სოფი ლორენი

ვიკიპედიიდან

გადასვლა: ნავიგაცია, ძიება
სოფი ლორენი

ფილმიდან "ხუთი მილი შუაღამამდე"
დაბადების სახელი სოფია ვილანი შიკოლონე
დაბადების ადგილი რომი, იტალია
დაიბადა 20 სექტემბერი, 1934
სხვა სახელები სოფია ლაძარო
სოფია შიკოლონე
შემოქმედების წლები 1950–დღემდე
მეუღლე(ები) კარლო პონტი (1957-1962, 1966-2007)
მშობლები რიკარდო შიკოლონე
რომილდა ვილანი
ოფიციალური ვებგვერდი ოფიციალური ვებგვერდი
აკადემიის ჯილდოები
საუკეთესო მსახიობი ქალი
1961 ორი ქალი
აკადემიის ჰონორარის ჯილდო
1991 Lifetime Achievement
ოქროს გლობუსის ჯილდოები
სესილ ბ. დემილის ჯილდო
1995 Lifetime Achievement
BAFTA ჯილდოები
საუკეთესო მსახიობი ქალი მთავარ როლში
1961 ორი ქალი


სოფი ლორენი (ინგლ. Sophia Loren; დ. 20 სექტემბერი, 1934) — იტალიელი თეატრის და კინოს მსახიობი, ამერიკის კინოაკადემიის ჯილდოს - ოსკარის მფლობელი, საყოველთაოდ აღიარებული როგორც იტალიური კინოს საუკეთესო მსახიობი.

სექციების სია

[რედაქტირება] ბიოგრაფია

[რედაქტირება] ცხოვრების ადრეული წლები

ჩვილობაში სოფიას ლაქტოზისადმი არატოლერანტობა ჩამოუყალიბდა, რის გამოც ვერც მშობლის და ვერც ძროხის რძეს ირგებდა. ბავშვი უკიდურესად გამხდარი იყო და მისი გადარჩენა სათუოდ მიაჩნდათ. დედა სოფიას მარტო ზრდიდა, მიუხედავად იმისა, რომ მამამისის, რიკარდოს, დაბრუნების იმედს არ ჰკარგავდა. თუმცა მამისგან სოფიას მხოლოდ გვარი ერგო — შიკოლონე.

სიკვდილს გადარჩენილი გოგონა 13 წლამდე უკიდურესად გამხდარი იყო, იმდენად, რომ თანაკლასელი ბიჭები მეტსახელად „კბილის საჩიჩქნ ჯოხს“ ეძახდნენ. თუმცა ყველას გასაკვირად სოფია ორ წელიწადში შეივსო და დამშვენდა.

სოფიას წარმატება პროვინციული სილამაზის კონკურსით დაიწყო. დედამისმა ქუჩაში ნანახ განცხადებაზე „გინდა გახდე „ზღვის პრინცესა?“ მიიღე მონაწილეობა კონკურსში!“ გამოცხადებულ კონკურსში მონაწილეობა ურჩია. ამ კონკურსისთვის სოფიას დედამ კაბა ფარდებისგან შეუკერა. "კონკურსის ფინალში ერთ–ერთ მშვენიერებათაგანს ვარდისფერი ფარდისგან შეკებილი კაბა ეცვა და კეფლის საღებავით სახელდახელოდ თეთრად შეღებილი ფეხსაცმელი. შესანიშნავი გოგონაა. ჟიურიმ მეორე ადგილი მიაკუთვნა"[1].

[რედაქტირება] კარიერა

1950–იანი წლების დასასრულს, ლორენს წარმატებული დებიუტი ჰქონდა ჰოლივუდში, როდესაც მან ითამაშა 1957 წლის ფილმებში Boy on a Dolphin და The Pride and the Passion, სადაც იგი თამაშობდა ქერი გრანტთან და ფრენკ სინატრასთან ერთად. ლორენს და გრანტს ჰქონდათ რომანი, რომელიც ჰოლივუდის ისტორიაში ერთ-ერთ ყველაზე რომანტიკულ რომანადაა მიჩნეული.

[რედაქტირება] საერთაშორისო წარმატება

Paramount Pictures–სთან კონტრაქტის შემდეგ, ლორენი საერთაშორისო მასშტაბის ვარსკვლავი გახდა. ამ დროისთვის მან მონაწილეობა მიიღო ისეთ ფილმებში, როგორებიცაა: Desire Under the Elms ანტონ პერკინსთან ერთად; Houseboat, რომანტიკული კომედია ქერი გრანტთან ერთად; ჯორჯ კუკორის ფილმში Heller in Pink Tights, სადაც იგი პირველად გამოჩნდა ქერა თმებში (პარიკით).

