სან-ლეუჩიო

თავისუფალი ქართულენოვანი ენციკლოპედია ვიკიპედიიდან
გადასვლა: ნავიგაცია, ძიება
კაზერტის სამეფო სასახლე ბაღებით, ვანვიტელის აკვედუკი და სან-ლეუჩიოს კომპლექსი*
იუნესკოს მსოფლიო
მემკვიდრეობის ძეგლი

San leucio.jpg
ქვეყანა იტალიის დროშა იტალია
ტიპი კულტურული
კრიტერიუმები i, ii, iii, iv
სია იუნესკოს სია
რეგიონი** ევროპა
კოორდინატები 41°06′00″ ჩ. გ. 14°20′00″ ა. გ. / 41.10000° ჩ. გ. 14.33333° ა. გ. / 41.10000; 14.33333
გაწევრიანების ისტორია
გაწევრიანება 1997  (21-ე სესია)
ნომერი 549
* იხ. ინგლ. სახელი UNESCO-ს სიაში.
** იუნესკოს მიერ კლასიფიცირებული რეგიონი.
იუნესკოს დროშა მსოფლიო მემკვიდრეობა UNESCO, ობიექტი № 549
რუს.ინგლ.ფრ.

სან-ლეუჩიო (იტალ. San Leucio) — ფრაციონე (კომუნის შემადგენელი ადმინისტრაციული ერთეული იტალიაში) სამხრეთ იტალიაში, კამპანიის რეგიონის კაზერტის კომუნაში. ცნობილია აბრეშუმის ძველი ფაბრიკის გარშემო შექმნილი კურორტით, რომელიც 1997 წელს იუნესკომ მსოფლიო მემკვიდრეობის სიაში შეიტანა. მდებარეობს ქალაქ კაზერტიდან 3.5 კმ-ით ჩრდილო-დასავლეთით, ზღვის დონიდან 145 მეტრზე.

1750 წელს, ნეაპოლის მეფე კარლ VII-მ გადაწყვიტა ამ ადგილას სანადირო სახლი აეშენებინა. მშენებლობა უჩვეულო, განსხვავებული მოდელის, ტექნიკურ ინოვაციებზე უნდა ყოფილიყო დამყარებული. ადრეულ წლებში, კურორტი მართლაც სამეფო სანადირო ნაკრძალსა და გასართობ ადგილს წარმოადგენდა. მასზე გადიოდა ვანვიტელის აკვედუკი, რომელიც კაზერტის სამეფო სასახლის ბაღებს წყლით ამარაგებდა. მოგვიანებით, კარლმა და მისმა ვაჟმა, მომავალმა მეფე ფერდინანდ I-მა აქ აბრეშუმის ფაბრიკა ააშენეს. სულ მალე, კომპლექსი აბრეშუმის წარმოების არეალად გადაიქცა და დაემატა ახალი სამრეწველო შენობები, რომლებიც გვიანდელი XVIII საუკუნის ევროპოსთვის საკმაოდ უნიკალური იყო.

მუშათა საცხოვრებლად ახალი სოფელი აშენდა და მალე აბრეშუმის ფეიქართა ეს გაერთიანება სამრეწველო ქალაქად გადაიქცა, რომელიც 1789 წლისთვის „აბრეშუმის ფეიქართა სამეფო კოლონიად (Real Colonia dei Setaioli) მიიჩნეოდა.

იხილეთ აგრეთვე[რედაქტირება]

რესურსები ინტერნეტში[რედაქტირება]