმთავრესი უბედურება დატრიალდა. 79 წლის 24 აგვისტოს ამოიფრქვა ვულკანი ვეზუვი,[62] რომელმაც ახლოსმდებარე ქალაქები, პომპეი და ჰერკულანუმი რამდენიმე მეტრის სისქის ფერფლსა და ლავაში ჩამარხა. მომდევნო წელს კი რომში ხანძარი გაჩნდა, რომელიც სამი დღე მძვინვარებდა და მრავალი მნიშვნელოვანი საჯარო შენობა გაანადგურა.[63] ამ მოვლენების გამო ტიტუსმა თავისი ზეობის დროის უმეტესი ნაწილი დაზარალებულთა დასახმარებელი ღონისძიებების ორგანიზებასა და დაზიანებული ქონების აღდგენაში დახარჯა. 81 წლის 13 სექტემბერს ორწლიანი მმართველობის შემდეგ საბინების მიწებზე ყოფნისას ტიტუსი მოულოდნელად გარდაიცვალა ციებ-ცხელებით.[61]

ანტიკური პერიოდის ავტორები აცხადებენ, რომ დომიციანე გარეული იყო ძმის სიკვდილში. მას ან უშუალოდ ადანაშაულებენ ტიტუსის მკვლელობაში,[64] ან მიუთითებენ, რომ მან ავადმყოფი ძმა სასიკვდილოდ მიატოვა.[55][50] ისინი იმასაც კი ამტკიცებენ, რომ მის სიცოცხლეში დომიციანე ღიად გეგმავდა შეთქმულებას ტიტუსის წინააღმდეგ.[50] შემორჩენილ წყაროებში არსებული ამ მტკიცებების ფაქტობრივი სინამდვილის შემოწმება მარტივი არაა, თუმცა უნდა აღინიშნოს, რომ დომიციანეს ძმური სიყვარული ტიტუსის მიმართ მინიმალური უნდა ყოფილიყო, რამდენადაც შვიდი წლის ასაკის შემდეგ დომიციანეს ძმა თითქმის არ ჰყავდა ნანახი.[61]

მათი ურთიერთობის ბუნების მიუხედავად, როგორც ჩანს, დომიციანემ სასიკვდილოდ მწოლიარე ძმის მიმართ მცირეოდენი თანაგრძნობა გამოიჩინა, ნაცვლად პრეტორიანელთა ბანაკში წასვლისა, სადაც იგი იმპერატორად გამოაცხადეს. მომდევნო დღეს, 14 სექტემბერს, სენატმა დაამტკიცა დომიციანეს ძალაუფლება. გადასცა ტრიბუნის ძალაუფლება, პონტიფექს მაქსიმუსობა და ავგუსტუსისა და სამშობლოს მამის (Pater Patriae) ტიტულები.[65]

იმპერატორი[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

მმართველობა[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

რომის საიმპერატორო დინასტიები
ფლავიუსების დინასტია
ქრონოლოგია
ვესპასიანე 69-79 წწ.
ტიტუსი 79-81 წწ.
დომიციანე 81-96 წწ.
მემკვიდრეობა
წინამორბედი
ოთხი იმპერატორის წელი
მემკვიდრე
ანტონინუსების დინასტია

საიმპერატორო ტახტის დაკავების შემდეგ დომიციანემ მალევე მოაცილა ქვეყანას ის რესპუბლიკური ფასადი, რომელიც მისმა მამამ და ძმამ თავიანთი მმართველობის პერიოდში შეინარჩუნეს.[66] მთავრობის ცენტრის საიმპერატორო სასახლეში გადატანით (მეტ-ნაკლებად ფორმალურად), ახალმა იმპერატორმა ღიად გამოხატა სენატის ძალაუფლების დრომოჭმულობა. მისი შეხედულებით, რომის იმპერია ღვთაებრივი მონარქიის სახით უნდა ყოფილიყო მართული მისი, როგორც ქველი ტირანის ხელით.

აბსოლუტური პოლიტიკური ძალაუფლების განმტკიცების გარდა, დომიციანეს მიაჩნდა, რომ იმპერატორის როლი ყოველდღიური ცხოვრების ყველა ასპექტში უნდა ყოფილიყო ჩართული და გასძღოლოდა რომაელ ხალხს, როგორც კულტურული და მორალური ავტორიტეტი.[67] ამ ახალ ერაში შესასვლელად მან დაისახა ამბიციური ეკონომიკური, სამხედრო და კულტურული პროგრამები იმპერიის ავგუსტუსის დროინდელი დიდებულების აღდგენის განზრახვით.[68]

ამ დიდი ზრახვების გარდა, დომიციანეს მტკიცედ ჰქონდა გადაწყვეტილი, რომ იმპერია კეთილსინდისიერად და პატიოსნად ემართა. იგი პირადად ჩაერთო ადმინისტრაციის ყველა შტოს საქმიანობაში: გამოიცემოდა ედიქტები, რომლებიც ყოველდღიური ცხოვრებისა და სამართლის უმცირეს დეტალებსაც კი აწესრიგებდნენ, საგადასახადო სისტემა და საჯარო მორალი კი უმკაცრესი კონტროლის ქვეშ მოექცა.[69] სვეტონიუსის თანახმად, საიმპერატორო ბიუროკრატიულ აპარატს ისე რაციონალურად არასოდეს უფუნქციონირია, როგორც დომიციანეს დროს, რომლის მომთხოვნმა სტანდარტებმა და ეჭვიანმა ბუნებამ პროვინციათა მმართველებსა და არჩევით თანამდებობის პირებს შორის კორუფციის ისტორიულად დაბალი დონე შეინარჩუნა.[70][71]

