მზის სისტემა

თავისუფალი ქართულენოვანი ენციკლოპედია ვიკიპედიიდან
გადასვლა: ნავიგაცია, ძიება
მზის სისტემის კომპიუტერული მოდელი. ინფოპლაკატზე ყველა პლანეტის მასა, დაშორება და სხვა მახასიათებლებია აღბეჭდილი

მზის სისტემა შედგება მზისა და მის გარშემო მოძრავი გრავიტაციულად ჩაჭერილი ასტრონომიული ობიექტებისაგან. მზის სისტემის ფორმირება 4,6 მილიარდი წლის წინ, მოლეკულარული ღრუბლის კოლაფსის შედეგად მოხდა. სისტემის მასის უმეტესობას (99,86%) მზე შეიცავს. ოთხი შედარებით პატარა შიდა პლანეტა — მერკური, ვენერა, დედამიწა და მარსი (მათ ასევე მოიხსენიებენ, როგორც კლდოვანი პლანეტები), ძირითადად, ქვისა და მეტალისგან შედგება, ხოლო ორი უდიდესი პლანეტაიუპიტერი და სატურნი, ძირითადად, წყალბადითა და ჰელიუმით არიან გაჯერებულნი. ორ უშორეს პლანეტებზე — ურანზე და ნეპტუნზე მეთანის, წყალბადის და ამიაკის ყინულების დიდი მარაგია, რის გამოც მათ ზოგჯერ „ყინულის გიგანტებად“ მოიხსენიებენ.

მზის სისტემაში ასევე არის რეგიონები, სადაც შედარებით პატარა ობიექტები ბინადრობენ. ასტეროიდული სარტყელი, რომელიც მარსსა და იუპიტერს შორის მდებარეობს, კლდოვანი პლანეტების მსგავსია, რადგან მათი შედგენილობაში ძირითადად ქვა და მეტალი შედის, თუმცა ისინი ზომით ძალიან პატარები არიან, პლანეტებად რომ ჩაითვალონ. [1] ნეპტუნის ორბიტის გაღმა კოიპერის სარტყელიმიმოფანტული დისკო მდებარეობს. მასში ე. წ. ტრანს-ნეპტუნისეული ობიექტები ბინადრობენ, რომლებიც წყლის, მეთანისა და ამიაკის ყინულებით არიან გაჯერებულები. ამ არეალში 5 ცალკეული ობიექტი გამოიყოფა: ცერერა, პლუტონი ჰომეა, მაკემაკე და ერისი. ისინი საკმარისად დიდები არიან იმისთვის, რომ თავიანთი გრავიტაციით მრგვალი (მთლად მრგვალი არა, მომრგვალო) ფორმა მიიღონ.[1] სწორედ ამიტომ მათ ჯუჯა პლანეტებად მოიხსენიებენ.

მზიური ქარიმზიდან წამოსული პლაზმა, რომელიც ვარსკვლავთშორის სივრცეში ქმნის დიდ ბუშტს, სახელად ჰელიოსფერო. ურტის ნისლეული, რომელიც მიჩნეულია, რომ გრძელპერიოდიანი კომეტების წყაროა, შესაძლებელია 1000-ჯერ შორს მდებარეობდეს, ვიდრე ჰელიოსფერო. ჰელიოპაუზა არის ის წერტილი, როდესაც მზიური ქარის წნევა ტოლია ვარსკვლავთშორისი ქარის (ანუ საპირისპირო) წნევისა. მზის სისტემა მოთავსებულია ირმის ნახტომის ერთ-ერთ მკლავში. ჩვენი მზის სისტემა ცენტრალური შავი ხვრელიდან 26 000 სინათლის წლითაა დაშორებული.

სექციების სია

აღმოჩენა და კვლევა[რედაქტირება]

ათასეულობით წლის განმავლობაში, ადამიანები მზის სისტემის არსებობას ვერ ამჩნევდნენ (თუ არ ჩავთვლით რამდენიმე გამონაკლის პიროვნებას). ხალხს მიაჩნდა, რომ დედამიწა სამყაროს ცენტრში მოთავსებული სტაციონალური (უძრავი) ობიექტი იყო, რომელიც მთლიანად განსხვავდებოდა იმ ობიექტებისაგან, რომლებიც ღამის ცაზე მოძრაობდნენ. თუმცა, ბერძენ ფილოსოფოსს არისტარქეს მოსაზრება ჰქონდა ჰელიოცენტრულ გადაადგილებაზე,[2] ხოლო ნიკოლას კოპერნიკი იყო პირველი ადამიანი, ვინც მათემატიკურად იწინასწარმეტყველა ჰელიოცენტრული სისტემა..[3] მისმა XVII საუკუნის მემკვიდრეებმა — გალილეო გალილეიმ, იოჰანეს კეპლერმა და ისააკ ნიუტონმა ფიზიკის საკითხი განავითარეს, რომელმაც საერთო თანხმობა მისცა იმ აზრს, რომ დედამიწა მზის გარშემო მოძრაობს და ეს პლანეტები იმავე ფიზიკური ძალით იმართებიან, რითაც დედამიწა. გარდა ამისა, ტელესკოპის გამოგონებამ მეცნიერებს საშუალება მისცა უფრო შორეული პლანეტები და მთვარეები აღმოეჩინათ. შედარებით გვიან, ტელესკოპების გაუმჯობესებამ და უპილოტო ზონდების გაშვებამ საშუალება მოგვცა სხვა პლანეტებზე გამოგვეკვლია ისეთი გეოლოგიური ფენომენები, როგორიცაა მთები და კრატერები, სეზონური მეტეოროლოგიური ფენომენები — ღრუბლები, მტვრის შტორმები და სხვა.

სტრუქტურა[რედაქტირება]

პლანეტების ორბიტების შედარება (მარცხნივ, ზემოდან საათის ისრის მიმართულებით)

მზის სისტემის მთავარი შემადგენელი ნაწილი მზეამთავარი მიმდევრობის G2 ტიპის ვარსკვლავი, რომელიც მზის სისტემის მასის 99,86%-ია. იგი გრავიტაციულად დომინირებს მთელ სისტემაში.[4] მზის ოთხი უდიდესი პლანეტა — გაზური გიგანტები, დანარჩენი მასის 99%-ია, მარტო იუპიტერი და სატურნი კი 90%-ზე მეტი.

მზის გარშემო მოძრავი დიდ ობიექტთა უმეტესობა დედამიწის ორბიტის სიბრტყესთან ახლოს (სახელად ეკლიპტიკა) მოძრაობენ. პლანეტები ძალიან ახლოს არიან ეკლიპტიკასთან, ხოლო კომეტებს და კოიპერის სარტყლის ობიექტებს ხშირად შედარებით დიდი დახრილობა აქვთ ეკლიპტიკის მიმართ.[5][6] ყველა პლანეტა და სხვა ობიექტთა უმეტესობა იმავე მიმართულებით ბრუნავს, საითაც მზე. არსებობს გამონაკლისები, მაგალითად ჰალეის კომეტა.

მზის სისტემის საერთო სტრუქტურას მზე შეადგენს — ოთხი შედარებით პატარა შიდა პლანეტებით, რომლებიც გარსშემორტყმულია ასტეროიდული სარტყლით, და ოთხი გაზის გიგანტი, რომელთაც გარს კოიპერის სარტყლის გაყინული ობიექტები აკრავთ. ზოგჯერ, ასტრონომები ამ სტრუქტურას ორ რეგიონად ყოფენ. შიდა მზის სისტემა მოიცავს 4 კლდოვან პლანეტას და ასტეროიდულ სარტყელს. გარე მზის სისტემა კი ასტეროიდების გაღმა ვრცელდება, 4 გაზური გიგანტის ჩათვლით.[7]

მზის სისტემაში პლანეტეთა უმეტესობა მეორად სისტემებს ფლობენ, რომელიც მათ გარშემო მოძრავი პლანეტარული ობიექტები არიან — ბუნებრივი თანამგზავრები ან მთვარეები (ორი მათგანი პლანეტა მერკურიზე დიდია), ან გაზური გიგანტების შემთხვევაში პლანეტარული რგოლები. ეს უკანასკნელი პაწაწინა ნაწილაკების თხელი ჯგუფია, რომლებიც შეთანხმებულად მოძრაობენ პლანეტის გარშემო. უდიდეს მთვარეთა უმეტესობა სინქრონულ ბრუნვაშია. ეს კი იმას ნიშნავს, რომ მთვარე მუდამ ერთი მხარითაა მიბრუნებული თავის დედაპლანეტასთან (სპინ-ორბიტალური რეზონანსი 1:1... ამის გამო ვხედავთ ჩვენ მთვარის მხოლოდ „ახლო მხარეს“).

