ზუბი (ცაგერის მუნიციპალიტეტი)
| სოფელი | |
|---|---|
|
ზუბი | |
| ქვეყანა |
|
| მხარე | რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარე |
| მუნიციპალიტეტი | ცაგერის მუნიციპალიტეტი |
| თემი | ზუბი |
| კოორდინატები | 42°34′01″ ჩ. გ. 42°40′21″ ა. გ. / 42.56694° ჩ. გ. 42.67250° ა. გ. |
| ცენტრის სიმაღლე | 640 მ |
| მოსახლეობა | 471[1] კაცი (2014) |
| ეროვნული შემადგენლობა | ქართველები 100 % |
| სასაათო სარტყელი | UTC+4 |
| სატელეფონო კოდი | +995 |
ზუბი — სოფელი დასავლეთ საქართველოში, ცაგერის მუნიციპალიტეტის ზუბის ადმინისტრაციულ ერთეულში (რაჭა-ლეჩხუმისა და ქვემო სვანეთის მხარე).
მდებარეობს მდინარე ცხენისწყლის მარჯვენა მხარეს, ცაგერი-ქუთაისის საავტომობილო გზაზე, ზღვის დონიდან 640 მ-ზე. ცაგერიდან დაშორებულია 13 კმ-ით. ზუბი ერთ-ერთია იმ რამდენიმე სოფლიდან, სადაც მოდის ვაზის ჯიში უსახელოური.
ისტორია
[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]ზუბი წყაროებში პირველად მოხსენიებულია XVII საუკუნეში. სოფლის მიდამოებში შემორჩენილია შუა საუკუნეების ზუბის ციხის ნანგრევები. ზუბის ჩრდილოეთით, დაახლ. 4,5 კმ-ზე მდებარეობს ნამარნევის ეკლესია (აგებულია 1822 წელს).
სოფლის ტერიტორიაზე, მდინარე ცხენისწყლის მარჯვენა ნაპირზე, შემთხვევითაა აღმოჩენილი შუა ბრინჯაოს ხანის შავპრიალა თიხის დაბალი, სამყურიანი ჭურჭელი და ელინური ხანის ბრინჯაოს 2 სამაჯური. მასალა ინახება ცაგერის მხარეთმცოდნეობის მუზეუმში.
დემოგრაფია
[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 471 ადამიანი.
| აღწერის წელი | მოსახლეობა | კაცი | ქალი |
|---|---|---|---|
| 2002[2] | 630 | 318 | 312 |
| 2014[1] | 234 | 237 |
ლიტერატურა
[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]- სულავა ნ., ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. 391.
- ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 4, თბ., 1979. — გვ. 540.
სქოლიო
[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]- 1 2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016.
- ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
| ||||||||||