მიუხედავად იმისა, რომ დომიციანეს თავისი აბსოლუტური მმართველობისას სენატის მნიშვნელობის შესახებ არ უთვალთმაქცია, ის სენატორები, რომლებსაც იგი უღირსებად მიიჩნევდა, სენატიდან განდევნეს, ხოლო საჯარო თანამდებობების განაწილებისას იგი იშვიათად სწყალობდა ოჯახის წევრებს. მისი პოლიტიკა ვესპასიანესა და ტიტუსის დროინდელი ნეპოტიზმის საპირისპირო საწყისებზე იდგა.[72] დომიციანე, უპირველესად, აფასებდა იმ პირთა ერთგულებასა და დამთმობლობას, რომლებიც მან სტრატეგიულ თანამდებობებზე დანიშნა. პიროვნულ ღირსებებს იგი მხედართა ფერნაში უფრო ხშირად პულობდა, ვიდრე სენატორებს ან საკუთარი ოჯახის წევრებს შორის, რომლებსაც ეჭვით ეპყრობოდა და დაუყოვნებლივ ხსნიდა თანამდებობიდან, თუ რომელიმე მათგანი საიმპერატორო პოლიტიკას შეეწინააღმდეგებოდა.[73]

დომიციანეს თვითმპყრობლობის რეალური სახე კიდევ უფრო მეტად გამოკვეთა იმ ფაქტმა, რომ ტიბერიუსის შემდეგ, მან ყველა სხვა იმპერატორზე მეტი დრო გაატარა დედაქალაქის გარეთ.[74] მიუხედავად იმისა, რომ რესპუბლიკის დაცემის შემდეგ სენატის ძალაუფლებაც დასუსტდა, დომიციანეს მმართველობის პერიოდში ძალაუფლების ცენტრიც კი აღარ იყო რომში, არამედ იქ, სადაც იმპერატორი იმყოფებოდა.[66] სანამ პალატინის ბორცვზე ფლავიუსების სასახლის მშენებლობა დასრულდებოდა, საიმპერატორო კარი ალბასთან ან ცირცეიისთან მდებარეობდა, ზოგჯერ კი კიდევ უფრო შორსაც. იმპერატორი ფართოდ მოგზაურობდა ევროპულ პროვინციებში და თავისი ზეობის სულ ცოტა სამი წელი გერმანიასა და ილირიკუმში გაატარა, სადაც იმპერიის საზღვრებთან არსებულ სამხედრო კამპანიებს ხელმძღვანელობდა.[75]

ეკონომიკური პოლიტიკა[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

ტახტზე ასვლისთანავე დომიციანემ გადაახალისა რომის სავალუტო სისტემა დენარიუსში ვერცხლის შემცველობის 12%-ით გაზრდით. ეს მონეტა მოჭრილია იმპერატორის ვაჟის გაღმერთების საზეიმოდ.

დომიციანეს მისწრაფება უშუალო კონტროლი ჰქონოდა იმპერიის მართვაზე არც ერთ სფეროში არ ყოფილა ისე აშკარა, როგორც ფინანსურ პოლიტიკაში. კითხვა იმის შესახებ თავისი გარდაცვალების შემდეგ დომიციანემ იმპერია ვალებში ჩაფლული დატოვა თუ პირიქით, ჭარბი ფინანსები დაუტოვა, გაცხოველებული კამათის საგანს წარმოადგენდა. მტკიცებულებები მიუთითებენ, რომ მისი ზეობის უმეტესი დროის განმავლობაში იმპერიას დაბალანსებული ეკონომიკა გააჩნდა.[76] ტახტზე ასვლისთანავე მან ძირეულად გადააფასა რომის სავალუტო სისტემა. დენარიუსში ვერცხლის შემცველობა 90%-დან 98%-მდე გაიზარდა, შესაბამისად, სუფთა ვერცხლის წონა 2,87 გრამიდან 3,26 გრამამდე გაიზარდა. აღსანიშნავია, რომ 85 წლის ფინანსურმა კრიზისმა ვერცხლის შემცველობის 93,5%-მდე, ხოლო მასის 3,04 გრამამდე შემცირება გამოიწვია.[77][78]

მიუხედავად ამისა, მონეტის ახალი ღირებულება მაინც უფრო მაღალი იყო, ვიდრე ის ნიშნულები, რომელთა შენარჩუნებაც შეძლეს ვესპასიანემ და ტიტუსმა თავიანთი მმართველობის პერიოდში. დომიციანეს მკაცრმა საგადასახადო პოლიტიკამ უზრუნველყო ამ სტანდარტის უწყვეტობა მომდევნო თერთმეტი წლის განმავლობაში.[78] ამ პერიოდის მონეტები გამოირჩევიან თავიანთი მაღალი ხარისხით. აღსანიშნავია, რომ ყურადღება ექცევა ისეთ დეტალებსაც, როგორებიცაა დომიციანეს ტიტულატურა და რევერსზე შესრულებული პორტრეტები.[78]

ჯონსი დომიციანეს წლიურ შემოსავლებს 1,2 მილიარდი სესტერციუმით აფასებს, რომლის ერთ მესამედზე მეტიც, სავარაუდოდ, რომის არმიის შენარჩუნებას უნდა მოხმარებოდა.[76] მნიშვნელოვანი ოდენობის ფინანსური სახსრები იხარჯებოდა რომის რეკონსტრუქციის ხარჯების დასაფარადაც. დომიციანეს ტახტზე ასვლისათვის ქალაქს კვლავ აწუხებდა 64 წლის რომის დიდი ხანძრის, 69 წლის სამოქალაქო ომისა და 79 წლის ხანძრის მძიმე შედეგები.[79]

