თედელეთი
| სოფელი | |
|---|---|
|
თედელეთი ოს. Теделет | |
| ქვეყანა |
 საქართველო |
| მხარე | იმერეთის მხარე |
| მუნიციპალიტეტი | საჩხერის მუნიციპალიტეტი |
| თემი | ჭალა |
| კოორდინატები | 42°24′42″ ჩ. გ. 43°36′31″ ა. გ. / 42.41167° ჩ. გ. 43.60861° ა. გ. |
| ცენტრის სიმაღლე | 1200 მ |
| მოსახლეობა | 32[1] კაცი (2002) |
| ეროვნული შემადგენლობა | ქართველები 91%[1] |
.svg)   | |
თედელეთი — სოფელი დასავლეთ საქართველოში, საჩხერის მუნიციპალიტეტის ჭალის ადმინისტრაციულ ერთეულში (იმერეთის მხარე).
მდებარეობს რაჭის ქედის სამხრეთ კალთაზე, მდ. ყვირილის მარჯვენა მხარეს, ზღვის დონიდან 1200 მ-ზე, საჩხერიდან 27 კმ-ის დაშორებით.
ისტორია
[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]სოფ. თედელეთი XIX საუკუნეში წარმოიშვა ყვირილის ხეობის სათავეებში წარსულში აბაშიძეების კუთვნილ მიწაზე ოსების დასახლების შედეგად.[2] შედიოდა შორაპნის მაზრაში. 1922 წელს მიაკუთვნეს სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქის ჯავის რაიონს (თედელეთის, შემდეგ სინაგურის სასოფლო საბჭო). სოფელში შერეული ოსურ-ქართული მოსახლეობა ცხოვრობდა. ოლქის გაუქმების (1990) შემდეგ, 1991 წლის აპრილში სინაგურის სასოფლო საბჭოს სხვა სოფლებთან ერთად გადაეცა საჩხერის რაიონს.[3] 2008 წლის რუსეთ-საქართველოს ომამდე თედელეთს აკონტროლებდა საქართველოს ხელისუფლება. სოფლის ტერიტორიაზე შემორჩენილია ნაეკლესიარი „ღვთისმშობელი“.[4]
ოკუპირებული ტერიტორიების შესახებ საქართველოს კანონით (2008 წლის 23 ოქტომბერი) ტერიტორია განსაზღვრულია, როგორც რუსეთის ფედერაციის სამხედრო აგრესიის შედეგად ოკუპირებული. დადგენილია ამ ტერიტორიების განსაკუთრებული სამართლებრივი რეჟიმი.
დემოგრაფია
[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]| აღწერის წელი | მოსახლეობა | კაცი | ქალი |
|---|---|---|---|
| 1989 | 146 | 75 | 71 |
| 2002[1] |  32 | 20 | 12 |
ლიტერატურა
[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]- ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. 641.
- ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 632.
სქოლიო
[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]- 1 2 3 საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
- ↑ გამყრელიძე ბ., ცენტრალური კავკასიის მთიელთა ალპური მესაქონლეობა, თბ., 1982. — გვ. 77.
- ↑ საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს უწყებები, №4, აპრილი 1991. — გვ. 83.
- ↑ შიდა ქართლი ჯავის რაიონის არქიტექტურული მემკვიდრეობა. ტ. III. თბილისი, 2004 წ. — გვ. 37.