კეპლერის პლანეტარული მოძრაობის კანონები ობიქტების მოძრაობას აღწერენ მზის გარშემო. ამ კანონების თანახმად, თითოეული ობიექტი ელიფსურად მოძრაობს მზის გარშემო, ერთი ცენტრის გარშემო. ობიექტები, რომლებიც მზესთან უფრო ახლოს მდებარეობენ (მათ შედარებით მცირე დიდი ნახევარღერძები აქვთ) უფრო სწრაფად მოძრაობენ, რადგან ისინი მზის გრავიტაცია მათზე უფრო დიდ გავლენას ახდენს (რადგან ახლოსაა). ელიფსურ ორბიტაზე, სხეულის დაშორება მზიდან წლის განმავლობაში იცვლება. სხეულის უახლოეს წერტილს მზემდე ეწოდება პერიჰელიუმი, ხოლო უშორესს აფელიუმი. პლანეტების ორბიტები თითქმის წრიულია, მაგრამ ბევრი კომეტა, ასტეროიდები და კოიპერის სარტყლის ობიექტები ძალზე ელიფსურ ორბიტებზე მოძრაობენ. მზის სისტემაში სხეულების პოზიციების წინასწარმეტყველება შესაძლებელია რიცხობრივი მოდელების გამოყენებით.

მზის სისტემის ობიექტები დაშორების მიხედვით.
მზის სისტემის ობიექტები დაშორების მიხედვით.

შემადგენლობა[რედაქტირება]

ჩვენი მზე, რომელშიც მზის სისტემის თითქმის მთელი მატერიაა თავმოყრილი, დაახლოებით 98% წყალბადისა და ჰელიუმისგან შედგება. იუპიტერს და სატურნს, რომლებიც მზის სისტემის დანარჩენ მატერიას თითქმის სრულად შეიცავენ, ატმოსფეროში ამავე ელემენტების 99% მაგარი აქვთ. მზის სისტემაში შემადგენლობის გრადიენტი არსებობს, რომელსაც მზის სითბო და წნევა წარმოქმნის. ის ობიექტები, რომლებიც მზესთან შედარებით ახლოს არიან, უფრო მეტად ექცევიან მზის სითბოსა და წნევის ქვეშ, რის გამოც ისინი უფრო მაღალი დნობის ტემპერატურიანი ელემენტებით არიან გაჯერებულნი, ხოლო უფრო შორი ობიექტები მზიდან, ძირითადად, შედარებით მსუბუქი ელემენტებისგან შედგებიან.

შიდა მზის სისტემაში არსებული ობიექტები, ძირითადად, ქვისგან შედგებიან (ქვა კრებითი სახელია დნობის მაღალ ტემპერატურიანი ელემენტებისთვის, როგორიცაა სილიკატები, რკინა ან ნიკელი, რომლებიც მყარად რჩებიან პროტოპლანეტარულ ნისლეულის თითქმის ყველა მდგომარეობაში). იუპიტერი და სატურნი, ძირითადად, გაზებისგან შედგებიან. გაზი ასტრონომიული ტერმინებით ისეთ მატერიას მოიცავს, რომელსაც დნობის ძალიან დაბალი ტემპერატურა აქვს, ხოლო ორთქლის მაღალი წნევა. ასეთებია მოლეკულარული წყალბადი, ჰელიუმი და ნეონი, რომლებიც ყოველთვის გაზურ მდგომარეობაში იყვნენ ნისლეულში. ყინულებს, როგორიცაა წყალი, მეთანი, ამიაკი, წყალბადის სულფიდი და ნახშირორჟანგი, დნობის ტემპერატურა რამდნიმე ასეული გრადუსი აქვთ კელვინით, ხოლო მათი მდგომარეობა დამოკიდებულია გარემომცველ წნევასა და ტემპერატურაზე. ეს ყინულები შესაძლოა ნებისმიერ მდგომარეობაში აღმოვაჩინოთ მზის სისტემის განსხვავებულ ადგილებზე, ხოლო ნისლეულში ისინი მყარ ან გაზურ მდგომარეობაში იყვნენ. ყინულოვანი მატერია გიგანტი პლანეტების თანამგზავრებზე გვხვდება, ასევე ყინულის მარაგი დიდია ურანსა და ნეპტუნზე, რის გამოც მათ „ყინულოვან გიგანტებს“ უწოდებენ.

მზე[რედაქტირება]

ინფოპლაკატი, რომელშიც მზეზე ძალიან ბევრი რამ წერია
კიდევ მზის შესახებ, რაც წინა ინფოპლაკატში ვერ ჩაეტია, აქ არის მოთავსებული

მზე მზის სისტემის ერთადერთი ვარსკვლავია. მისი უზარმაზარი მასა (დედამიწაზე 332 900-ჯერ მძიმე) ბირთვში წარმოქმნის ისეთ უზარმაზარ ტემპერატურასა და სიმკვრივეს, რომ ხელს უწყობს ბირთვული სინთეზის გაღვივებას, სინთეზისა, რომელიც უზარმაზარი ენერგიის წყაროა. მზე თავის ენერგიას, ძირითადად, ელექტრომაგნიტური სპექტრის 400-700 ნანომეტრი ტალღის სიგრძეში ასხივებს. ეს ელ. მაგნიტური სპექტრის ის დიაპაზონია, რომელსაც ჩვენი თვალი აღიქვამს — ხილული სინათლე.

მზე G2 ტიპის ყვითელ ჯუჯა ვარსკვლავად არის კლასიფიცირებული, მაგრამ ეს სახელი (ჯუჯა) ძალზეც დამაბნეველია, რადგან ჩვენს გალაქტიკაში არსებული ვარსკვლავების უმრავლესობასთან შედარებით, ჩვენი დედავარსკვლავი გაცილებით დიდი და კაშკაშაა. ვარსკვლავები ჰერცშპრუნგ-რასელის დიაგრამის მიხედვითაა კლასიფიცირებულია. ეს დიაგრამა ვარსკვლავებს სიკაშკაშითა და ზედაპირის ტემპერატურით ყოფს. ზოგადად, ვარსკვლავი რაც უფრო ცხელია, მით უფრო კაშკაშაა. თუმცა, მზეზე დიდი და კაშკაშა ვარსკვლავები ძალიან იშვიათია ხოლო უფრო მკრთალი და გრილი ვარსკვლავები, რომელთაც წითელი ჯუჯები ეწოდებათ, უფრო გავრცელებულია სამყაროში და გალაქტიკის ვარსკვლავების 85%-ს შეადგენენ.

მტკიცებულების მიხედვით, მზის პოციზია მთავარ მიმდევრობაზე მას ე. წ. „სიცოცხლის აყვავებად“ ვარსკვლავად აქცევს. მის ბირთვში ჯერ წყალბადის საწვავი არ ამოწურულა, რითაც თერმობირთვული რეაქციები ხდება და მზე ანათებს. მზე უფრო კაშკაშა ხდება. მის ისტორიას თუ გადავავლებთ თვალს, ის დღევანდელი სიკაშკაშის მხოლო 70%-ს აღწევდა.

მზე I დასახლების (ან მეტალით მდიდარი) ვარსკვლავია. ის სამყაროს ევოლუციის შედარებით დაგვიანებულ ეტაპზე გაჩნდა. ამგვარად, იგი შედარებით ბევრ მძიმე ელემენტს შეიცავს (ვიდრე ჰელიუმი და წყალბადი. ასტრონომიაში წყალბადზე და ჰელიუმზე მძიმე ელემენტებს „მეტალებს“ უწოდებენ), ვიდრე უფრო ბებერი II დასახლების (მცირე მეტალიანი) ვარსკვლავები. წყალბადზე და ჰელიუმზე მძიმე ელემენტები (ანუ „მეტალები“) უძველესი და აფეთქებადი (ზეახალი) ვარსკვლავების ბირთვში წარმოიქმნენ, ამიტომ ვარსკვლავების პირველი თაობა ვალდებული იყო დაღუპულიყო, სანამ სამყარო ასეთი ატომებით გამდიდრდებოდა. უძველესი ვარსკვლავები ძალიან მცირე მეტალებს შეიცავენ, ხოლო ვარსკვლავები, რომლებიც უფრო მოგვიანებით დაიბადნენ — მეტს. მეცნიერებს სჯერათ, რომ სწორედ მეტალების ასეთმა დონემ ითამაშა გადამწყვეტი როლი მზის პლანეტარული სისტემის ფორმირებისთვის, რადგან პლანეტები „მეტალების“ შეხორცებისგან ფორმირდებიან.

პლანეტათაშორისი სივრცე[რედაქტირება]

მზიური ანთებები
მზის ტორნადოები


მზე სინათლესთან ერთად დამუხტული ნაწილაკების განუწყვეტელ ნაკადს (პლაზმა) ასხივებს. მას მზიური ქარი ეწოდება. ეს ნაწილაკების ნაკადი მზიდან დაახლოებით 1,5 მილიონი კმ/სთ სიჩქარით მოძრაობს, რის შედეგადაც ქმნის გათხელებულ ატმოსფეროს (ჰელიოსფეროს), რომელიც მზის სისტემიდან დაახლოებით 100 ა.ე.-მდე აღწევს. ამას პლანეტათაშორისი სივრცე ეწოდება. აქტივობები მზის ზედაპირზე, როგორიცაა მზიური ამოფრქვევები და კორონალური მასის გამოტყორცნა, ჰელიოსფეროს „აწუხებს“, რის შედეგადაც კოსმოსური ამინდი წარმოიქმნება, ეს უკანასკნელი კი გეომაგნიტურ შტორმებს იწვევს. ჰელიოსფეროში უდიდესი სტრუქტურა არის ე. წ. ჰელიოსფერული ნაკადის ფენა. ის სპირალური ფორმისაა, რომელიც წარმოიქმნა მზის მბრუნავი მაგნიტური ველის აქტივობებით, რაც პლანეტათაშორის სივრცეზე მოქმედებდა.