1960 წელს, ლორენმა ითამაშა ვიტორიო დე სიკას წარმატებულ ფილმში "ორი ქალი, რომელმაც უამრავი ჯილდო მიიღო, მათ შორის კანის, ვენეციის და ბერლინის კინოფესტივალებზე. ლორენმა განსახიერებული როლისთვის ოსკარის ჯილდო მიიღო , კატეგორიაში საუკეთესო მსახიობი ქალი, პირველი მთავარი აკადემიის ჯილდო არაინგლისურენოვანი შესრულებისთვის. თავდაპირველად, ფილმში ლორენის დედა უნდა ყოფილიყო მსახიობი ანა მანიანი, მაგრამ მან დაიწუნა ლორენი გარეგნობით, და მოითხოვა, რომ არა თვითონ, არამედ ლორენი ყოფილიყო მისი დედა. ვიტორიო დე სიკამ ძლივს დაიყოლია და საბოლოოდ ლორენმა ითამაშა დედის როლი, რაც მისთვის არანაირ პრობლემას არ წარმოადგენდა.

1960–იანი წლების განმავლობაში, ლორენი გახდა ყველაზე პოპულარური ქალი მსოფლიოში, და იგი აგრძელებდა ფილმებში როლების მიღებას ამერიკასა და ევროპაში. 1964 წელს, მან მიაღწია კარიერის ზენიტს, როდესაც მიიღო $1 მილიონი აშშ დოლარი მთავარი როლისთვის ფილმში The Fall of the Roman Empire - ’’რომის იმპერიის დაცემ’’ა.

ლორენის ყველაზე ცნობილი ფილმებია ამ პერიოდიდან: The Millionairess (1960) პიტერ სელერსთან ერთად, It Started in Naples (1960) კლერკ გაბლისთან ერთად , ვიტორიო დე სიკას ფილმი Ieri, oggi, domani (1963) მარჩელო მასტოანისთან ერთად, პიტერ უსტინოვის Lady L (1965) პოლ ნიუმენთან ერთად, 1966 წლის კლასიკაში Arabesque გრეგორი პაკისთან ერთად, და ჩარლი ჩაპლინის ფინალურ ფილმში A Countess from Hong Kong (1967) მარლონ ბრანდოსთან ერთად.

[რედაქტირება] მუსიკალური კარიერა

[რედაქტირება] შემდგომი კარიერა

[რედაქტირება] ახლანდელი აქტიურობა

[რედაქტირება] პირადი ცხოვრება

დედა–შვილი რომში გაემგზავდ ამერიკული ფილმის "მასოვკისთვის" სტატისტების არჩევაზე. რომილდას ცალი ხელით დიდი ჩემოდანი ჩაებღუჯა, მეორეთი – სოფიას ხელი და ხალხის რიგს მიარჩვევდა. რეჟისორამდე მისვლა მოახერხა და მთელი ძალით დაიყვირა: „ჩვენ არ ვიცით ინგლისური, მაგრამ შიმშილით ვკვდებით. es you understand?”. ორივე მიიღეს სამუშაოდ.

რომილდას ოცნების მამაკაცი სოფიას დაბადების შემდეგ სამუდამოდ არ გამქრალა. რამდენიმე წელში დაბრუნდა, ცოტა ხნით. რომილდა ისევ დაფეხმძიმდა. ისევ გოგონა შეეძინა და რიკარდომ ისევ მიატოვა. ამდენად, რიკარდოს შვილისთვის (მარიამისთვის) გვარი არ მიუცია. ეს ამბავი წლების შემდეგ გაგრძელდა. ფილმ–ოპერა „აიდამ“, რომელშიც სოფი ლორენი თამაშობდა, მსოფლიო აღიარება მოიპოვა. რიკარდო შიკოლონე შვილს ესტუმრა, ოღონდ არა მისალოცად, არამდე იმისთვის, რომ მისგან სოფის გვარი "შიკოლონე" ეყიდა. სოფის „აიდამ“ მილიონი ლირა მოუტანა. აიღო და ბოლო კაპიკამდე ჩაუთვალა მამას. მოგვიანებით, როცა რიკარდო სულს ღაფავდა, უფროსი ქალიშვილი მის სარეცელთად იჯდა, ბალიშს უსწორებდა და მამის ხელი ხელში ეკავა.