დომიციანეს სამშენებლო პროგრამა, რომელიც აღდგენით სამუშაოებზე მეტი იყო, მიზნად ისახავდა, რომ იმპერიული მასშტაბის კულტურული აღორძინების დამაგვირგვინებელ მიღწევად ქცეულიყო. აღიმართა, აღდგა ან დასრულდა დაახლოებით 50 სტრუქტურა, რაც მხოლოდ ავგუსტუსის მიღწევებს ჩამორჩება.[79] ყველაზე მნიშვნელოვან ახალ ნაგებობებს შორის იყო ოდეონი, სტადიუმი და პალატინის ბორცვზე მდებარე ძვირფასი სასახლე, რომელიც ფლავიუსების სასახლის სახელით გახდა ცნობილი და რომელიც დომიციანეს მთავარი არქიტექტორის, რაბირიუსის მიერ იყო დაპროექტებული.[80]

უმნიშვნელოვანესი შენობა, რომელიც დომიციანემ აღადგინა, კაპიტოლიუმის ბორცვზე მდებარე იუპიტერის ტაძარი იყო, რომელსაც, როგორც ამბობდნენ, მოოქროვილი სახურავი ჰქონდა. მის დროს დასრულებულ შენობებს შორის იყო ვესპასიანესა და ტიტუსის ტაძარი, ტიტუსის თაღი და კოლოსეუმი, რომელსაც მან მეოთხე დონე დაამატა და დაასრულა შიდა დასაჯდომი სივრცე.[56]

რომის მოსახლეობის გულის მოსაგებად, დომიციანეს მთელი მმართველობის განმავლობაში დაახლოებით 135 მილიონი სესტერციუმი დაიხარჯა შეწირულობებზე.[81] იმპერატორმა საჯარო წვეულებების ჩვეულებაც აღადგინა, რომელიც ნერონის დროს უბრალოდ საკვების განაწილების ღონისძიებამდე შემცირდა, ხოლო სანაცვლოდ დიდი თანხები იხარჯებოდა გართობასა და თამაშებზე. 86 წელს დომიციანემ საფუძველი ჩაუყარა კაპიტოლიუმის თამაშებს, რომელიც ოთხ წელიწადში ერთხელ იმართებოდა და მოიცავდა ათლეტურ სანახაობებს, ეტლების რბოლასა და შეჯიბრებებს მჭერმეტყველებაში, მუსიკასა და თეატრალურ მოქმედბებში.[82]

დომიციანე თავად უწყობდა ხელს მონაწილეთა მოგზაურობას იმპერიის ყოველი კუთხიდან რომში და ანაწილებდა პრიზებსაც. სიახლები გაჩნდა ჩვეულებრივ გლადიატორთა თამაშებშიც, რომლებსაც დაემატა საზღვაო შეჯიბრებები, ღამის ბრძოლები და ქალ და ჯუჯა გლადიატორების ბრძოლები. იმპერატორმა ორი ახალი გუნდი დაამატა ეტლებით რბოლასაც, ოქროსფერი და მეწამული, რომელთაც არსებული თეთრი, წითელი, მწვანე და ლურჯი გუნდების წინააღმდეგ უნდა ეასპარეზათ.[83]

სამხედრო კამპანიები[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

ბოიუკდაშის მთის (აზერბაიჯანი) მახლობლად აღმოჩენილი ქვაზე ამოკვეთილი წარწერა ახსენებს დომიციანესა და რომის XII ლეგიონს.

დომიციანეს მმართველობის პერიოდში წარმოებული სამხედრო კამპანიები, ძირითადად, თავდაცვითი ხასიათის იყო, რადგანაც იმპერატორმა უარყო ექსპანსიონისტური ომების იდეა.[84] სამხედრო სფეროში მისი ყველაზე მნიშვნელოვანი წვლილი ზემო გერმანია-რეტიის ლიმესის განვითარება წარმოადგენდა, რომელიც იმპერიის დასაცავად აიგო მდინარე რაინის ნაპირზე და გზების, სიმაგრეებისა და საგუშაგო კოშკების ფართო ქსელისაგან შედგებოდა.[85] მიუხედავად ამისა, რამდენიმე მნიშვნელოვანი ომი მაინც მოხდა: გალიაში ხატების წინააღმდეგ და დუნაის სანაპიროებზე მდებარე საზღვრების გასწვრივ სვებების, სარმატებისა და დაკიელების წინააღმდეგ.[86]

გნეუს იულიუს აგრიკოლას მეთაურობით გაგრძელდა ბრიტანეთის დაპყრობა, რომელმაც რომის იმპერიის საზღვრები კალედონიამდე (დღევანდელი შოტლანდია) განავრცო. 82 წელს ხატებთან საბრძოლველად დომიციანემ ახალი ლეგიონიც (Legio I Minervia) დააფუძნა.[86] იმპერატორს უგულისყუროდ არც აღმოსავლეთში რომის ინტერესები დაუტოვებია.[87] ბოიუკდაშის მთასთან (დღევანდელი აზერბაიჯანი) ნაპოვნი წარწერა ახსენებს დომიციანესა და XII ლეგიონს. წარწერაში ნახსენები კეისრის, ავგუსტუსისა და გერმანიკუსის ტიტულების გათვალისწინებით, შესაბამისი ლაშქრობა 84-დან 96 წლებს შორის პერიოდში უნდა მომხდარიყო.