დედამიწის მაგნიტური ველი ატმოსფეროს მზიური ქარებისგან იცავს, რომელსაც ძალუძს მისი წართმევა. ვენერას და მარსს მაგნიტური ველები არ აქვთ, რის შედეგადაც მზიური ქარები მათ ატმოსფეროს თანდათანობით კოსმოსში ფანტავს. კორონალური მასის გამოტყროცნებსა და მსგავს მოვლენებს მაგნიტური ველი და მატერიის უზარმაზარი რაოდენობა მოაქვს. ამ მაგნიტური ველისა და მატერიის ურთიერთქმედება დედამიწის მაგნიტურ ველთან იწვევს დამუხტული ნაწილაკების შეჭრას დედამიწის ზედა ატმოსფეროში, სადაც მისი ურთიერთქმედებები წარმოქმნიან ნათებებს მაგნიტური პოლუსებთან ახლოს (ჩრდილოეთის და სამხრეთის ციალს).

კოსმოსური სხივები მზის სისტემის გარეთ წარმოიქმნებიან. ჰელიოსფერო მზის სისტემას მათგან ნაწილობრივ იცავს. პლანეტარული მაგნიტური ველებიც (რომელ პლანეტებსაც აქვთ) მცირედ იცავენ. კოსმოსური სხივების სიმკვრივე ვარსკვლავთშორის სივრცეში და მზის მაგნიტური ველის სიგრძე ძალიან დიდ დროში იცვლება, აქედან გამომდინარე კოსმოსური რადიაციაციაც ცვალებადია მზის სისტემაში.

პლანეტათაშორისი სივრცე, სულ ცოტა, ორი კოსმოსური მტვრის დისკოს მსგავსი რეგიონის სახლია. პირველი არის ზოდიქური მტვრის ღრუბელი, რომელიც შიდა მზის სისტემაში მდებარეობს და იწვევს ზოდიქურ ნათებას. ის შესაძლებელია წარმოიქმნა ასტეროიდული სარტყლის შეჯახებების შედეგად, რაც პლანეტებთან ურთიერთქმედებითაა გამოწვეული. მეორე რეგიონი 10-დან 40 ა.ე.-მდე ვრცელდება და ისიც ალბათ მსგავსი შეჯახებების შედეგად წარმოიქმნა, ოღონდ ასტეროიდული სარტყლის მაგივრად კოიპერის სარტყელი იყო.

შიდა მზის სისტემა[რედაქტირება]

შიდა მზის სისტემა არის იმ რეგიონის სახელი, სადაც კლდოვანი პლანეტები და ასტეროიდები ბინადრობენ. ეს ობიექტები მზესთან შედარებით ახლოს არიან, ამიტომ ისინი ძირითადად სილიკატებითა და მეტალებით არიან გაჯერებულნი. ამ მთლიანი რეგიონის რადიუსი უფრო ნაკლებია, ვიდრე მანძილი იუპიტერსა და სატურნს შორის.

შიდა პლანეტები[რედაქტირება]

შიდა პლანეტები. მარცხნიდან მარჯვნივ: მერკური, ვენერა, დედამიწა და მარსი (ნამდვილ ფერებში). ზომების მასშტაბი ემთხვევა, ერთმანეთთან დაშორების - არა.

ოთხ შიდა ან კლდოვან პლანეტას მკვრივი და ქვიანი შედგენილობა აქვს. ზოგს ან ძალიან ცოტა მთვარე ჰყავს, ან საერთოდ უთანამგზავროდ არიან. ისინი ძირითადად ცეცხლგამძლე მინერალებით არიან გაჯერებულნი, როგორიცაა სილიკატები, რომლებიც ქერქისა და მანტიის ფორმირებას უწყობენ ხელს. ასევე შიდა პლანეტების შედგენილობაში შედიან ისეთი მეტალები, როგორიცაა რკინა და ნიკელი. ეს უკანასკნელნი კი პლანეტის ბირთვის წარმოქმნაზე არიან პასუხისმგებელნი. 4 კლდოვანი პლანეტიდან 3-ს (ვენერას, დედამიწას და მარსს) აქვთ იმდენად მყარი ატმოსფეროები, რომ მათ ამინდის წარმოქმნა შეუძლიათ. ყველა კლდოვან პლანეტას აქვს შეჯახების კრატერები და ტექტონიკური ზედაპირის ნიშნები, როგორიცაა ნაპრალიანი ხეობები და ვულკანები.

მერკური[რედაქტირება]

მერკური (მზიდან დაშორებულია 0,4 ასტრონომიული ერთეულით) მზესთან მდებარე უახლოესი და მზის სისტემაში ყველაზე პატარა პლანეტაა (0,055 დედამიწის მასა). მერკურის ბუნებრივი თანამგზავრები არ ჰყავს. მას ძალიან უმნიშვნელო ატმოსფერო აქვს, რომელიც იმ ატომებისგან შედგება, რომელიც მზიური ქარებიდან მოხვდა მის ზედაპირზე. მერკურის შედარებით დიდი რკინის ბირთვი და თხელი მანტია ჯერჯერობით ადეკვატურად არ არის ახსნილი.

ვენერა[რედაქტირება]

ვენერა (მზიდან დაშორებულია 0,7 ასტრონომიული ერთეულით) თითქმის დედამიწის ზომისაა (0,815 დედამიწის მასა) და ჩვენი პლანეტის მსგავსად სქელი სილიკატური მანტია აქვს რკინის ბირთვის გარშემო. ვენერას საკმაოდ მყარი და მკვრივი ატმოსფერო აქვს. პლანეტის წიაღში გეოლიგიური აქტივობები შეინიშნება. თუმცა, ის დედამიწაზე ბევრად მშრალია და მისი ატმოსფეროს სიმკვრივე ჩვენი პლანეტის სიმკვრივეს 9-ჯერ აღემატება. ვენერას ბუნებრივი თანამგზავრები არ ჰყავს. ის მზის სისტემაში ყველაზე ცხელი პლანეტაა (მიუხედავად იმისა, რომ მეორეა მზიდან დაშორების მიხედვით), რომლის ზედაპირის ტემპერატურა 400 °C აღწევს. ატმოსფეროს ასეთი გადახურება შესაძლებელია სათბურის ეფექტმა გამოიწვია. ვენერაზე გეოლოგიური აქტივობების საბოლოო მტკიცებულება დაფიქსირდა, მაგრამ მას მაგნიტური ველი არ აქვს, რომელიც თავს აარიდებინებდა პლანეტას მისი მყარი ატმოსფეროს დაკარგვისგან. ეს კი გვაფიქრებინებს იმას, რომ მის ატმოსფეროს ვულკანური აქტივობები ამარაგებს რეგულარულად.

დედამიწა[რედაქტირება]

დედამიწა (მზიდან დაშორებულია 1 ასტრონომიული ერთეულით) შიდა პლანეტებს შორის ყველაზე დიდი და მკვრივია. ჩვენი პლანეტა ერთადერთი ადგილია მზის სისტემაში (და არა მარტო), სადაც სიცოცხლე არსებობს. მისი თხევადი ჰიდროსფერო კლდოვან პლანეტებს შორის უნიკალურია. დედამიწას ასევე ერთადერთი ცნობილი ადგილია, სადაც ტექტონიკური ფილები შეინიშნება. დედამიწის ატმოსფერო რადიკალურად განსხვავდება სხვა პლანეტების ატმოსფეროებისგან. ჩვენს პლანეტას ერთადერთი ბუნებრივი თანამგზავრი — მთვარე ჰყავს. ის კლდოვანი პლანეტების მთვარეებს შორის უდიდესია.

მარსი[რედაქტირება]

მარსი (მზიდან დაშორებულია 1,5 ასტრონომიული ერთეულით) დედამიწაზე და ვენერაზე პატარაა (0,107 დედამიწის მასა). მისი ატმოსფერო ძირითაა გაჯერებულია ნახშირორჟანგისგან, ხოლო ზედაპირზე წნევა დაახლოებით 6,1 მილიბარია (დედამიწის 0,6%). მისი ზედაპირი დაფარულია უკიდეგანო ვულკანებით, როგორიცაა ოლიმპოს მთა და ნაპრალიანი ხეობებით, მაგალითად მარინერის ხეობა. ეს კი მიუთითებს იმაზე, რომ გეოლოგიური აქტივობები სულ რაღაც 2 მილიონი წლის წინ აქტიურად ხდებოდა. მარსს წითელ პლანეტადაც მოიხსნიებენ. წითელი ფერი კი რკინის ოქსიდისგან (ჟანგი) მოდის, რომელიც მის ნიადაგზე უხვადაა. მარსს ორი პაწაწინა ბუნებრივი თანამგზავრი ჰყავს (ფობოსი და დეიმოსი), რომლებიც, მეცნიერთა აზრით, მარსის მიერ ჩაჭერილი ასტეროიდები არიან.

