ქაქუთი (ქობულეთის მუნიციპალიტეტი)

მასალა ვიკიპედიიდან — თავისუფალი ენციკლოპედია
Jump to navigation Jump to search
Disambig-dark.svg სხვა მნიშვნელობებისთვის იხილეთ ქაქუთი.
სოფელი
ქაქუთი
Battle of the Choloki 1854 (plan).jpg
ჩოლოქის ბრძოლის (1854) გეგმა. მასზე დატანილია სოფელი ქაქუთი
ქვეყანა საქართველოს დროშა საქართველო
ავტონომიური რესპუბლიკა აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკა
მუნიციპალიტეტი ქობულეთის მუნიციპალიტეტი
თემი ქაქუთი
კოორდინატები 41°51′32″ ჩ. გ. 41°57′28″ ა. გ. / 41.85889° ჩ. გ. 41.95778° ა. გ. / 41.85889; 41.95778
ადრეული სახელები გაღმა ქაქუთი
ცენტრის სიმაღლე 320
მოსახლეობა 1 211[1] კაცი (2014)
ქაქუთი (ქობულეთის მუნიციპალიტეტი) — საქართველო
ქაქუთი (ქობულეთის მუნიციპალიტეტი)
ქაქუთი (ქობულეთის მუნიციპალიტეტი) — აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკა
ქაქუთი (ქობულეთის მუნიციპალიტეტი)
ქაქუთი (ქობულეთის მუნიციპალიტეტი) — ქობულეთის მუნიციპალიტეტი
ქაქუთი (ქობულეთის მუნიციპალიტეტი)

ქაქუთი, გაღმა ქაქუთისოფელი ქობულეთის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი (სოფლები: ქაქუთი, აჭი, გოგმაჩაური, ნაცხავატევი.) მდებარეობს მესხეთის ქედის დასავლეთით, მდინარე ჩოლოქის მარცხნივ, ზღვის დონიდან 320 მ. 2014 წლის აღწერის მონაცემებით, სოფელში ცხოვრობს 1 211 კაცი[1]. სოფელში დგას მართლმადიდებლური ეკლესია.

ისტორია[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

სახელწოდება ქაქუთი სავარაუდოდ სვანური წარმოშობისაა. ერთ-ერთი გადმოცემის მიხედვით კი გურიელებს ჰყავდათ ოდიშიდან დაქირავებული მეჯოგე გვარად ქაქუთია, რომელიც ამ ადგილებში აძოვებდა ნახირს. ისტორიულ წყაროებში ის მეზობელ სოფელ ჭანიეთზე უფრო ადრე მოიხსენიება. სოფელში აღმოჩენილი ბრინჯაოს ცულის პირი ინახება ოზურგეთის ისტორიულ მუზეუმში. ქაქუთი გამოღმა ქაქუთთან ერთად წარმოადგენდა ერთ სოფელს და შედიოდა ლიხაურის სასოფლო საზოგადოებაში.[2] მდინარე ჩოლოქი მას ყოფდა გაღმა და გამოღმა ქაქუთად. სოფელი ორად გაიყო მას შემდეგ, რაც 1829 წელს ადრიანოპოლის საზავო ხელშეკრულებით ოსმალეთმა მიიღო ტერიტორია მდინარე ჩოლოქის სამხრეთით.[3] სოფლები ერთმანეთთან დაკავშირებულია საცალხეფო ხიდით. 1854 წელს სოფლის მიდამოებში მოხდა ჩოლოქის ბრძოლა. 1898 წელს სოფელში გაიხსნა დაწყებითი სკოლა, რომელიც დღეს მოქმედებს როგორც საჯარო სკოლა[4]

დემოგრაფია[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

აღწერის წელი მოსახლეობა
1908[5] 122
2002 1 438[6][7] Increase2.svg
2014 1 211[1] Decrease2.svg

იხილეთ აგრეთვე[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

ლიტერატურა[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

  • სულიკო ლომჯარია, „სოფელო ჩემო“ — თბილისი, „მერიდიანი“, 2012, ISBN 978-9941-10-560-9

სქოლიო[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

  1. 1.0 1.1 1.2 მოსახლეობის 2014 წლის აღწერა. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). წაკითხვის თარიღი: 5 ივნისი 2016.
  2. გაზეთი „კვალი“ N22 – 1896 წ.
  3. ნოზაძე ვ. საქართველოს აღდგენისათვის ბრძოლა მესხეთის გამო, გვ.8 — თბილისი, 1989 წ.
  4. სკოლების მონაცემთა ბაზა
  5. Кавказский календарь на 1910 год
  6. pop-stat.mashke.org — საქართველოს დასახლებული პუნქტების მოსახლეობა
  7. საქართველოს სტატისტიკის სახელმწიფო დეპარტამენტი — სოფლების მოსახლეობა 2002 წელი