ღები

მასალა ვიკიპედიიდან — თავისუფალი ენციკლოპედია
გადასვლა: ნავიგაცია, ძიება
სოფელი
ღები
Village gebi.jpg
ქვეყანა საქართველოს დროშა საქართველო
მხარე რაჭა-ლეჩხუმი და ქვემო სვანეთი
მუნიციპალიტეტი ონის მუნიციპალიტეტი
კოორდინატები 42°45′43″ ჩ. გ. 43°30′55″ ა. გ. / 42.76194° ჩ. გ. 43.51528° ა. გ. / 42.76194; 43.51528
პირველი ხსენება 1503
ცენტრის სიმაღლე 1350
მოსახლეობა 296[1] კაცი (2014)
ეროვნული შემადგენლობა ქართველები 99%[2]
სასაათო სარტყელი UTC+4
სატელეფონო კოდი +995
ღები — საქართველო
ღები
ღები — რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარე
ღები

ღებისოფელი ონის მუნიციპალიტეტში. მდებარეობს მდინარე რიონის მარცხენა მხარეს. ზღვის დონიდან 1350 მ. ონიდან 35 კმ. სოფელში მოიპოვება ანტიმონიუმი.[3]

დემოგრაფია[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 296 ადამიანი.

აღწერის წელი მოსახლეობა კაცი ქალი
2002[2] 492 215 277
2014[1] Decrease2.svg 296 135 161

ისტორია[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

სოფელ ღების (ღები—სვანურ. „ღებ“—ნიშნავს ჩაღრმავებულ ადგილს) დაარსებას ხალხური თქმულება მიაწერს ლეჩხუმიდან გამოქცეულ ვიღაც მღებავს, რომელსაც თურმე იქ კაცი შემოკვდომია და მთის რაჭაში გახიზნულა. მას აქეთ ხელი მიუყვია თავისი ხელობა-მღებრობისათვის და ამ სოფელსაც ღები დარქმევია. შემდეგ ღები სხვადასხვა მხრიდან გადმოსახლებული გვარებით მოშენებულა. პირველად აქ უნდა გადმოსახლებულიყო ჩვეშოდან ლობჯანიძეების წინაპარი ხოშიტა ლობჯანიძე, რომელიც დაბინავებულა რიონის მარჯვენა მხარეზე და თავისი კოშკიც აუშენებია.

გადმოცემის თანახმად თავისუფალი ღებელები ვერ შეურიგდნენ ბატონყმურ წყობას და გადაწყვიტეს ბატონთა განადგურება. ღებელთა შეთქმულებას მეთაურობდა ზვიადა ლობჯანიძე. ხალხმა მოისყიდა არიშიძეთა მოურავი, გაგნიძე , რომლის დახმარებითაც ნადირობიდან დაბრუნებული ორი ძმა არიშიძე მოკლეს. გადმოცემის თანახმად, მესამე ძმას ცხენით რიონზე გასვლა განუზრახავს. მას ქალი დასდევნებია და წყალში გაყვანა უთხოვია.ქალს დოდუკი რქმევია. არიშიძეს შემოუსვამს დოდუკი, მაგრამ ქალს ბატონი შუა წყალში ცხენიდან გადმოუთრევია და ორივე დაღუპულან. დოდუკის ანდერძად ჰქონია დაბარებული, არიშიძის მოკვლის შემდეგ ერთი ტაბლა (კვერი) გამოეცხოთ მისთვის. ღებელები ამ ანდერძს დღემდე ასრულებენ _ ჭირისუფალი საკურთხის დამზადებისას ორ ტაბლას დოდუკის მოსახსენიებლადაც აცხობს.

ღების საისტორიო წყაროებში მოიხსენიება 1503 წლიდან.

ვახუშტი ბაგრატიონი ღების შესახებ წერს:

ვიკიციტატა
„...ღები, ...დაბა მოზღუდვილი და კოშკოვანი გოდლოვანი... ხოლო ჭიდროთას ზეით ეს ადგილნი, რომელნი დავსწერეთ, არიან ვითარცა სხუა მთის ადგილნი, მოსავლით, ნაყოფით, პირუტყჳთ, მაგარი, ვიწრო და შეუალი მტერთაგან. სარწმუნოებით ქრიესტეანნი, ქართველთა თანა, არამედ უმეცარნი ამისაცა. “

სქოლიო[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

ლიტერატურა[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

  • ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. X, გვ. 584, თბ., 1985 წელი.
  • ქართლის ცხოვრება. ტომი IV. ბატონიშვილი ვახუშტი „აღწერა სამეფოსა საქართველოსა“. გვ.769 სახელმწიფო გამომცემლობა „საბჭოთა საქართველო.“ თბილისი 1973
მოძიებულია „https://ka.wikipedia.org/w/index.php?title=ღები&oldid=3212746“-დან