ასტეროიდული სარტყელი[რედაქტირება]

ასტეროიდული სარტყლისა და ტროიანელი ასტეროიდების სურათი
დამატებითი ინფორმაცია ასტეროიდულ სარტყელზე

ასტეროიდები მზის სისტემის პატარა სხეულები არიან, რომლებიც, ძირითადად, ცეცხლგამძლე ქვისა და ლითონური მინერალებისგან შედგებინ. მათ შედგენილობაში მცირე ყინულიც შედის.

ასტეროიდული სარტყლის ორბიტა მარსსა და იუპიტერს შორისაა, რომელიც მზიდან 2,3-დან 3,3 ასტრონომიული ერთეულითაა დაშორებული. მეცნიერთა ვარაუდით, ასტეროიდული სარტყელი იმ ნარჩენებისგან შედგება, რომლებმაც მზის სისტემის ფორმირებისას ერთმანეთთან შეზრდა ვერ მოახერხეს იუპიტერის გრავიტაციული გავლენის გამო.

ასტეროიდების ზომა ასეული კილომეტრიდან მიკროსკოპულ ზომებამდე იცვლება. ყველა ასტროიდი, გარდა უდიდესი ცერერასი, კლასიფიცირებულია, როგორც მზის სისტემის პატარა სხეულები. თუმცა, ზოგი ასტეროიდი, როგორიცაა ვესტა და ჰიგეა შესაძლებელია ჯუჯა პლანეტებად იქნენ კლასიფიცირებულნი, თუ მათ მიაღწიეს ჰიდროსტატიკურ წონასწორობას.

ასტეროიდული სარტყელი ათი ათასობით, შესაძლებელია მილიონობითაც, ობიექტს შეიცავს, რომლებიც ერთ კილომეტრამდეა დიამეტრში. მიუხედავა ამისა, ამ სარტყლის მთლიანი მასა საეჭვოა, რომ დედამიწის მასის 1/1000-ზე მეტი იყოს. ასტეროიდული სარტყელი გაიშვიათებული რეგიონია, რადგან კოსმოსური ზონდი ჩვეულებრივად მიფრინავს, ისე, რომ არაფერს დაეჯახოს. ასტეროიდები, რომელთა დიამეტრი 10-დან 10-4მმ-მდეა, მეტეორიდები ეწოდება.

ცერერა[რედაქტირება]

ცერერა (მზიდან დაშორებულია 2,77 ასტრონომიული ერთეულით) უდიდესი ასტეროიდი, პროტოპლანეტა და ჯუჯა პლანეტაა. მისი დიამეტრი დაახლოებით 1000 კმ-ზე ოდნავ ნაკლებია, ხოლო მისი გრავიტაცია იმდენად ძლიერია, რომ ის საკუთარ თავს სფერულ ობიექტად აქცევს. XIX საუკუნეში, როდესაც ცერერა აღმოაჩინეს, ითვლებოდა, რომ ის პლანეტა იყო მაგრამ 1850-იანებში მას პლანეტის წოდება ჩამოართვეს და ასტეროიდად აღიარეს, რადგან კვლევებმა დამატებით ასტეროიდებიც გამოავლინა. მისი კლასიფიცირება ჯუჯა პლანეტად 2006 წელს მოხდა.

ასტეროიდული დაჯგუფებები[რედაქტირება]

ასტეროიდები ასტეროიდულ სარტყელში დაყოფილია ასტეროიდულ ჯგუფებად და ოჯახებად. ეს დაყოფა მათ ორბიტალურ მახასიათებლებზეა დამოკიდებული. ასტეროიდული მთვარეები ის ასტეროიდები არიან, რომლებიც შედარებით დიდი ასტეროიდების ორბიტაზე მოძრაობენ. მათ პლანეტარული მთვარეების მსგავსი დამახასიათებელი ნიშნები არ აქვთ. ეს მთვარეები ზოგჯერ თავიანთი პარტნიორების ზომისანი არიან. ასტეროიდული სარტყელი ასევე შეიცავს მთავარი სარტყლის კომეტებს, რომლებიც შესაძლებელია დედამიწაზე წყლის არსებობის წყაროები არიან.

ტროელი ასტეროიდები განლაგებული არიან იუპიტერის L4 ან L5 წერტილებში. ტერმინი „ტროელი“ ასევე გამოიყენება სხვა პლანეტარულ სისტემაში არსებული პატარა სხეულებისათვის ან ლაგრაჟნის სატელიტური წერტილისთვის. ილდა ასტეროიდების რეზონანსი იუპიტერთან არის 2:3. ეს კი იმას ნიშნავს, რომ როდესაც იუპიტერი ორჯერ შემოუვლის მზეს გარშემო, ეს ასტეროიდები 3-ჯერ შემოუვლიან.

შიდა მზის სისტემა ასევე დაბინძურებულია თაღლითი ასტეროიდებით, რომელთა უმეტესობა შიდა პლანეტების ორბიტებს კვეთს.



გარე მზის სისტემა[რედაქტირება]

გარე პლანეტები. ზემოდან ქვემოთ: ნეპტუნი, ურანი, სატურნი, იუპიტერი (მასშტაბები არ ემთხვევა)

მზის სისტემის გარე რეგიონი გაზის გიგანტი პლანეტების და მათი უზარმაზარი მთვარეების სახლია. მრავალი მოკლე პერიოდიანი კომეტა, კენტავრების ჩათვლით, ამ რეგიონში მოძრაობენ. რადგანაც ისინი მზიდან უფრო დიდი მანძილით არიან დაშორებულნი, მყარი ობიექტები გარე მზის სისტემაში შეიცავენ უფრო აქროლადი ნივთიერებების უფრო მეტ რაოდენობას, როგორიცაა ამიაკი, მეთანი და წყალი, ვიდრე კლდოვანი პლანეტები შიდა მზის სისტემაში, რადგან ცივი ტემპერატურა ამ ნივთიერებებს მყარ მდგომარეობაში ტოვებს.

გარე პლანეტები[რედაქტირება]

ოთხი შიდა პლანეტა, ან გაზური გიგანტები (ზოგჯერ იუპიტერის მსგავს პლანეტებად მოიხსნიებენ) ერთად მზის სისტემის ობიექტების მასის 99% ავსებს. იუპიტერი და სატურნი დედამიწაზე რამდენიმე ათეულჯერ მასიურები არიან და წყალბადისა და ჰელიუმის ზედმეტად დიდი მარაგი აქვთ. ურანი და ნეპტუნი ნაკლებად მასიურები არიან (<20 დედამიწის მასა). ისინი უფრო ყინულებისგან შედგებიან. მათ ყინულის გიგანტებსაც უწოდებენ. ოთხივე გაზურ გიგანტს რგოლები აკრავს გარშემო, თუმცა მხოლოდ სატურნის რგოლებია დედამიწიდან ადვილად შესამჩნევი (შეიარაღებული თვალით რა თქმა უნდა). ტერმინი გარე პლანეტა არ უნდა აგვერიოს „უფროს პლანეტაში“, რომელიც დედამიწის ორბიტის გარეთ მყოფ პლანეტას აღნიშნავს, აქედან გამომდინარე უფროსი პლანეტები არიან მარსი და ეს 4 გაზური გიგანტი.

იუპიტერი[რედაქტირება]

იუპიტერი (მზიდან დაშორებულია 5,2 ასტრონომიული ერთეულით) დედამიწაზე 318-ჯერ მასიურია, ხოლო ყველა პლანეტის მასა ერთად რომ ავიღოთ, ამ გიგანტის მასა 2,5-ჯერ მეტი იქნება. ის ძირითადად გაჯერებულია წყალბადისა და ჰელიუმისგან. იუპიტერის ძლიერი წიაღისეული სითბო წარმოქმნის არასტაბილურ მახასიათებლებს, როგორიცაა „დიდი წითელი ლაქა.“ იუპიტერს 66 მთვარე ჰყავს (ჯერ-ჯერობით მეტი არ არის აღმოჩენილი). 4 უდიდესი თანამგზავრი — იო, ევროპა, განიმედე და კალისტო კლდოვანი პლანეტების მსგავს თვისებებს ამჟღავნებენ, როგორიცაა ვულკანიზმი და წიაღისული, შინაგანი სითბო. განიმედე — უდიდესი მთვარე მზის სისტემაში, რომელიც პლანეტა მერკურიზე დიდია.

