მაკაო

მაკაო (澳門/ Aomen / Macau) – ჩინეთის ავტონომიური ერთეული, პორტუგალიის ყოფილი სპეციალური ტერიტორია სამხრეთ-ჩინეთის ზღვის სანაპიროზე. შედგება ნახევარკუნძულისა და რამდენიმე პატარ კუნძულისაგან. დაუბრუნდა ჩინეთს 1999 წლის დეკემბერში.

• ფართობი - 21 კვ.კმ.
• ბუნება - უმაღლესი წერტილი: კოლოანე ალტო 174 მ; კუნძულები (კვ.კმ) - კოლოანე 7,7, ტაიპა 5,7; კლიმატი - ტროპიკული.
• მოსახლეობა - 457.000, მათ შორის 95% ჩინელები, 3% პორტუგალიელები.
• ადმინისტრაციული ცენტრი - მაკაო (190 ათასი).
• ენები – ჩინური (კანტონური), გავრცელებულია აგრეთვე პორტუგალიური.
• ძირითადი რელიგია - ბუდიზმი, კათოლიკები - 6%.
• ეროვნული შემოსავალი (1 სულზე) - 16,000 $.

დაძმობილებული ქალაქები

• სან-პაულუ, ბრაზილია
• ლისაბონი, პორტუგალია
• კოლკატა, ინდოეთი
• პორტუ , პორტუგალია
• ბრიუსელი, ბელგია
• ლინჩეპინგი, შვედეთი

საკითხავი

ბიბლიოგრაფია

• Fung, Bong Yin (1999). Macau: a General Introduction (Chinese). Joint Publishing (H.K.) Co. Ltd.. ISBN 962-04-1642-2. 
• Chan, S. S. (2000). The Macau Economy. Publications Centre, University of Macau. ISBN 99937-26-03-6. 
• Godinho, Jorge (2007). Macau business law and legal system. LexisNexis, Hong Kong. ISBN 9789628937271. 
• Government Information Bureau (2007). Macau Yearbook 2007. Government Information Bureau of the Macau SAR. ISBN 978-99937-56-09-5. 

ლიტერატურა

• Cremer (Editor) (1988). Macau: City of Commerce and Culture. Univ of Washington Pr. ISBN 0295966084. 
• ჟან ბერლი, Jean A. (1999). Macao 2000. Oxford University Press editor, Oxford, United Kingdom. ISBN 0195920740. 
• ჟან ბერლი, Jean A. (2000). Macau's overview at the turn of the century. St. John's University Institute of Asian Studies editor, New York. 
• De Pina-Cabral (2002). Between China and Europe – Person, Culture and Emotion in Macau. Berg Publishers. ISBN 0826457495. 

რესურსები ინტერნეტში

ვიკისაწყობში^? არის გვერდი თემაზე:

მაკაო

• სამთავრობო პორტალი
• მთოვრობის საინფორმაციო ბიურო
• კულტურის საკითხების ბიურო

სქოლიო

მსოფლიო მემკვიდრეობა UNESCO, ობიექტი № 1110 რუს. • ინგლ. • ფრ.