იოანიკე (რუდნევი)

მასალა ვიკიპედიიდან — თავისუფალი ენციკლოპედია
(გადამისამართდა გვერდიდან იოანიკე რუდნევი (ეგზარქოსი))
Jump to navigation Jump to search
მიტროპოლიტი იოანიკე

მიტროპოლიტი იოანიკე (ერისკაცობაში — ივანე მაქსიმეს ძე რუდნევი) — რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის მღვდელთმთავარი. საქართველოს ეგზარქოსი (8 დეკემბერი, 187727 ივნისი, 1882).

ბიოგრაფია[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

დაიბადა 1828 წელს ტულას გუბერნიის ნოვოსილსკის უეზდში. 1849 წელს დაასულა კიევის აკადემია, მსახურობდა ამავე აკადემიაში პროფესორად, იყო რექტორი კიევის სემინარიისა პეტერბურგის აკადემიისა, ეპისკოპოსად ვიბორგისა, სარატოვისა და ნიჟეგოროდისა.

1877 წლიდან იოანიკე დაინიშნა საქართველოს ეგზარქოსად. იოანიკეს თაოსნობით 1879 წელს თბილისში გაიხსნა ქალთა საეპარქიო სასწავლებელი, რომელიც მანამდე მცხეთაში, სამთავროს მონასტერთან იყო (დაარსდა 1866). მან დააწესა საკვირაო საუბრები სარწმუნოებისა და მორალის თემაზე, წირვის გარეშე კითხვის საღამოები მორწმუნეთათვის. იოანიკეს ინიციატივით 1880 წელს თბილისის სემინარიასთან დაარსდა ანდრია პირველწოდებულის სახელობის რელიგიური ძმობა. მისი ინიციატივით შეკეთდა ბიჭვინთის (1872), ახალი ათონის (1875), დრანდის (1882) მონასტრები, რომელთა გარშემოც შეიქმნა რუს კოლონისტთა დასახლებები. სასულიერო წოდებას გადასხცა სანთლის ქარხანა, რომელიც იქცა შემოსავლის წყაროდ. სასულიერო სასწავლებლებში შემოიღო ქართული ენის სავალდებულო სწავლება.

1882 აყვანილ იქნა მიტროპოლიტის ხარისხში. იმავე წლიდან იოანიკე იყო მოსკოვისა და კოლომნის მიტროპოლიტი, 1891 წელს გადაყვანილი იყო კიევის კათერდაზე, სადაც გარდაიცვალა 1900 წელს.

იხილეთ აგრეთვე[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

ლიტერატურა[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

  • ხუციშვილი მ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 5, გვ. 190, თბ., 1980 წელი.
  • ჟურნალი „მოგზაური“ N4 გვ. 361 — 1901 წ.
წინამორბედი:
ევსევი
საქართველოს ეგზარქოსი
1858-1877
შემდეგი:
პავლე