სატურნი[რედაქტირება]

სატურნი (მზიდან დაშორებულია 9,5 ასტრონომიული ერთეულით) ცნობილია თავისი ამოუცნობი და ულამაზესი რგოლური სისტემით. მას იუპიტერის მსგავსი რამდენიმე თვისება აქვს, როგორიცაა ატმოსფერული შედგენილობა და მაგნიტოსფერო. თუმცა სატურნს იუპიტერის მოცულობის მხოლოდ 60% აქვს და მისი მასის მხოლოდ 1/3-ია, ხოლო დედამიწას 95-ჯერ აჭარბებს. ეს ყველაფერი კი სატურნს ყველაზე ნაკლები სიმკვრივის პლანეტად აქცევს (მისი სიმკვრივე წყლისაზე ნაკლებია, რაც იმას ნიშნავს, რომ თუ სატურნს წყლიან ჭურჭელში მოვათავსებთ ის ტივტივს დაიწყებს). მისი რგოლური სისტემა შედგება ყინულისა და ქვის ნატეხებისგან. სატურნს 62 ბუნებრივი თანამგზავრი ჰყავს (იუპიტერის მსგავსად, მეტი ჯერ-ჯერობით არ აღმოუჩენიათ). ორ მათგანზე — ტიტანზე და ენცელადზე გეოლოგიური აქტივობები შეინიშნება. ისინი უმეტესად ყინულებისგან შედგებიან. ტიტანი სიდიდით მეორე მთვარეა მზის სისტემაში, რომელიც პლანეტა მერკურიზე დიდია. ის ერთადერთი ბუნებრივი თანამგზავრია მზის სისტემაში, რომელსაც ატმოსფერო აქვს.

ურანი[რედაქტირება]

ურანი (მზიდან დაშორებულია 19,6 ასტრონომიული ერთეულით) დედამიწაზე 14-ჯერ მასიურია და უმსუბუქესია გარე პლანეტებს შორის. ის უნიკალურია პლანეტებს შორის, რადგან მზეს „მხარზე წამოწოლილი“ უვლის გარშემო. მისი ღერძული დახრა ეკლიპტიკის მიმართ 90 გრადუსამდეა. მისი ბირთვი გაცილებით ცივია, ვიდრე სხვა გაზური გიგანტებისა. ურანი ძალიან მცირე რაოდენობის სითბოს ასხივებს კოსმოსში. მას 27 თანამგზავრი ჰყავს, რომელთაგან უდიდესებია ტიტენია, ობერონი, ამბრილი, არიელი და მირანდა.

ნეპტუნი[რედაქტირება]

ნეპტუნი (მზიდან დაშორებულია 30 ასტრონომიული ერთეულით) ურანზე ოდნავ პატარაა, მაგრამ მასზე მასიურია (17 დედამიწის მასა), ანუ უფრო მეტი სიმკვრივე აქვს. ის უფრო მეტ წიაღისეულ სითბოს ასხივებს, მაგრამ სატურნისა და იუპიტერის ოდენობისას ვერა. ნეპტუნს 13 ბუნებრივი თანამგზავრი ჰყავს. მათგან უდიდესი ტრიტონი გეოლოგიურად აქტიურია, რომლის ზედაპირზეც თხევადი აზოტის გეიზერები შეინიშნება. ტრიტონი ერთადერთი დიდი მთვარეა, რომელიც უკუღმა ბრუნავს ორბიტაზე. ნეპტუნს თავის ორბიტაზე უმცროსი პლანეტები დაყვებიან, რომელთაც ნეპტუნის ტროელები ეწოდება. მათი რეზონანსი 1:1-ია ნეპტუნის მიმართ.

კომეტები[რედაქტირება]

კომეტები მზის სისტემის პატარა სხეულები არიან. მათი ტიპრი ზომა რამდენიმე კილომეტრია, რომლებიც უმეტესად გაჯერებულნი არიან აქროლადი ყინულებით. მათ მეტად ექსცენტრიული ორბიტები აქვთ — ძირითდად მათი პერიჰელიუმი შიდა პლანეტის ორბიტებს კვეთს ხოლმე, ხოლო აფელიუმი პლუტონის ორბიტის გაღმა. როდესაც კომეტა შიდა მზის სისტემაში იჭრება, მზესთან მიახლოება იწვევს მისი ზედაპირის სუბლიმაციასა და იონიზაციას, რის შედეგადაც ის გარსს წარმოქმნის: გაზისა და მტვრის გრძელი კუდი, რომელიც ხშირად შეუიარაღებელი თვალითაცაა შესამჩნევი.

მოკლე პერიოდიანი კომეტების ორბიტა 200 წელიწადზე ნაკლები გრძელდება, ხოლო გრძელ პერიოდიანების ათასობით წელიწადი. მიჩნულია, რომ მოკლე პერიოდიანი კომეტების წარმომავლობა კოიპერის სარტყელია, ხოლო გრძელ პერიოდიანები, როგორიცაა ჰეილ-ბოპი, ურტის ნისლეულში. კომეტების უამრავი დაჯგუფება, როგორიცაა კროიც სუნგრაცერი, წარმოიქმნება ერთი კომეტის განადგურებისგან. ზოგი კომეტა, რომელსაც ჰიპერბოლური ორბიტა აქვს, შესაძლოა გარე მზის სისტემაში წარმოიქმნას, თუმცა მათი ორბიტის განსაზღვრა ძალიან რთულია. კომეტების უმეტესობას, რომელთაც თავიანთი აქროლადი მატერია თითქმის ამოწურეს მზის სითბოს დახმარებით, ხშირად ასტეროიდებადაც აკლასიფიცირებენ.

კენტავრები[რედაქტირება]

კენტავრი არის კომეტის მსგავსი ყინულოვანი ობიექტი, რომლის დიდი ნახევარღერძი იუპიტერისაზე (5,5 ა.ე.) დიდია და ნეპტუნისაზე (30 ა.ე.) ნაკლებია. უდიდესი კენტავრის დიამეტრი, სახელად 10199 ჩარიკლო, დაახლოებით 250 კილომეტრია. მეცნიერებმა პირველად აღმოჩენილი კენტავრი 2060 ქირონი კომეტების ჯგუფს მიაკითვნეს, რადგანაც მან მზესთან მიახლოებისას კუდი წარმოქმნა, როგორც ამას ჩვეულბრივი კომეტა აკეთებს.

ტრანს-ნეპტუნისეული რეგიონი[რედაქტირება]

ნეპტუნის გაღმა არსებულ რეგიონს ტრანს-ნეპტუნისეული რეგიონი ეწოდება, რომელიც ჯერ კიდევ ნაკლებადაა გამოკვლეული. კვლევებიდან ჩანს, რომ ის შეიცავს პატარა ობიექტების გადამეტებულ რაოდენობას (უდიდესი ობიექტის დიამეტრი დედამიწის დიამეტრის 1/5-ია, ხოლო მასით ჩვენს მთვარეზე გაცილებით მცირე), რომლებიც, ძირითადად, ქვისა და ყინულისაგან შედგებიან.

კოიპერის სარტყელი[რედაქტირება]

კოიპერის სარტყლის აღმოჩენილი ყველა ობიექტის ნახაზი, რომლებიც 4 გარე პლანეტასთან ერთადაა ნაჩვენები

კოიპერის სარტყელი არის ტრანს-ნეპტუნისეული რეგიონის პირველი ფორმირება, რომელიც ნარჩენების უზარმაზარ რგოლს წარმოადგენს. ის ასტეროიდული სარტყლის მსგავსია, თუმცა, ძირითადად, გაჯერებულია ყინულით. იგი მზიდან დაშორებულია 30-50 ასტრონომიული ერთეულით. ეს სარტყელი სულ ცოტა 3 ჯუჯა პლანეტას შეიცავს. მასში ძირითადად მზის სისტემის პატარა სხეულები ბინადრობენ. კოიპერის სარტყლის უდიდესი ობიექტები, როგორებიც არიან ქუაორი, ვარუნა და ორკუსი, შესაძლებელია ჯუჯა პლანეტებად იქნენ რეკლასიფიცირებულნი. მეცნიერების შეფასებით, ამ რეგიონში 100 000-მდე ობიექტია, რომელთა დიამეტრი 50 კმ-ს აჭარბებს, მაგრამ მთლიანი სარტყლის მასა დედამიწის მასის 1/11 ან 1/10-ია. კოიპერის სარტყლის ობიექტებს მრავალი თანამგზავრი ჰყავთ და უმეტესობას ისეთი ორბიტა აქვს, რომ ისინი ეკლიპტიკის გარეთაც გადიან.

კოიპერის სარტყელი შეიძლება დაიყოს „კლასიკურ“ სარტყლად და რეზონანსებად. რეზონანსები ის ორბიტები არიან, რომლებიც ნეპტუნის ორბიტასთან არიან დაკავშირებულნი (მაგ: 2:3 - ყოველი ნეპტუნის 3-ჯერ შემოვლა ორბიტის გარშემო, ობიექტის 2-ჯერ შემოვლას უდრიდეს). პირველი რეზონანსი, თავის მხრივ, ნეპტუნის ორბიტის შიგნით იწყება. კლასიკური სარტყელი მოიცავს ობიექტებს, რომლებსაც ნეპტუნთან არანაირი რეზონანსი არ აქვთ და ვრცელდებიან 39,4-დან 47,7 ა.ე-მდე. კლასიკური კოიპერის სარტყლის წევრები კლასიფიცირებულნი არიან, როგორც „კუბივანოები“ (cubewanos - Classical Kuiper belt object) მას შემდეგ, რაც მათი ტიპის ობიექტი (15760) 1992 QB1 აღმოაჩინეს. ეს ობიექტები ჯერ კიდევ თითქმის თავდაპირველ, დაბალი ექსცენტრიულობის ორბიტაზე არიან.