რომის არმიის დომიციანესეული გამგებლობა ხასიათდება იმავე მომთხოვნელობით, რომელსაც იგი მმართველობის სხვა შტოებშიც ავლენდა. მიუხედავად ამისა, მისი თანამედროვეები აკრიტიკებდნენ იმპერატორის კომპეტენციას სტრატეგიაში.[84] თუმცა დომიციანემ რამდენიმე ტრიუმფი იზეიმა, ეს, დიდწილად, მაინც პროპაგანდული მანევრები იყო. მის მიერ ხატებზე მოპოვებულ გამარჯვებას ტაციტუსი დასცინის და მას „ყალბ ტრიუმფს“ უწოდებს. იგი, აგრეთვე, აკრიტიკებს აგრიკოლას დაპყრობების შემდეგ ბრიტანეთში უკანდახევის გადაწყვეტილებას.[88][89]

მიუხედავად ამისა, როგორც ჩანს, დომიციანე უაღრესად პოპულარული იყო ჯარისკაცებს შორის. მან თავისი ზეობის დაახლოებით სამი წელი არმიასთან ერთად კამპანიებში გაატარა (ავგუსტუსის შემდეგ ამდენი დრო ჯართან არც ერთ იმპერატორს არ გაუტარებია) და მათი ჯამაგირი ერთი მესამედით გაზარდა.[85][90] მიუხედავად იმისა, რომ შესაძლებელია არმიის სარდლობას მისი ტაქტიკური და სტრატეგიული გადაწყვეტილებები დაეგმო, მისდამი უბრალო ჯარისკაცების ერთგულება ეჭვგარეშეა.[91]

კამპანია ხატების წინააღმდეგ[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

როგორც კი იმპერატორი გახდა, დომიციანე დაუყოვნებლივ შეეცადა დიდი ხნის ნანატრი სამხედრო დიდების მოპოვებას. 82 ან შესაძლოა, 83 წელს იგი გალიაში გაემგზავრა თითქოს მოსახლეობის აღწერის ჩასატარებლად, თუმცა მოულოდნელად ხატებზე თავდასხმის ბრძანება გასცა.[92] საგანგებოდ ამ მიზნისათვის შეიქმნა ახალი ლეგიონი (Legio I Minervia), რომელმაც ხატების ტერიტორიაზე დაახლოებით 75 კმ-ის სიგრძის გზები ააშენა მტრის სამალავების გამოსავლენად.[86]

მიუხედავად იმისა, რომ ამ კამპანიის ფარგლებში გამართული ბრძოლების შესახებ საკმაოდ მწირი ცნობებია შემორჩენილი, დომიციანეს გამარჯვება ადრეულ ეტაპზევე უნდა მოეპოვებინა, რამდენადაც 83 წლის ბოლოსთვის იგი რომში დაბრუნდა, სადაც ტრიუმფი იზეიმა და საკუთარ თავს „გერმანიკუსის“ ტიტულიც უბოძა.[93] დომიციანეს მოჩვენებით გამარჯვებას აბუჩად იგდებდნენ ანტიკური პერიოდის ავტორები, რომლებიც კამპანიას აღწერენ, როგორც „უაზროს“[94] და „ყალბ ტრიუმფს“.[88] მტკიცებულებები რამდენადმე სარწმუნოს ხდის ამ განცხადებებს, რამდენადაც ხატებმა მოგვიანებით, 89 წელს, მნიშვნელოვანი როლი ითამაშეს სატურნინუსის აჯანყებისას.[85]

ბრიტანეთის დაპყრობა (77-84 წწ.)[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

ფლავიუსების დინასტიის დროს წარმოებული სამხედრო მოქმედებების ერთ-ერთი ყველაზე დეტალური წყარო ტაციტუსს ეკუთვნის, რომლის მიერ დაწერილი თავისი სიმამრის, გნეუს იულიუს აგრიკოლას ბიოგრაფიაც დიდწილად 77-84 წლებში ბრიტანეთის დაპყრობას ეხება.[85] აგრიკოლამ 77 წელს ბრიტანეთის მმართველობა ჩაიბარა და დაუყოვნებლივ წამოიწყო კამპანია კალედონიაში (დღევანდელი შოტლანდია).

82 წელს აგრიკოლამ გადალახა დაუდგენელი „წყალი“ და დაამარცხა რომაელთათვის მანამდე უცნობი ხალხები.[95] მან ირლანდიის მოპირდაპირე სანაპიროც გაამაგრა და ტაციტუსი აღნიშნავს, რომ მისი სიმამრი ხშირად ამტკიცებდა კუნძულის ერთი ლეგიონითა და რამდენიმე დამხმარე შენაერთით დაპყრობის შესაძლებლობას.[96] აგრიკოლამ თავშესაფარი მისცა დევნილ ირლანდიელ მეფეს და აპირებდა იგი დაპყრობის საბაბად გამოეყენებინა. ეს ლაშქრობა არასდროს შემდგარა, თუმცა ზოგიერთი ისტორიკოსი მიიჩნევს, რომ აღნიშნული წყლის გადაკვეთა, რეალურად, ირლანდიაში მოწყობილი მცირემასშტაბიანი დაზვერვითი ან სადამსჯელო ექსპედიცია იყო.[97]

აგრიკოლამ, რომელმაც ყურადღება ირლანდიიდან ბრიტანეთზე გადაიტანა, მომდევნო წელს ფლოტი შეკრიბა და მდინარე ფორთს მიღმა შეიჭრა კალედონიაში. მისი ამ წინსვლის მხარდასაჭერად, ინქტუთილთან აშენდა დიდი ციხესიმაგრეები ლეგიონერებისათვის.[96] 84 წლის გაზაფხულზე რომაელები მონს გრაუპიუსის ბრძოლაში კალედონიის მკვიდრთ დაუპირისპირდნენ, რომლებსაც კალგაკუსი მეთაურობდა.[98] მიუხედავად იმისა, რომ რომის არმიამ მტერი ძლიერ დააზარალა, კალედონიელთა ჯარის ორმა მესამედმა მაინც შეძლო გაქცევა და თავის შოტლანდიის ჭაობებისა და მთებისათვის შეფარება, რამაც, საბოლოო ჯამში, აგრიკოლას საშუალება არ მისცა ბრიტანეთის მთლიანი კუნძული თავისი კონტროლის ქვეშ მოექცია.[96]

