ალამბარი

მასალა ვიკიპედიიდან — თავისუფალი ენციკლოპედია
Jump to navigation Jump to search
სოფელი
ალამბარი
Mamuka's Castle.JPG
მამუკას ციხე
ქვეყანა საქართველოს დროშა საქართველო
ავტონომიური რესპუბლიკა აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკა
მუნიციპალიტეტი ქობულეთის მუნიციპალიტეტი
თემი ალამბარი
კოორდინატები 41°49′48″ ჩ. გ. 41°53′01″ ა. გ. / 41.83000° ჩ. გ. 41.88361° ა. გ. / 41.83000; 41.88361
დაარსდა XV საუკუნე
ცენტრის სიმაღლე 60
მოსახლეობა 1837[1] კაცი (2014)
ეროვნული შემადგენლობა ქართველები 99,6 %, რუსები 0,3 %
სასაათო სარტყელი UTC+4
სატელეფონო კოდი +995
ალამბარი — საქართველო
ალამბარი
ალამბარი — აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკა
ალამბარი
ალამბარი — ქობულეთის მუნიციპალიტეტი
ალამბარი

ალამბარი[2]სოფელი ქობულეთის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფლები: ალამბარი, ზედა კონდიდი). მდებარეობს მდინარე აჭყვის მარცხნივ, ზღვის დონიდან 60 მ, ქობულეთიდან 14 კმ. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1837 კაცი[1].

ისტორია[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

XV-XVI საუკუნეებში ალამბარი წარმოადგენდა გურიის სამთავროს ცენტრს და მთავრის რეზიდენციას. ვახუშტი ბატონიშვილის ცნობით აქ ჰქონდათ სასახლე გურიელებს. XVII საუკუნის შუიდან XVIII საუკუნის 70-იან წლებამდე წარმოადგენდა თავდგირიძეების საკუთრებას.[3]

საბჭოთა პერიოდში შედიოდა მუხაესტატეს სასოფლო საბჭოში, განვითარებული იყო მეჩაიეობა და მეციტრუსეობა.

დემოგრაფია[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

აღწერის წელი მოსახლეობა
1908 315[4]
2002 2325[5][6] Increase2.svg
2014 1837[1] Decrease2.svg

ციხე[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

Searchtool-80%.png მთავარი სტატია: მამუკას ციხე.

სოფელში, „ციხისყელად" წოდებულ მთაზე დგას XVIII საუკუნის ციხის ნანგრევები. ციხე ეკუთვნოდა მამუკა თავდგირიძეს, რის გამოც მას მამუკას ციხე დაერქვა. ციხე დაინგრა 1959 წლის მიწისძვრის დროს. შემორჩენილია მხოლოდ სამხრეთ-აღმოსავლეთის კედელი, რომლის სიმაღლე სამ მეტრს აღწევს. შემორჩენილ ნანგრევს კოშკის ფორმა აქვს და მისი ფართობი 47 მ²-ს შეადგენს.

ეკლესია[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

სოფელში იდგა წმინდა გიორგის სახელობის ეკლესია. ადგილობრივი მოსახლეობა მას შუშანეთის წმინდა გიორგის უწოდებდა. ეკლესია ქვისგან იყო აგებული. 1891 წელს ზაქარია ჭიჭინაძეს იგი დანგრეული დახვდა.

ლიტერატურა[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

  • ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 1, გვ. 264, თბ. 1975 წელი.
  • ქართველიშვილი, თ., გურიის საეპისკოპოსოები, თბილისი: „არტანუჯი“, 2006. — გვ. 88, ISBN 99940-11-89-8.

სქოლიო[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]