სოფია შიკოლონე ცნობილმა პროდიუსერმა კარლო პონტიმ შეამჩნია და კინოსინჯზე მიიწვია. ვერდიქტი: „ცხვირი დაიმოკლოს და რამდენიმე კილოგრამი დაიკლოს“. მიუხედავად იმისა რომ სამუშაოზე ოცნებობდა, გარეგნობაში კორექტივების შეტანაზე მტკიცე უარი განაცხადა. თან ფილმში გადაღება უნდოდა, თან – თავისი ცხვირის ყოველი მილიმეტრის შენარჩუნება. ფარ–ხმალი არ დაუყრია. დილით ადრე დგებოდა. რამდენიმე საათს სარკესთან ატარებდა, იპრანჭებოდა და მერე პონტის სამსახურში გარბოდა. მდივანი მას პონტისთან შეხვედრაში ეხმარებოდა. ბოლოს და ბოლოს მიზანს მიაღწია. პონტიმ მთავარი როლი შესთავაზა ფილმში. პონტის არ მოეწონა მისი იმდროინდელი გვარი "შიკოლონე". სოფის გვარის შეცვლა არ გაჭირვებია და სოფი "ლორენი"დაირქვა.

ფილმებში „გუშინ, დღეს, ხვალ“, „ბოკაჩო, 70“, „ქორწინება იტალიურად“ თამაშს სოფი ლორენი კარლო პონტის უნდა უმადლოდეს. პონტი ჭკვიანი, გამოცდილი, ძლიერი კაცია. 22 წლის უფროსი სოფიზე და ცოლ–შვილიანი. ლორენმა იცოდა, კაცის გულის და ამიტომ სადილად მიიწვია. შესანიშნავი საღამო გამოუვიდა. ყველაფერს ერთი "პატარა" დეტალი აფუჭებდა – ოქროს რგოლი კარლოს არათითზე. კარლო სოფის ისეთ ბანალურ ანკესზე წამოეგო, როგორიც ეჭვიანობაა. ლორენმა აეჭვიანა, ესეც ადგა და ცოლს გაშორდა. სოფი ლორენმა დაამარცხა ავადმყოფობა, სიღარიბე, შიმშილი, ბოლოს და ბოლოს – კარლოს ცოლიც, მაგრამ ვატიკანთან ვერაფერს გახდა. კათოლიკური წესით, მეორე ქარწინება მრავალცოლიანობად და შესაბამისად – ცოდვად ითვლებოდა, კარლო – დიდ ცოდვილად. მორწმუნე იტალიამ ცნობილ მსახიობსა და პროდიუსერს ბოიკოტი გამოუცხადა.

კარლოს პირველი ცოლი ღირსეული ქალბატონი აღმოჩნდა. კახპა და ქუჩის ქალი კი არ ეძაღა ქმრის წამრთმევს, პირიქით, ადგა და მათთან ერთად საფრანგეთის მოქალაქეობა მიიღო. მერე კარლო აბსოლუტურად ოფიციალურ–ლეგალურად განქორწინდა პირველთან და დაქორწინდა მეორე ქალზე, ანუ სოფი ლორენზე. პრესა, რა თქმა უნდა, ყველაფრის საქმის კურსში იყო და თითქმის ყველა იტალიელი ჟურნალისტი ამ ამბავზე წერდა. რედაქციებში ხშირად იხსენიებდნენ სოფისთან დაკავშირებულ წლების წინანდელ ამბავს: პირველად „ოსკარზე“ რომ წარადგინეს, ისე ღელავდა, რომ მეტი არ შეიძლებოდა. იმდენად იყო „ოსკარზე“ კონცენტრირებული, რომ მთელი წლის განმავლობაში ყველას სტანდარტულ ავტოგრაფს უტოვებდა: „სოფი ლორენი. 1962 „ოსკარის“ წელი“. კი მაგრამო – ჟურნალისტებმა – ეს ახალი წელთაღრიცხვაა თუ რაშია საქმეო – ბევრი იცინეს მაშინ და ცოტაც – დასცინეს.