85 წელს დომიციანემ აგრიკოლა რომში გამოიძახა. ამ უკანასკნელს ბრიტანეთის მმართველად ექვს თვეზე მეტი ჰქონდა ნამსახური, რაც აღემატებოდა კონსულის ლეგატების ვადას ფლავიუსების ეპოქაში.[96] ტაციტუსის მტკიცებით, დომიციანემ იმიტომ გამოიწვია იგი, რომ აგრიკოლას წარმატებებმა დაჩრდილეს თავად იმპერატორის მიერ გერმანიაში მოპოვებული მოკრძალებული გამარჯვებები.[88] ურთიერთობა აგრიკოლასა და იმპერატორს შორის ბუნდოვანია. ერთი მხრივ, წარმატებული სარდალი ტრიუმფითა და ქანდაკებით დააჯილდოვეს, მეორე მხრივ კი მას აღარასოდეს დაუკავებია სამოქალაქო ან სამხედრო თანამდებობა თავისი გამოცდილებისა და სახელის მიუხედავად. მას აფრიკის პროვინციის მმართველობა შესთავაზეს, თუმცა აგრიკოლამ უარი განაცხადა რაც ან ავადმყოფობით იყო გამოწვეული ან, როგორც ტაციტუსი ამტკიცებს, დომიციანეს მაქინაციებით.[99]

ბრიტანეთიდან აგრიკოლას გამოხმობიდან არცთუ დიდი ხნის შემდეგ რომის იმპერია აღმოსავლეთში დაკიასთან ომში ჩაება და რადგანაც საჭირო გახდა დამხმარე ძალების შეკრება, 87 ან 88 წელს დომიციანემ ბრიტანეთის პროვინციაში ჯარების ფართომასშტაბიანი სტრატეგიული უკანდახევის ბრძანება გასცა. ინქტუთილის ციხე დაანგრიეს, კალედონიაში მდებარე სიმაგრეები და საგუშაგო კოშკები კი მიატოვეს. იმპერიის საზღვარმა დაახლოებით 120 კმ-ით სამხრეთით გადაიწია.[100] არმია შესაძლოა აღეშფოთებინა იმპერატორის გადაწყვეტილებას უკანდახევაზე, თუმცა დომიციანესთვის კალედონიის მიწები მხოლოდ რომის ხაზინის დანაკარგებს წარმოადგენდნენ.[85]

დაკიური ომები (85-88 წწ.)[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

დაკიის პროვინცია (ვარდისფერი არეალი) 106 წელს ტრაიანეს დაპყრობის შემდეგ. შავი ზღვა ბევრად აღმოსავლეთითაა.

ყველაზე მნიშვნელოვანი საფრთხე, რომელიც რომის იმპერიას დომიციანეს ზეობისას დაემუქრა, ილირიკუმის ჩრდილოური პროვინციიდან გაჩნდა, სადაც სვებები, სარმატები და დაკიელები გამუდმებით აწუხებდნენ დუნაის გასწვრივ არსებულ რომაულ დასახლებებს. მათგან განსაკუთრებით საშიშები იყვნენ სარმატები და დაკიელები. დაახლოებით 84 ან 85 წელს დაკიელებმა მეფე დეკებალუსის მეთაურობით მეზიის პროვინციაში დუნაი გადმოლახეს, ააოხრეს მიდამო და მოკლეს მეზიის მმართველი ოპიუს საბინუსი.[101]

დომიციანემ სწრაფად დაიწყო კონტრშეტევა და პირადად გაემგზავრა რეგიონში მრავალრიცხოვან არმიასთან ერთად, რომელსაც მისი პრეტორიანელების პრეფექტი, კორნელიუს ფუსკუსი მეთაურობდა. ფუსკუსმა წარმატებით შეძლო დაკიელების უკუგდება საზღვართან 85 წლის შუა ხანებში, რამაც იმპერატორს საშუალება მისცა რომში დაბრუნებულიყო და თავისი მეორე ტრიუმფი ეზეიმა.[102]

გამარჯვება ხანმოკლე აღოჩნდა. 86 წელს ფუსკუსმა მარცხიანი ექსპედიცია წამოიწყო დაკიაში, რაც ტაპეს პირველ ბრძოლაში მეხუთე ლეგიონის სრული განადგურებით დასრულდა. ფუსკუსი მოკლეს, პრეტორიანელთა გვარდიის საბრძოლო შტანდარტი კი დაიკარგა.[103] საბრძოლო შტანდარტის, იგივე აკვილას დაკარგვა გამანადგურებელი მარცხის მიმანიშნებელი იყო და რომაელთა ეროვნულ სიამაყეს შეურაცხყოფდა.