პლუტონი და ქარონი[რედაქტირება]

პლუტონის მთვარეები

პლუტონი (მზიდან საშუალო დაშორება - 39 ასტრონომიული ერთეული) ჯუჯა პლანეტა და კოიპერის სარტყელში უდიდესი ობიექტია. 1930 წელს, როდესაც პლუტონი აღმოაჩინეს, თავდაპირველად მზის სისტემის მეცხრე პლანეტად ითვლებოდა, თუმცა 2006 წელს ეს შეიცვალა, როდესაც პლანეტად კლასიფიცირების კრიტერიუმები შეიცვალა. პლუტონს შედარებით ექსცენტრიული ორბიტა აქვს, რომელიც 17 გრადუსითაა დახრილი ეკლიპტიკის მიმართ. მისი დაშორება მზიდან პერიჰელიუმში (ნეპტუნის ორბიტის შიგნით) 29,7 ა. ე-ს აღწევს, ხოლო აფელიუმში 49,5 ა. ე-ს.

ქარონი პლუტონის უდიდესი მთვარეა. მეცნიერები მას ხშირად აღწერენ, როგორც პლუტონის ორმაგი სისტემის ნაწილი, რადგან ეს ორი სხეული გრავიტაციის ცენტრის მიმართ ბრუნავენ თავიანთი ზედაპირების ზემოთ (ე.ი. ისე ჩანს, თითქოს ერთმანეთს უვლიან გარშემო). ქარონის გაღმა 4 შედარებით პატარა მთვარე — P5, ნიქსი, P4 და ჰიდრა ბინადრობენ.

პლუტონის რეზონანსი ნეპტუნის მიმართ 3:2-ია, რაც იმას ნიშნავს, როდესაც ნეპტუნი 3-ჯერ შემოუვლის გარშემო მზეს, პლუტონი 2-ჯერ გააკებეს ამას. კოიპერის სარტყლის ობიექტები, რომლებსაც ზუსტად ასეთი რეზონანსი აქვთ, პლუტინოები ეწოდებათ.

მაკემაკე და ჰომეა[რედაქტირება]

მაკემაკე (მზიდან საშუალოდ დაშორებულია 45,79 ასტრონომიული ერთეულით) მართალია პლუტონზე პატარაა, მაგრამ ყველაზე დიდი ობიექტია კლასიკურ კოიპერის სარტყელში (ნეპტუნთან რეზონანსი არაა დამტკიცებული). მაკემაკე პლუტონის შემდეგ კოიპერის სარტყელში ყველაზე კაშკაშა ობიექტია. მისი სახელის შერჩევა და ჯუჯა პლანეტად აღიარება 2008 წელს მოხდა. მისი ორბიტა პლუტონისაზე დახრილია - 29°.

ჰომეას (მზიდან საშუალოდ დაშორებულია 43.13 ასტრონომიული ერთეულით) მაკემაკეს მსგავსი ორბიტა აქვს (თუ არ ჩავთვლით ნეპტუნთან რეზონანსს, რომელიც არის 7:12). მას დაახლოებით მაკემაკეს ზომა აქვს და ორი ბუნებრივი თანამგზავრი ჰყავს. ჩქარი (3,9 საათიანი) ბრუნვა შებრტყელებულ და წაგრძელებულ ფორმას აძლევს. მას სახელი და სტატუსი, მაკემაკეს მსგავსად, 2008 წელს შეურჩიეს.

მიმოფანტული დისკო[რედაქტირება]

მიმოფანტული დისკო კოიპერის სარტყელს ნაწილობრივ ფარავს, მაგრამ ბევრად უფრო შორს, საზღვრებს იქითაც ვრცელდება. მიჩნეულია, რომ ეს რეგიონი მოკლეპერიოდიანი კომეტების წყაროა. მეცნიერებს მიაჩნიათ, რომ მიმოფანტული დისკოს ობიექტები ნეპტუნის ადრეული მიგრაციის გრავიტაციის გავლენის ხარჯზე მერყევ ორბიტებზე გადაეწყვნენ. მიმოფანტული დისკოს ობიექტების (მდო-ები) უმეტესობას პერიჰელიუმი კოიპერის სარტყლის შიგნითაც აქვს, ხოლო აფელიუმი მზიდან 150 ასტრონომიულ ერთეულამდე შეიძლება ჰქონდეთ. მდო-ების ორბიტები ეკლიპტიკის მიმართ ძალიან დახრილები არიან, ხშირად კი მის მიმართ თითქმის პერპენდიკულარულები არიან. ზოგი ასტრონომი მიიჩნევს, რომ მიმოფანტული დისკო მხოლოდ კოიპერის სარტყლის სხვა რეგიონია და მასში არსებულ ობიექტებს მოიხსენიებენ, როგორც „მიმოფანტული კოიპერის სარტყლის ობიექტები“. ზოგ ასტრონომს კი მიაჩნია, რომ „კენტავრები“ „შიდა მიმოფანტული კოიპერის სარტყლის ობიექტები“ არიან.

ერისი[რედაქტირება]

ერისი (მზიდან საშუალოდ დაშორებულია 68 ასტრონომიული ერთეულით) მიმოფანტული დისკოს უდიდესი ობიექტია, რომელმაც მეცნიერებს შორის კამათი გამოიწვია, თუ რატომ არ არის იგი პლანეტად აღიარებული, რადგანაც ის პლუტონზე 25%-ით მასიურია, ხოლო დიამეტრი თითქმის თანაბარი აქვთ. ის ყველა ცნობილ ჯუჯა პლანეტაზე მასიურია. ერისს ბუნებრივი თანამგზავრი, სახელად დისნომია ჰყავს. პლუტონის მსგავსად, ერისის ორბიტაც მეტად ექსცენტრიულია, რომლის პერიჰელიუმი 38,2 ა.ე (უხეშად რომ ვთქვათ, პლუტონის დაშორება მზიდან), ხოლო აფელიუმი 97,6 ა.ე-ს უტოლდება. ის მკვეთრადაა დახრილი ეკლიპტიკის მიმართ.

უშორესი რეგიონები[რედაქტირება]

ის წერტილი, სადაც მზის სისტემა მთავრდება და ვარსკვლავთშორისი სივრცე იწყება, ზუსტად არ არის განსაზღვრული, რადგან მის გარე საზღვრებს ორი ცალკეული ძალა აძლევს ფორმას: მზიური ქარი და მზის გრავიტაცია. მზიური ქარის გავლენის გარე ზღვარი, დაახლოებით, 4-ჯერ აჭარბებს პლუტონსა და მზეს შორის არსებულ მანძილს. ეს ჰელიოპაუზა მიჩნეულია ვარსკვლავთშორისი სივრცის დასაწყისად. თუმცა, მზის „ბორცვისებრი სფერო“ — თავისი გრავიტაციის დომინირების ეფექტური ადგილი — მიჩნეულია, რომ ათასობით უფრო შორს ვრცელდება.

ჰელიოპაუზა[რედაქტირება]

ჰელიოგარსის და ჰელიოპაუზის ენერგეტიკულად ნეიტრალური ატომების რუკა, რომელიც IBEX-მა შეადგინა

ჰელიოპაუზა ორ ცალკეულ რეგიონადაა დაყოფილი. მზიური ქარი დაახლეობით 400 კმ/წმ სიჩქარით გადაადგილდება, სანამ ის ვარსკვლავთშორის ქარს არ შეეჯახება — პლაზმის დინება ვარსკვლავთშორის სივრცეში. შეჯახება ხდება „დასრულებით დარტყმაში,“ რომელიც 80-100 ასტრონომიული ერთეულითაა დაშორებული მზეს ვარსკვლავთშორისი ქარის მიმართულებით, ხოლო 200 ა. ე.-თი მზის ქარის საწინააღმდეგოდ. აქ ქარი მკვეთრად ნელდება, კონდენსირებს და უფრო ტურბულენტური ხდება, რის შედეგადაც უზარმაზარი ოვალური სტრუქტურა, სახელად ჰელიოგარსი ფორმირდება. მეცნიერებს მიაჩნიათ, რომ ამ სტრუქტურის გარეგნობა და ქცევა ძალიან წააგავს კომეტის კუდს, რადგან ის იჭიმება 40 ასტრონომიულ ერთეულზე ქარის მიმართულებით, ხოლო ბევრად უფრო მეტჯერ ქარის საწინააღმდეგოდ. მაგრამ „კასინიდან“ და IBEX-იდან მიღებული მონაცემების მიხედვით, ეს სტრუქტურა ბუშტულის ფორმას იღებს ვარსკვლავთშორისი მაგნიტური ველის ძალდატანების გამო. „ვოიაჯერ 1-მა“ და „ვოიაჯერ 2-მა“ უკვე ჩაუარეს „დასრულებით დარტყმას“ და შევიდნენ ჰელიოგარსში — 94 და 84 ასტრონომიული ერთეულით მზიდან, შესაბამისად. ჰელიოსფეროს გარე საზღვარი — ჰელიოპაუზა ის წერტილია, სადაც მზიური ქარი საბოლოოდ სრულდება და ვარსკვლავთშორისი სივრცე იწყება.

