ოდიში (ზუგდიდის მუნიციპალიტეტი)

მასალა ვიკიპედიიდან — თავისუფალი ენციკლოპედია
ნავიგაციაზე გადასვლა ძიებაზე გადასვლა
Disambig-dark.svg სხვა მნიშვნელობებისთვის იხილეთ ოდიში.
სოფელი
ოდიში
Odishi.jpg
ქვეყანა საქართველოს დროშა საქართველო
მხარე სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარე
მუნიციპალიტეტი ზუგდიდის მუნიციპალიტეტი
თემი ოდიში
კოორდინატები 42°31′37″ ჩ. გ. 41°55′41″ ა. გ. / 42.52694° ჩ. გ. 41.92806° ა. გ. / 42.52694; 41.92806
ცენტრის სიმაღლე 130
ოფიციალური ენა ქართული ენა
მოსახლეობა 1846[1] კაცი (2014)
ეროვნული შემადგენლობა ქართველები 99,6 %
სასაათო სარტყელი UTC+4
სატელეფონო კოდი +995
ოდიში (ზუგდიდის მუნიციპალიტეტი) — საქართველო
ოდიში (ზუგდიდის მუნიციპალიტეტი)
ოდიში (ზუგდიდის მუნიციპალიტეტი) — სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარე
ოდიში (ზუგდიდის მუნიციპალიტეტი)

ოდიშისოფელი საქართველოში, სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარის ზუგდიდის მუნიციპალიტეტში, თემის ცენტრი. მდებარეობს ოდიშის დაბლობზე. მდინარეების ჯუმისა და ინწრის სანაპიროებზე. ზღვის დონიდან 130 მეტრი, ზუგდიდიდან 5 კმ.

დემოგრაფია[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 1846 ადამიანი.

აღწერის წელი მოსახლეობა კაცი ქალი
2002[2] 2034 1005 1029
2014[1] Decrease2.svg 1846 910 936

ოდიშის ნამოსახლარი[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

სოფლის ბოლოს კორცხელის საზღვართან, მდინარე ჯუმის (ენგურის მარცხენა შენაკადი) მარჯვენა სანაპირო ზღვის დონიდან 273 მეტრზე აღმოაჩინეს გვიანდელი ნეოლითური ხანის ნამოსახლარი. იკვლევდნენ 1936–1937 წლებში. მოპოვებულია დაახლოებით 5050 ნივთი. იარაღის უმეტესი ნაწილი დამზადებულია კაჟისა (პრიზმული, კონუსური და ფანქრისებური ნუკლეუსები, ანატკეც–ანამტვრევები, ნამგლის ჩასართები და სხვ.) და რიყის ქვისაგან (გახეხილ–გაპრიალებული ცულები, სახეხები, შურდული ქვები, სანაყები, ხელისსაფქვავები, საპრიალებები და სხვ.). ობსიდიანი მცირე რაოდენობითაა გამოყენებული.

იქვე აღმოჩნდა ცილინდრული ბრტყელძირა კერამიკული ჭურჭლის ნატეხები, რომლებსაც აქვს ვერტიკალური ჭდეები და ნაკაწრები. მასალა აკრეფილია ზედაპირულად. უძრავი კულტურული ფენა არ აღმოჩენილა. ოდიშის ნამოსახლარი კავკასიაში ადრინდელი სამიწათმოქმედო კულტურის ერთ–ერთი კლასიკური ძეგლია.

აღმოჩენილი მასალა ურთის, ანასეული II-ის, გურანთის და სხვა გვიანდელი ენეოლითური მასალის მსგავსია და მათთან ერთად დასავლეთ ამიერკავკასიის კულტურულ წრეში ერთიანდება. მასალა დაცულია ს. ჯანაშიას სახელობის საქართველოს სახელმწიფო მუზეუმსა და პეტერბურგის მიკლუხო-მაკლაის სახელობის ეთგოგრაფიულ და ანთროპოგენულ მუზეუმებში.

ლიტერატურა[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

  • ნებიერიძე ლ. დასავლეთ ამიერკავკასიის ნეოლითი, თბ. 1972.
  • „საქართველოს არქეოლოგია“, თბილისი: თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გამომცემლობა, 1959. — გვ. 54-55.
  • კალანდაძე ა., მეზოლითურ და ნეოლითურ კულტურათა ნაშთები საქართველოში «ენიმკის მოამბე», 1939, ტ. 4, ნარკ. 3

სქოლიო[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

  1. 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016.
  2. საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II