ზემო ქვალონი
| სოფელი | |
|---|---|
|
ზემო ქვალონი | |
| ქვეყანა |
|
| მხარე | სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარე |
| მუნიციპალიტეტი | ხობის მუნიციპალიტეტი |
| თემი | ზემო ქვალონი |
| კოორდინატები | 42°18′12″ ჩ. გ. 41°57′55″ ა. გ. / 42.30333° ჩ. გ. 41.96528° ა. გ. |
| ცენტრის სიმაღლე | 15 მ |
| მოსახლეობა | 145[1] კაცი (2014) |
| ეროვნული შემადგენლობა | ქართველები 100 % |
| სასაათო სარტყელი | UTC+4 |
| სატელეფონო კოდი | +995 |
ზემო ქვალონი — სოფელი დასავლეთ საქართველოში, ხობის მუნიციპალიტეტში (სამეგრელო-ზემო სვანეთის მხარე), ზემო ქვალონის ადმინისტრაციული ერთეულის (სოფლები: ზემო ქვალონი, საალანიო-საფაჩულიო, სახოჭოლავო) ცენტრი.
მდებარეობს ოდიშის დაბლობზე, ზღვის დონიდან 15 მ-ზე, ხობიდან 12 კმ-ში.
ისტორია
[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]ქვალონი (მეგრ. „ქვიანი ადგილი“) თავდაპირველად ეწოდებოდა ადგილს სოფელ ნოჯიხევის განაპირას, შემდეგ კი უფრო ფართო ტერიტორიის აღმნიშვნელი გახდა. სამეგრელოს სამთავროს დავით დადიანისეული დაყოფით (XIX საუკუნის 40-იანი წლები) სოფელი ქვალონი შედიოდა ზუბის მაზრაში, სამთავროს გაუქმების შემდეგ — ზუგდიდის მაზრაში. სოფელი მნიშვნელოვნად გაფართოვდა XIX საუკუნის მეორე ნახევარში თბილისი-ფოთის რკინიგზის გაყვანასთან დაკავშირებით. XX საუკუნის დასაწყისისთვის არსებობდა სამი სოფელი: ზემო ქვალონი, ქვემო ქვალონი და შუა ქვალონი.[2] 1930-იანი წლებიდან 1990 წლამდე ზემო ქვალონს ეწოდებოდა ალიონი.[3] სოფლის ცენტრში დგას XVI-XVIII საუკუნეების წმ. გიორგის ეკლესიის ნანგრევები.
დემოგრაფია
[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 145 ადამიანი.
| აღწერის წელი | მოსახლეობა | კაცი | ქალი |
|---|---|---|---|
| 2002[4] | 205 | 90 | 115 |
| 2014[1] | 72 | 73 |
ლიტერატურა
[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]- ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. 350.
რესურსები ინტერნეტში
[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]
კულტურული მემკვიდრეობის პორტალი, № 5196
სქოლიო
[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]- 1 2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016.
- ↑ ცხადაია პ., სამეგრელოს გეოგრაფიული სახელწოდებანი. III (ხობის რაიონი. ქ. ფოთი). თბ., 2007. — გვ. 101–102.
- ↑ საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს უწყებები № 6, 1990. — გვ. 8.
- ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
| ||||||||||