ანტიოქიის მართლმადიდებელი ეკლესია

მასალა ვიკიპედიიდან — თავისუფალი ენციკლოპედია
გადასვლა: ნავიგაცია, ძიება
ანტიოქიისა და მთელი აღმოსავლეთის რომაული მართლმადიდებლური პატრიარქატი
არაბ. بطريركية أنطاكية وسائر المشرق للروم الأرثوذكس‎‎
ბერძნ. Πατριαρχείο Αντιοχείας

Greek Orthodox Church of Antioch logo.gif
ეკლესიის გერბი

ინფორმაცია
დამაარსებელი

პეტრე და პავლე მოციქულები

ავტოკეფალია

37 წ.

ადგილი დიფტიქში

მე-3

წინამძღვარი

იოანე X

რეზიდენცია

დამასკო

არეალი

სირიის დროშა სირია,
ლიბანის დროშა ლიბანი,
ერაყის დროშა ერაყი,
ქუვეითის დროშა ქუვეითი

საეკლესიო ენა

ბერძნული, არაბული

მრევლი

750,000-დან 1,000,000-მდე[1]

ოფიციალური საიტი

http://www.antiochpat.org

ანტიოქიის მართლმადიდებელი ეკლესია (ოფიციალური სახელწოდება ანტიოქიისა და მთელი აღმოსავლეთის რომაული მართლმადიდებლური პატრიარქატი) – უძველესი ავტოკეფალური მართლმადიდებელი ეკლესია, რომელსაც უკავია მესამე ადგილი მართლმადიდებელი ეკლესიების დიფტიქში, ერთ–ერთია ოთხი უძველესი აღმოსავლური ეკლესიიდან . თქმულების მიხედვით დაარსებულია დაახლოებით 37 წელს ანტიოქიაში პეტრე და პავლე მოციქულების მიერ.

ისტორია[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

ანტიოქიის ეკლესიის ფუძემდებლებად ითვლებიან პეტრე და პავლე მოციქულები,რაზეც მიუთითებს არაერთი საეკლესიო მწერალი (ევსები კესარიელი, ნეტარი იერონიმი, წმინდა ლევ I დიდი...). მალევე ეკლესია შედის ქრსტიანების დევნის ეპოქაში, რომელიც გრძელდება 324 წლამდე, მანამ სანამ იმპერატორმა კონსტანტინე დიდმა ღიად არ დაიწყო ქრისტიანების მფარველობა.

V-VI საუკუნეების მიჯნაზე ანტიოქიის ეკლესია დასუსტებული იყო ნესტორიანული (სპარსეთში) და მონოფიზიტური (სომხეთში) არეულობებით.

637 წელს სირია არაბების მმართველობის ქვეშ მოექცა. მართლმადიდებელთა მდგომარეობა ძალიან გართულდა. გარდა იმისა რომ არაბები მათ "ურწმუნოებს" უწოდებდნენ, მათში ხედავდნენ ბიზანტიის მოკავშირეებს. ანტიოქიის პატრიარქები იძულებულნი იყვნენ ეცხოვრათ დევნილობაში (კონსტანტინოპოლში). მხოლოდ 742 წელს ხალიფა ჰიშამმა ნება დართო ანტიოქიის პატრიარქად აერჩიათ სირიელი ბერი სტეფანე, მისი ლოიალურობის გამო. პატრიარქების თანამშრომლობა მუსულმანურ ხელისუფლებასთან ზოგჯერ ყოველგვარ საზღვრებს ცილდებოდა. მაგალითად პატრიარქი იობი თან ახლდა არაბებს ბიზანტიაში ლაშქრობისას (838 წელი) და ურჩევდა ბიზანტიელებს ჩაებარებინათ ციხესიმაგრეები არაბებისათვის. ბიზანტიის იმპერატორმა ნიკიფირე II–მ (963–969 წწ.) მრავალ წარმატებას მიაღწია არაბებთან ბრძოლაში,მაგრამ ყოველ მის გამარჯვებას მოსდევდა ქრისტიანების დევნა პალესტინაში და სირიაში. მთავარი მსხვერპლი ამ დევნისა იყო ანტიოქიის პატრიარქი ქრისტეფორე, რომელიც მოკლულ იქნა 967 წელს.