86 წელს დომიციანე მეზიაში დაბრუნდა. მან პროვინცია ორ ნაწილად, ზემო და ქვემო მეზიად დაყო და დუნაიზე დამატებით კიდევ სამი ლეგიონი გაგზავნა. 87 წელს რომაელები კიდევ ერთხელ შეიჭრნენ დაკიაში, ამჯერად ტეტიუს იულიანუსის მეთაურობით და საბოლოოდ, შეძლეს დეკებალუსის დამარცხება 88 წლის ბოლოსთვის იმავე ადგილას, სადაც ფუსკუსი დაიღუპა.[104] გათვალისწინებული იყო შეტევა დაკიის დედაქალაქ სარმიზეგეტუსაზე, თუმცა 89 წელს გერმანიის საზღვარზე ახალმა სირთულეებმა იჩინეს თავი.[74]

რათა თავიდან აეცილებინა ორ ფრონტზე ომი, დომიციანემ დეკებალუსთან სამშვიდობო ხელშეკრულება დადო და მოლაპარაკებები მიმდინარეობდა დაკიის რეგიონში რომაული ჯარის თავისუფალი მოძრაობის თაობაზე, ამავდროულად, დეკებალუსს რომისაგან ყოველწლიურად უნდა მიეღო 8 მილიონი სესტერციუმი.[74] მოვლენათა თანამედროვე ავტორები მკაცრად აკრიტიკებენ ამ ხელშეკრულებას, რამდენადაც მას რომისათვის სამარცხვინოდ მიიჩნევდნენ, ამასთნ არც საბინუსისა და ფუსკუსის სიკვდილის გამო მომხდარა შურისძიება.[105] დომიციანეს ზეობის დანარჩენი დროის განმავლობაში დაკია მშვიდობიან ვასალ სამეფოდ დარჩა, თუმცაღა დეკებალუსმა რომაული ფული თავდაცვის გასამაგრებლად გამოიყენა.[106]

დომიციანეს, სავარაუდოდ, დაკიის წინააღმდეგ ახალი ომის წამოწყება სურდა და ზემო მეზია დამატებით ორი საცხენოსნო ერთეულით გააძლიერა, რომლებიც მან სირიიდან ჩამოიყვანა. მასვე დაუმატა პანონიიდან ჩამოყვანილი სულ ცოტა 5 კოჰორტა. მოგვიანებით ტრაიანემ გააგრძელა დომიციანეს პოლიტიკა და ზემო მეზიის დამხმარე ძალებს კიდევ ორი დანაყოფი დაუმატა, შემდეგ კი ეს გაძლიერებული არმია თავისი დაკიური ომებისათვის გამოიყენა.[107][108] საბოლოოდ, რომაელებმა დეკებალუსზე გადამწყვეტი გამარჯვების მოპოვება 106 წელს შეძლეს. რომის არმიამ ამჯერადაც მძიმე ზიანი განიცადა, თუმცა ტრაიანემ წარმატებით შეძლო სარმიზეგეტუსას აღება და რაც მთავარია, მოახერხა დაკიის ოქროსა და ვერცხლის საბადოების დაკავება.[106]

რელიგიური პოლიტიკა[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

დომიციანეს მტკიცედ სწამდა ტრადიციული რომაული რელიგია და მისი მმართველობის პერიოდში არსებობას განაგრძობდა უძველესი ჩვეულებები და მორალი. რათა გაემართლებინა ფლავიუსების მმართველობის ღვთაებრივი ბუნება, იგი ხაზს უსვამდა რომაული პანთეონის უმთავრეს ღვთაება იუპიტერთან კავშირებს,[67] რისი ყველაზე მნიშვნელოვანი გამოვლინებაც კაპიტოლიუმის ბორცვზე იუპიტერის ტაძრის აღდგენა იყო. დამცველი იუპიტერის სახელზე აიგო მცირე სამლოცველოც იმ სახლის მახლობლად, რომელსაც მომავალმა იმპერატორმა 69 წლის 20 დეკემბერს შეაფარა თავი. მოგვიანებით, დომიციანემ ეს შენობა უფრო მდიდრულით ჩაანაცვლა.[109]

მიუხედავად ამისა, იგი ყველაზე მგზნებარედ ქალღმერთ მინერვას სცემდა თაყვანს. გარდა იმისა, რომ საკუთარ საძინებელში მისდამი მიძღვნილი სალოცავი ჰქონდა მოწყობილი, ქალღმერთი რეგულარულად ჩნდება მის მონეტებზე და I ლეგიონსაც მის პატივსაცემად მინერვა ეწოდა.[110]

დომიციანემ აღადგინა საიმპერატორო კულტის პრაქტიკაც, რომელიც გამოყენებიდან ვესპასიანეს ზეობის დროს ამოვარდა. მრავლისმთქმელია ის ფაქტიც, რომ მისი, როგორც იმპერატორის პირველი ქმედება ძმის, ტიტუსის გაღმერთება იყო. სავარაუდოდ, გარდაცვალების შემდეგ ღმერთებად შერაცხეს დომიციანეს ჩვილი ვაჟი და ძმისშვილი, იულია ფლავია. იმპერატორის ფიგურის რელიგიურ მხარესთან დაკავშირებით, როგორც სვეტონიუსი და დიონ კასიუსი ამტკიცებენ, დომიციანემ საკუთარ თავს ოფიციალურად მიანიჭა ტიტული ბატონი და ღმერთი (Dominus et Deus — დომინუს ეტ დეუს).[111][112] თუმცაღა მან არა მხოლოდ უარყო ტიტული ბატონი (Dominus — დომინუს) თავისი ზეობისას,[113][114] არამედ რამდენადაც ეს მოვლენა არც რაიმე ოფიციალურ დოკუმენტში ასახულა და არც მის მიერ მოჭრილ მონეტებზე, ზოგიერთი ისტორიკოსი (მაგ. ბრაიან ჯონსი) აცხადებს, რომ ამგვარად დომიციანეს მლიქვნელები მიმართავდნენ, რომელთაც იმპერატორის გულის მოგება სურდათ.[70]

საიმპერატორო ოჯახისადმი თაყვანისცემის წასახალისებლად, დომიციანემ ვესპასიანეს ძველი სახლის ადგილას კვირინალის ბორცვზე დინასტიური მავზოლეუმი ააგო[115] და დაასრულა ვესპასიანესა და ტიტუსის ტაძრის მშენებლობა, რომელიც გაღმერთებული მამისა და ძმის თაყვანისცემისათვის განკუთვნილ სალოცავს წარმოადგენდა.[56] ფლავიუსების ოჯახის სამხედრო ტრიუმფების უკვდავსაყოფად, ბრძანა ტემპლუმ დივორუმისა და ტემპლუმ ფორტუნა რედუქსის მშენებლობა და დაასრულა ტიტუსის თაღი.