ჰელიოსფეროს გარე კიდეების ფიგურაზე და ფორმირებაზე შესაძლბელია დინამიკური გაზის ურთიერთქმედება ვარსკვლავთშორის სივრცეზე მოქმედებდეს, ისევე, როგორც მაგნიტური ველი, რომელიც ყველაზე გავრცელებულია სამხრეთისკენ. მაგალითად, ის პირდაპირაა წარმოქმნილი სამხრეთ ნახევარსფეროსთან, რომელიც 9 ასტრონომიული ერთეულით შორს ფართოვდება, ვიდრე სამხრეთ ნახევარსფერო. ჰელიოპაუზის გაღმა (დაახლოებით 230 ა. ე.) რკალისებრი დარტყმითი ტალღა მდებარეობს — პლაზმური „თანამგზავრი,“ რომელსაც მზე წარმოქმნის „ირმის ნახტომში“ მოძრაობის გამო.

ჯერჯერობით არც ერთ კოსმოსურ ზონდს არ გადაუკვეთავს ჰელიოპაუზა, აქედან გამომდინარე, შეუძლებელია დანამდვილებით ვიცოდეთ ვარსკვლავთშორისი სივრცის პირობები. მოსალოდნელია, რომ ნასას კოსმოსური ზონდი „ვოიაჯერი“ ჰელიოპაუზას მომავალ ათ წელიწადში გადაკვეთს და ძვირფას მონაცემებს გადმოგზავნის დედამიწაზე, რომელიც რადიაციული დონეს და მზიურ ქარებს შეეხება. ჰელიოსფერო კოსმოსური სხივებისგან ძალიან მწირად არის შესწავლილი. ნასაში ჩამოყალიბებული მეცნიერთა ჯგუფი გეგმავს ახალი მისიის განვითარებას (Vision Mission), რომელიც ეხება ზონდის გაგზავნას ჰელიოსფეროში.

ურტის ნისლეული[რედაქტირება]

მხატვრის წარმოსახვა, რომელიც ასახავს ურტის ნისლეულსა და კოიპერის სარტყელს

ჰიპოთეტური ურტის ნისლეული არის სფერული ღრუბელი, რომელიც ტრილიონამდე ყინულოვან ობიექტს შეიცავს. მეცნიერებს მიაჩნიათ, რომ ეს რეგიონი ყველა გრძელპერიოდიანი კომეტის წყაროა და მზის სისტემას 50 000 ასტრონომიული ერთეულის (დაახლოებით 1 სინათლის წელიწადი) გარშემო აკრავს, შესაძლოა უფრო შორსაც — 100 000 ა. ე. (1,87 სინათლის წელიწადი). მიჩნეულია ისიც, რომ ეს რეგიონი გაჯერებულია იმ კომეტებით, რომლებიც შიდა მზის სისტემიდან გამოძევდნენ გარე პლანეტებთან გრავიტაციული ურთიერთქმედებებით. ურტის ნისლეულის ობიექტები ძალიან ნელა მოძრაობენ.

სედნა[რედაქტირება]

90377 სედნა (მზიდან საშუალოდ დაშორებულია 525,86 ასტრონომიული ერთეულით) დიდი, მოწითალო ობიექტია, რომელსაც მეტად ელიფსური ორბიტა აქვს. პერიჰელიუმში სედნა მზიდან 76 ა. ე.-თია დაშორებული, ხოლო აფელიუმში — 928 ა. ე. მისი ორბიტალური პერიოდი 12 050 წელიწადი გრძელდება! მაიკ ბრაუნი, რომელმაც ეს ობიექტი 2003 წელს აღმოაჩნია, ამტკიცებს, რომ სედნა შეუძლებელია მიმოფანტული დისკოს ან კოიპერის სარტყლის ნაწილი იყოს, რადგან მისი პერიჰელიუმი ზედმეტად შორსაა, რომ ობიექტი ნეპტუნის მიგრაციის გავლენის ქვეშ მოხვედრილიყო. ბრაუნი და სხვა ასტრონომები მიიჩნევენ, რომ სედნა პირველი ობიექტია მთლიანად ახალ დასახლებაში, რომელშიც შესაძლებელია შედიოდეს კიდევ ერთი ობიექტი, სახელად 2000CR105. ამ უკანასკნელის აფელიუმი 45 ა. ე. არის, ხოლო პერიჰელიუმი — 415 ა. ე. ის მზის გარშემო ერთ სრულ ბრუნს 3 420 წელს ანდომებს. ბრაუნმა ამ დასახლებას „შიდა ურტის ნისლეული“ უწოდა, რადგან ის შესაძლებელია იმავე პროცესებით ფორმირდა, თუმცა ის ბევრად ახლოსაა მზესთან. სედნა შესაძლებელია ჯუჯა პლანეტა იყოს, თუმცა მისი ზუსტი ფორმის დადგენაზე მეცნიერები ახლაც მუშაობენ.

საზღვრები[რედაქტირება]

მზის სისტემაზე ბევრი რამ კვლავ უცნობია. შეფასებულია, რომ მზის გრავიტაციულ ველს გარშემო მყოფ ვარსკვლავებზე 2 სინათლის წლის (125 000 ა. ე.) რადიუსამდე აქვს გავლენა. შედარებისთვის ურტის ნისლეულის რადიუსი 50 000 ა. ე.-ზე მეტი არ არის. აღმოჩენების მიუხედავად, როგორიცაა სედნა, კოიპერის სარტყელსა და ურტის ნისლეულს შორის რეგიონის რუკა ჯერ კიდევ არ არის შედგენილი, რეგიონისა, რომელიც ათობით ათასი ასტრონომიულ ერთეულზე ფართოვდება. ასევე მიმდინარეობს კვლევები მერკურისა და მზეს შორის არსებულ რეგიონზე. მზის სისტემის უცნობ ადგილებში (რომლებიც რუკაზე არ არიან აღნიშნულები) შესაძლებელია ბევრი ობიექტი აღმოაჩინონ.

გალაქტიკური შიგთავსი[რედაქტირება]

მზის სისტემის მდებარეობა ჩვენს გალაქტიკაში

მზის სისტემა მდებარეობს სპირალურ გალაქტიკა „ირმის ნახტომში“, რომლის დიამეტრი დაახლოებით 100 000 სინათლის წელიწადია. ის საშუალოდ 200 მილიარდ ვარსკვლავს შეიცავს. მზე „ირმის ნახტომის“ ერთ-ერთ გარე მკლავში მდებარეობს, რომელსაც „ორიონი-გედის მკლავი,“ ან „ადგილობრივი დეზი“ ეწოდება. ჩვენი დედავარსკვლავი გალაქტიკის ცენტრიდან 25 000-28 000 სინათლის წლის დაშორებით ბრუნავს. მისი სიჩქარე გალაქტიკაში 220 კმ/წმ-ია, რის შედეგადაც ერთი სრული ბრუნის გაკეთებას 225-250 მილიონ წელს ანდომებს. ამ წელს კი ასტრონომები „მზის სისტემის გალაქტიკურ წელს“ უწოდებენ. მზიური წვერო — მზის ბილიკის მიმართულება ვარსკვლავთშორის სივრცეში — არის ჰერკულესის თანავარსკვლავედთან ახლოს და კაშკაშა ვარსკვალვის „ვეგას“ ამჟამინდელი ადგილმდებარეობის მიმართულებით. ეკლიპტიკის სიბრტყე გალაქტიკის სიბრტყესთან 60°-ით არის დახრილი.

მზის სისტემის მდებარეობა გალაქტიკაში დედამიწაზე სიცოცხლის არსებობის ერთ-ერთი მთავარი ფაქტორია. მისი ორბიტა თითქმის წრიულია და მზის გარშემო ორბიტების სიჩქარე დაახლოებით სპირალური მკლავების სიჩქარის ტოლია. აქედან გამომდინარე, მზე მკლავებში ძალიან იშვიათად გადის. რადგანაც სპირალურ მკლავებში ბევრად უფრო მეტი ზეახალი, გრავიტაციული არასტაბილურობები და რადიაციაა, რომლებსაც შეუძლიათ დააზიანონ მზის სისტემა, ამ ყველაფრისგან დაცვა დედამიწაზე სიცოცხლის ევოლუციის სტაბილურობის დიდ პერიოდს უზრუნველყოფს. მზის სისტემა ასევე მდებარეობს გალაქტიკის ცენტრის ვარსკვლავებით გადაჭედილ არემარეში. ცენტრთან ახლოს, მეზობელი ვარსკვლავებისგან გამოწვეული გრავიტაციულ მიზიდულობას შეუძლია „შეაწუხოს“ სხეულები ურტის ნისლეულში და უამრავი კომეტა შიდა მზის სისტემაში გამოგზავნოს, რომელიც შესაძლებელია დედამიწაზე არსებული სიცოცხლისთვის სავალალო აღმოჩნდეს. გალაქტიკის ცენტრიდან წამოსულმა ინტენსიურმა რადიაციამ ასევე შესაძლებელია სიცოცხლის კომპლექსის განვითარებას შეუშალოს ხელი.