შემდეგი ერთი საუკუნე გრძელდებოდა ე. წ. ბიზანტიის პერიოდი, რომელიც აღმავლობით აღინიშნებოდა. მაგრამ 1084 წლის ბოლოს მოულოდნელი დარტყმით თურქ–სელჩუკები დაეუფლნენ ანტიოქიას, თუმცა შესამჩნევად არ გაუარესებულა ახლო აღმოსავლეთუის ქრისტიანთა მდგომარეობა. 1097 წელს გამოჩნდნენ ჯვაროსნები, 1100 წელს მათ ანტიოქიიდან განდევნეს პატრიარქი და მის ადგილზე ვალენსიელი პრელატი დანიშნეს. ანტიოქიის კათედრა იძულებული იყო კვალვ ემიგრაციაში წასულიყვნენ და კონსტანტინოპოლიდან ემართათ სამწყსო. ემიგრაციიდან დაბრუნდნენ 1269 წელს, ამ დროისათვის ჯვაროსნების მმართველობა უკანასკნელ დღეებს ითვლიდა. 1291 წელს ჯვაროსნებმა დაკარგეს თავისი უკანასკნელი სამფლობელო ახლო აღმოსავლეთში. მაგრამ სირიისა და პალესტინის ქრისტიანობა, ჯვაროსნების 200–წლიანი ბატონობის შედეგად თითქმის მთლიანად იყვნენ განადგურებულნი.

1342 წელს საეპისკოპოსო კათედრა გადატანილ იქნა დამასკოში, სადაც დღემდე არსებობს.

ანტიოქიის ეკლესია XVI-XIX საუკუნეებში[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

1517 წელს დამასკო ოსმალეთის იმპერიამ დაიპყრო და ანტიოქიის პატრიარქი აღმოჩნდა კონსტანტინოპოლის პატრიარქის ადმინისტრაციის ზედამხედველობაში. თურქები ზოგჯერ აპატიმრებდნენ მიტროპოლიტებსა და პატრიარქებს,მაგრამ მართლმადიდებლების მიზანმიმართული დევნა არ ხდებოდა. . ერთადერთი პერიოდი მართლმადიდებლების დევნისა ახლო აღმოსავლეთში დაკავშირებულია 1820 წლის ბერძნულ აჯანყებასთან, როდესაც ანტიოქიის პატრიარქი სერაფიმე ძლივს გადაურჩა დასჯას. სხვადასხვა შეფასებებით, XIX საუკუნის შუა წლებში მართლმადიდებელთა რიცხვი ანტიოქიის პატრიარქატში აღწევდა 60–110 ათასს (სირიის მთელი მოსახლეობის 8–9 %). XIX საუკუნის მეორე ნახევარში განადგურდა დამასკოს ქრისტიანული ტემის მნიშვნელოვანი ნაწილი და დანგრეულ იქნა ყველა ეკლესია. 1899 წლიდან ანტიოქიის პატრიარქებს ირჩევენ არა ბერძნებიდან, როგორც მანამდე, არამედ მართლმადიდებელი არაბებიდან.

ანტიოქიის ეკლესია XX საუკუნეებში[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

1923 წლის ლოზანის ხელშეკრულებით ანტიოქიის ანტიოქიის მართლმადიდებელი ეკლესიის ტერიტორიები – კილიკია, ედესა და მარდინი – გადაეცა თურქეთის რესპუბლიკას. მართლმადიდებელი მოსახლეობა საბერძნეთთან შეთანხმებით დეპორტირებულნი იყვნენ აღნიშნული ტერიტორიებიდან, მიუხედავად მათი პროტესტისა და მათი განცხადებებისა, რომ ისინი არაბები არიან და არა ბერძნები.

მეორე მსოფლიო ომის დაწყების წინ საფრანგეთის ხელისუფლებამ თურქეთს გადასცა ალექსანდეტის რაიონი (დღევანდელი ჰათაის პროვინცია, სადაც ანტიოქია (დღევანდელი ანთაქია) მდებარეობდა. ამ მოვლენამ, რომელსაც დღემდე არ ცნობს სირიის რესპუბლიკა, გააუარესა ადგილობრივი ქრისტიანული მოსახლეობის მდგომარეობა.

1972 წელს მიღებულ იქნა ანტიოქიის მართლმადიდებელი ეკლესიის ახალი წესდება. აქამდე ერთერთ უღარიბეს ეკლესიას დღესდღეობით აქვს, 22 ეპარქია და 400 ტაძარი, მათ შორის ამერიკაშიც. ღვთისმსახურება მიმდინარეობს ბერძნულ და არაბულ ენებზე.

იურისდიქცია:სირია, ლიბანი,ერაყი, ქუვეითი. ასევე აქვს რიგი ეპარქიები ევროპაში, ჩრდილოეთ და სამხრეთ ამერიკაში,ავსტრალიაში.

ეკლესიის წინამძღვარი 1979 წლიდან არის უნატერესი ეგნატე IV, სრული ტიტული ანტიოქიის პატრიარქისა:უნეტარესი პატრიარქი, დიდი ანტიოქიისა, სირიისა, კილიკიისა,მესოპოტამიისა და მთელი აღმოსავლეთისა. რეზიდენცია დამასკოში.

იხილეთ აგრეთვე[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

რესურსები ინტერნეტში[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

  1. CNEWA - The Patriarchate of Antioch