ზემოთხსენებულის მსგავსი სამშენებლო პროექტები მხოლოდ ყველაზე ხილული ნაწილი იყო დომიციანეს რელიგიური პოლტიკისა, რომელიც საკუთარ თავში რელიგიური სჯულისა და საჯარო მორალის განმტკიცებასაც მოიცავდა. 85 წელს მან საკუთარი თავი მუდმივ ცენზორადაც დანიშნა. ეს თანამდებობა რომაული მორალისა და ყოფა-ქცევის ზედამხედველობის ფუნქციასაც გულისხმობდა.[116] დომიციანე ამ ამოცანას ყურადღებითა და პასუხისმგებლობით ეკიდებოდა. მან აღადგინა იულიას კანონი, რომელიც მრუშობის გაძევებით დასჯას ითვალისწინებდა. მსაჯულთა სიიდან მან ამოშალა მხედარი, რომელიც გაშორდა ცოლს და შემდეგ უკან დაიბრუნა ის, ხოლო ყოფილი კვესტორი სენატიდან ცეკვის გამო გარიცხა.[69]

წინაპრები[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

ლიტერატურა[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

რესურსები ინტერნეტში[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

Roman History Book 67

სქოლიო[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

  1. კლასიკურ ლათინურში დომიციანეს სახელი დაიწერებოდა, როგორც TITVS FLAVIVS CAESAR DOMITIANVS AVGVSTVS.
  2. cf. Roman Emperor (Principate) although several came within a year or two of 15-year reigns
  3. 3.0 3.1 Jones (1992), გვ. 1
  4. Townend (1961), გვ. 62
  5. Jones (1992), გვ. 3
  6. 6.0 6.1 Jones (1992), გვ. 2
  7. Jones, (1992), გვ. 8
  8. Suetonius, Life of Domitian 1
  9. Suetonius, Life of Domitian 4
  10. Jones (1992), p. 7
  11. Jones (1992), გვ. 9–11
  12. 12.0 12.1 Jones (1992), p. 11
  13. Waters (1964), გვ. 52–53
  14. 14.0 14.1 14.2 Jones (1992), გვ. 13
  15. Murison (2003), გვ. 149
  16. Suetonius, Life of Domitian 9
  17. Suetonius, Life of Domitian 12.3
  18. Suetonius, Life of Domitian 20
  19. 19.0 19.1 19.2 19.3 Jones (1992), p. 16
  20. Suetonius, Life of Domitian 19
  21. Suetonius, De Vita Caesarum, "Life of Domitian", 18
  22. Morgan (1997), გვ. 214
  23. Suetonius, Life of Domitian 18
  24. 24.0 24.1 Jones (1992), გვ. 198
  25. Morgan (1997), გვ. 209
  26. Suetonius, Life of Domitian 21
  27. 27.0 27.1 Waters (1964), p. 54
  28. 28.0 28.1 Sullivan (1953), p. 69
  29. Wellesley (2000), p. 44
  30. Wellesley (2000), p. 45
  31. 31.0 31.1 Sullivan (1953), p. 68
  32. Wellesley (2000), p. 126
  33. Tacitus, Histories III.34
  34. Wellesley (2000), pp. 166, 189
  35. 35.0 35.1 35.2 35.3 Jones (1992), p. 14
  36. Wellesley (1956), p. 213
  37. 37.0 37.1 37.2 Jones (1992), p. 15
  38. Tacitus, Histories IV.40
  39. Tacitus, Histories IV.68
  40. Jones (1992), p. 17
  41. 41.0 41.1 Jones (1992), p. 33
  42. Jones (1992), p. 34
  43. 43.0 43.1 43.2 Jones (1993), p. 36
  44. Jones (1992), pp. 161–162
  45. Jones (1992), p. 39
  46. Varner (1995), p. 200
  47. Jones (1992), pp. 34–35
  48. Jones (1992), p. 37
  49. Jones (1992), p. 35
  50. 50.0 50.1 50.2 დიონ კასიუსი, რომის ისტორია LXVI.26 შეცდომა ციტირებაში Invalid <ref> tag; name "dio-romanhistory-lxvi-26" defined multiple times with different content; $2
  51. სვეტონიუსი, თორმეტი კეისრის ცხოვრება, ღვთაებრივი ტიტუსი 10
  52. Prettejohn, Elizabeth (March 2002). „Lawrence Alma-Tadema and the Modern City of Ancient Rome“. The Art Bulletin 84 (1): გვ. 115–129. DOI:10.2307/3177255. 
  53. 53.0 53.1 Josephus, The Wars of the Jews VI.9.3
  54. 54.0 54.1 Josephus, The Wars of the Jews VII.5.5
  55. 55.0 55.1 Suetonius, Life of Domitian 2
  56. 56.0 56.1 56.2 Jones (1992), p. 93
  57. 57.0 57.1 Jones (1992), p. 18
  58. 58.0 58.1 Jones (1992), p. 19
  59. Crook, John A. (1951). „Titus and Berenice“. The American Journal of Philology 72 (2): გვ. 162–175. DOI:10.2307/292544. 
  60. Jones (1992), p. 163
  61. 61.0 61.1 61.2 Jones (1992), p. 20
  62. Cassius Dio, Roman History LXVI.22
  63. Jones (1992), p. 80
  64. Philostratus, The Life of Apollonius of Tyana 6.32