სამეზობლო[რედაქტირება]

მზის სისტემის მუდმივი გალაქტიკური სამეზობლო ცნობილია, როგორც „ადგილობრივი ვარსკვლავთშორისი ღრუბელი“ ან „ადგილობრივი ბუმბული“ — შედარებით მკვრივი ღრუბლის სივრცე, ან სხვანაირად რომ ვთქვათ, მეჩხერი რეგიონი, სახელად „ადგილობრივი ბუშტი.“ ის ქვიშის საათის მსგავსი ღრმულია ვარსკვლავთშორის სივრცეში, რომელიც 300 სინათლის წლის მანძილზეა გადაჭიმული. ამ ბუშტში ძალიან მაღალი ტემპერატურის პლაზმაა, რომელიც ახლახანს მომხდარი ზეახლებისგანაა გამოწვეული.

მზის გარშემო, 10 სინათლის წლის მანძილზე (95 ტრილიონი კილომეტრი) შედარებით ცოტა ვარსკვლავია. მზის უახლოესი მეზობელი არის სამმაგი სისტემა „ალფა კენტავრი,“ რომელიც ჩვენს მნათობს 4,4 სინათლის წლითაა დაშორებული. „ალფა კენტავრი A“ და „ალფა კენტავრი B“ ძალიან ახლოს მდებარეობენ ერთმანეთთან. ისინი მზის მსგავსი ვარსკვალვები არიან. წითელი ჯუჯა „ალფა კენტავრი C“ (ასევე ცნობილია, როგორც „პროქსიმა კენტავრი“) წყვილ ვარსკვლავებს 0,2 სინათლის წლის დაშორებით უვლის გარშემო. მზის შემდეგი უახლოესი ვარსკვალვები არიან: წითელი ჯუჯა „ბერნარის ვარსკვლავი“ (5,9 სინათლის წელი), „ვულფ 359“ (7,8 სინათლის წელი) და „ლალანდ 21185“ (8,3 სინათლის წელი). უდიდესი ვარსკვლავი 10 სინათლის წლის რადიუსზე არის „სირიუსი“მთავარი მიმდევრობის კაშკაშა ვარსკვლავი, რომელიც მზეს, დაახლოებით, 2-ჯერ აჭარბებს მასით. მის ორბიტაზე თეთრი ჯუჯა „სირიუს B“ მოძრაობს. ეს სისტემა 8,6 სინათლის წლის მანძილზე მდებარეობს. დანარჩენი სისტემები (10 სინათლის წლის რადიუსზე) არიან: ორმაგი სისტემა „ლუიტენ 726-8“ (8,7 სინათლის წელი, წითელი ჯუჯა) და ეული წითელი ჯუჯა „როზ 154“ (9,7 სინათლის წელი). მზის სისტემის უახლოესი მზის მსგავსი ეული ვარსკვლავი არის „ვეშაპის ტაუ,“ რომელიც 11,9 სინათლის წლის მანძილზე მდებარეობს. მისი მასა დაახლოებით მზის მასის 80%-ს მოიცავს, ხოლო სიკაშკაშე 60%-ს უტოლდება. მზესთან უახლოესი ეგზოპლანეტა ბრუნავს ვარსკვლავ „ეფსილიონ ერიდანის“ გარშემო — ვარსკვლავისა, რომელიც მზეზე ოდნავ მკრთალი და უფრო წითელია. ის 10,5 სინათლის წლის მანძილზე მდებარეობს. მისი ერთი დადასტურებული პლანეტა არის „ეფსილიონ ერიდანი b,“ რომლის მასა იუპიტერისას 1,5-ჯერ აჭარბებს. მისი ორბიტალური პერიოდი კი 6,9 დღეა.

დიაგრამა, რომელშიც ნაჩვენებია ჩვენი — დედამიწელების ადგილმდებარეობა ხილულ სამყაროში.. (მაღალი გარჩევადობის სურათისთვის დააკლიკეთ აქ.)
დიაგრამა, რომელშიც ნაჩვენებია ჩვენი — დედამიწელების ადგილმდებარეობა ხილულ სამყაროში.. (მაღალი გარჩევადობის სურათისთვის დააკლიკეთ აქ.)

ვიზუალური კონსპექტი[რედაქტირება]

მზის სისტემის სხეულების სურათები, რომლებიც მოცულობით კლების მიხედვით არიან დალაგებულნი. ჩვენი მზე დაახლოებით 10 000-ჯერ დიდია და 41 ტრილიონჯერ მეტი მოცულობა აქვს, ვიდრე ყველაზე პატარა (ამ ცხრილში) ობიექტ პრომეთეს .

მზის სისტემა
TheSun.png
Jupiter on 2010-06-07 (captured by the Hubble Space Telescope).jpg
Saturn closeup.jpg
Uranus2.jpg
Neptune.jpg
The Earth seen from Apollo 17.jpg
Venus-real.jpg
მზე
(ვარსკვლავი)
იუპიტერი
(პლანეტა)
სატურნი
(პლანეტა)
ურანი
(პლანეტა)
ნეპტუნი
(პლანეტა)
დედამიწა
(პლანეტა)
ვენერა
(პლანეტა)
Mars Hubble.jpg
Ganymede g1 true 2.jpg
Two Halves of Titan.png
Mercury in color - Prockter07 centered.jpg
Callisto.jpg
Io highest resolution true color.jpg
FullMoon2010.jpg
მარსი
(პლანეტა)
განიმედე
(იუპიტერის თანამგზავრი)
ტიტანი
(სატურნის თანამგზავრი)
მერკური
(პლანეტა)
კალისტო
(იუპიტერის თანამგზავრი)
იო
(იუპიტერის თანამგზავრი)
მთვარე
(დედამიწის თანამგზავრი)
Europa-moon.jpg
Triton Voyager 2.jpg
Titania (moon) color cropped.jpg
PIA07763 Rhea full globe5.jpg
Voyager 2 picture of Oberon.jpg
Iapetus as seen by the Cassini probe - 20071008.jpg
Umbriel moon 1.gif
ევროპა
(იუპიტერის თანამგზავრი)
ტრიტონი
(ნეპტუნის თანამგზავრი)
ტიტანია
(ურანის თანამგზავრი)
რეა
(სატურნის თანამგზავრი)
ობერონი
(ურანის თანამგზავრი)
იაფეტი
(სატურნის თანამგზავრი)
უმბრიელი
(ურანის თანამგზავრი)
Ariel-NASA.jpg
Dione (Mond) (30823363).jpg
Inset-sat tethys-large.jpg
Vesta full mosaic.jpg
Enceladus from Voyager.jpg
Miranda.jpg
Proteus Voyager 2 croped.jpg
არიელი
(ურანის თანამგზავრი)
დიონა
(სატურნის თანამგზავრი)
ტეფია
(სატურნის თანამგზავრი)
ვესტა
(ასტეროიდი)
ენცელადი
(სატურნის თანამგზავრი)
მირანდა
(ურანის თანამგზავრი)
პროტეო
(ნეპტუნის თანამგზავრი)
Mimas moon.jpg
Hyperion in natural colours.jpg
Phoebe cassini.jpg
PIA12714 Janus crop.jpg
Amalthea (moon).png
PIA09813 Epimetheus S. polar region.jpg
Prometheus 12-26-09a.jpg
მიმასი
(სატურნის თანამგზავრი)
ჰიპერიონი
(სატურნის თანამგზავრი)
ფება
(სატურნის თანამგზავრი)
იანუსი
(სატურნის თანამგზავრი)
ამალთეა
(იუპიტერის თანამგზავრი)
ეპიმეტეო
(სატურნის თანამგზავრი)
პრომეთე
(სატურნის თანამგზავრი)

რესურსები ინტერნეტში[რედაქტირება]

შენიშვნები[რედაქტირება]

სქოლიო[რედაქტირება]

  1. 1.0 1.1 "Today we know of more than a dozen dwarf planets in the solar system".The PI's Perspective
  2. WC Rufus (1923). „The astronomical system of Copernicus“. Popular Astronomy 31. Bibcode: 1923PA.....31..510R. 
  3. Weinert, Friedel (2009). Copernicus, Darwin, & Freud: revolutions in the history and philosophy of science. Wiley-Blackwell, გვ. 21. ISBN 978-1-4051-8183-9. 
  4. M Woolfson (2000). „The origin and evolution of the solar system“. Astronomy & Geophysics 41 (1): გვ. 1.12. DOI:10.1046/j.1468-4004.2000.00012.x. Bibcode: 2000A&G....41a..12W. 
  5. Levison, H. F. (2003-11-27). „The formation of the Kuiper belt by the outward transport of bodies during Neptune's migration“. Nature 426 (6965): გვ. 419–421. DOI:10.1038/nature02120. PMID 14647375. Bibcode: 2003Natur.426..419L. წაკითხვის თარიღი: 2012-05-26. 
  6. Harold F. Levison, Martin J Duncan (1997). „From the Kuiper Belt to Jupiter-Family Comets: The Spatial Distribution of Ecliptic Comets“. Icarus 127 (1): გვ. 13–32. DOI:10.1006/icar.1996.5637. Bibcode: 1997Icar..127...13L. 
  7. nineplanets.org. An Overview of the Solar System. წაკითხვის თარიღი: 2007-02-15.