საერთოდ ცხოვრების თითქმის ყველა პერიოდში დასცინოდნენ: სკოლაში – კლასელები იგდებდნენ მასხარად სიგამხდრის გამო, მერე მის გრძელ ცხვირზე იმრიზებოდნენ პროდიუსერები, ჟურნალისტებზე ხომ ამწუთას მოგიყევით... კიდევ იყო ერთი ქალი, ვინც სოფის დამცინავთა სიაშია. ეს ანა მანიანია. როდესაც ანას სოფი ლორენი წარუდგინეს და უთხრეს, ფილმ „ჩოჩარაში“ დედამისის როლი უნდა ითამაშოო, ჯერ წარბები აზიდა გაკვირვების ნიშნად, მერე ხელები გაასავსავა პროტესტის ნიშნად და ბოლოს ხმაც ამოიღო:

–როგორ შიეძლება, რომ მე ამ უშნოს დედა ვიყო?

რეჟისორი ვიტორიო დე სიკა ანა მანიანის დაყოლიებას დიდხანს ცდილობდა, მაგრამ ამაოდ. ანას სურდა შვილის როლის თამაში და თავაზობდა, რომ ლორენს მისი დედის როლი ეთამაშა. რეჟისორს მართლა დაუჯდა ჭკუაში. ამ როლმა სოფი ლორენს „ოსკარი“ მოუტანა.

კადრი დე სიკას ფილმიდან "ორი ქალი".

ქალს დედობის ჯილდო ვერანაირი „ოსკარი“ ვერ შეუცვლის. სოფი შვილებზე ოცნებობდა, მაგრამ ზედიზედ ოთხჯერ მოსწყდა მუცელი. მეხუთედ ექიმი მტკიცე უარს ეუბნებოდა და ბავშვის აყვანას ურჩევდა. კარლომ ცოლი იმ საავადმყოფოდან გამოიყვანა და სხვა ექიმთან წაიყვანა. ექიმმა ერთადერთი შანსი შესთავაზა: მთელი ორსულობის პერიოდი საწოლში უნდა გაეტარებინა.

ეს ერთადერთი შანსი გამოიყენა და ძნელად, მაგრამ მაინც გააჩინდა მიჭი – კარლო უმცროსი, ოთხი წლის შემდეგ – ედუარდო. პირველი ვაჟი ცნობილი დირიჟორი გახდა, მეორე – რეჟისორი.

სულ რამდენიმე წლის წინ, 2003–ში, ერთმა ამერიკელმა გოგონამ სკანდალური განცხადება გააკეთა. იგი ამტკიცებდა, რომ იყო სოფი ლორენის და მარჩელო მასტროიანოს შვილი. სოფის კარლოს მრისხანების შეეშინდაო და მუცლის მოშლა გაითმააშაო.. გოგონა სოფი ლორენისგან მის შვილად აღიარებას მოითხოვდა, მაგრამ – უშედეგოდ.

ამ ამბამდე 20 წლით ადრე, ანუ 1982–ში, სოფი გადასახადის გადაუხდელობაში დაადანაშაულეს და ციხეში გამომწყვდევის განაჩენი გამოუტანეს. კონფისკაცია გაუკეთეს მის ცნობილი მხატვრების ნახატების კოლექციას. სოფი ლორენი და კარლო პონტი კარგა ხანს შვეიცარიაში ცხოვრობდნენ და შეეძლოთ, არც დაბრუნებულიყვნენ იტალიაში, მაგრამ ლორენი დაბრუნდა. აეროპორტშივე დაადეს ბორკილები და 19 დღით დააპატიმრეს. ამ 19 დღის განმავლობაში მისთვის თაიგულების გადაცემთა რიგი არ წყდებოდა. საკანი ბაღნარად იქცა. სოფი ლორენმა ისევ გაიმარჯვა...

„ისეთი შეგრძნება მაქვს, თითქოს ჩემში, სადღაც შიგნით, ძრავაა ჩართული. ის მეხმარება, რომ არ გავჩერდე და სულ წინ მივიწევდე. ჩემი ყოველი გადარჩენა ამ ძრავის დამსახურებაა.“ – ეუბნება სოფი ლორენი ჟურნალისტს, რომელმაც ლამის ისტორიაული ფრაზა წარმოთქვა „ოსკარიდან“ დაწყებული წელთაღრიცხვის შესახებ. .[1]

[რედაქტირება] ფილმოგრაფია

მთავარი სტატია : სოფი ლორენის ფილმოგრაფია.

[რედაქტირება] სქოლიო

  1. 1.0 1.1 ცხოვრების ადრეული წლები & პირადი ცხოვრება – ჟურნალი "ბომონდი". 2008, აპრილი

[რედაქტირება] რესურსები ინტერნეტში

პირადი ხელსაწყოები