  65. Jones (1992), p. 21
  66. 66.0 66.1 Jones (1992), p. 22
  67. 67.0 67.1 Jones (1992), p. 99
  68. Jones (1992), p. 72
  69. 69.0 69.1 Jones (1992), p. 107
  70. 70.0 70.1 Jones (1992), p. 109
  71. Canduci, pg. 34
  72. Jones (1992), p. 164
  73. Jones (1992), pp. 178–179
  74. 74.0 74.1 74.2 Jones (1992), p. 150
  75. Jones (1992), pp. 26–28
  76. 76.0 76.1 Jones (1992), p. 73
  77. Tulane University "Roman Currency of the Principate"
  78. 78.0 78.1 78.2 Jones (1992), p. 75
  79. 79.0 79.1 Jones (1992), p. 79
  80. Jones (1992), pp. 84–88
  81. Jones (1992), p. 74
  82. Jones (1992), p. 103
  83. Jones (1992), p. 105
  84. 84.0 84.1 Jones (1992), p. 127
  85. 85.0 85.1 85.2 85.3 85.4 Jones (1992), p. 131
  86. 86.0 86.1 86.2 Jones (1992), p. 130
  87. Millar, Fergus (2002). Rome, the Greek World, and the East: The Roman Republic and the Augustan revolution. UNC Press Books, გვ. 51. ISBN 0-8078-4990-1. 
  88. 88.0 88.1 88.2 Tacitus, Agricola 39
  89. Tacitus, Histories I.2
  90. Syme (1930), p. 64
  91. Jones (1992), p. 144
  92. Jones (1992), p. 128
  93. Jones (1992), p. 129
  94. Suetonius, Life of Domitian 6
  95. Tacitus, Agricola 24
  96. 96.0 96.1 96.2 96.3 Jones (1992), p. 132
  97. Reed, Nicholas (1971). „The Fifth Year of Agricola's Campaigns“. Britannia 2: გვ. 143–148. DOI:10.2307/525804. 
  98. Tacitus, Agricola 29
  99. Tacitus, Agricola 42
  100. Jones (1992), p. 133
  101. Jones (1992), p. 138
  102. Jones (1992), p. 139
  103. Jones (1992), p. 141
  104. Jones (1992), p. 142
  105. Jones (1992), p. 195
  106. 106.0 106.1 Salmon, Edward Togo (1936). „Trajan's Conquest of Dacia“. Transactions and Proceedings of the American Philological Association 67: გვ. 83–105. DOI:10.2307/283229. 
  107. Knight, D. J. (1991). „The Movements of the Auxilia from Augustus to Hadrian“. Zeitschrift für Papyrologie und Epigraphik 85: გვ. 189–208. 
  108. Matei-Popescu, Florian (2006–2007). „The Auxiliary Units from Moesia Superior in Domitian's Time and the Problem of CIL XVI 41“. Ephemeris Napocensis 16–17: გვ. 31–48. 
  109. Jones (1992), p. 88
  110. Jones (1992), p. 100
  111. Suetonius, Domitian, 13:2
  112. Dio, Roman History, 67:4:7
  113. Jones (1992), p. 108
  114. contra Deissmann, Adolf (1995). Light From the Ancient East. Peabody, Massachusetts: Hendrickson Publishers, გვ. 357, n. 1. ISBN 1-56563-155-2. 
  115. Jones (1992), p. 87
  116. Jones (1992), p. 106
დომიციანე
დაიბადა: 24 ოქტომბერი, 51 გარდაიცვალა: 18 სექტემბერი, 96
რომის იმპერატორები
წინამორბედი:
ტიტუსი
რომის იმპერატორი
81-96 წწ.
შემდეგი:
ნერვა
პოლიტიკური თანამდებობები
წინამორბედი:
ვესპასიანე და ტიტუსი
რომის იმპერიის კონსული
ლუციუს ვალერიუს კატულუს მესალინუსთან ერთად
73 წ.
შემდეგი:
ვესპასიანე და ტიტუსი
წინამორბედი:
ვესპასიანე და ტიტუსი
რომის იმპერიის კონსული
ტიტუსთან ერთად
80 წ.
შემდეგი:
ლუციუს ფლავიუს სილვა და მარკუს აზინიუს პოლიონ ვერუკოზუსი
წინამორბედი:
ლუციუს ფლავიუს სილვა და მარკუს აზინიუს პოლიონ ვერუკოზუსი
რომის იმპერიის კონსული
82-88 წწ.
შემდეგი:
ტიტუს ავრელიუს ფულვუსი და მარკუს აზინიუს ატრაცინუსი
წინამორბედი:
ტიტუს ავრელიუს ფულვუსი და მარკუს აზინიუს ატრაცინუსი
რომის იმპერიის კონსული
მარკუს კოკიუს ნერვასთან ერთად
90 წ.
შემდეგი:
მანიუს აცილიუს გლაბრიონი და ტრაიანე
წინამორბედი:
მანიუს აცილიუს გლაბრიონი და ტრაიანე
რომის იმპერიის კონსული
კვინტუს ვოლუზიუს სატურნინუსთან ერთად
92 წ.
შემდეგი:
სექსტუს პომპეუს კოლეგა და კვინტუს პედუკეუს პრისცინუსი
წინამორბედი:
ლუციუს ნონიუს კალპურნიუს ტორკვატუს ასპრენასი და ტიტუს სექსტიუს მაგიუს ლატერანუსი
რომის იმპერიის კონსული
ტიტუს ფლავიუს კლემენსთან ერთად
95 წ.
შემდეგი:
გაიუს მანლიუს ვალენსი და გაიუს ანტისტიუს ვეტუსი
ფლავიუსების დინასტია
ვესპასიანე | ტიტუსი | დომიციანე |