ბოსტონ სელტიკსი

თავისუფალი ქართულენოვანი ენციკლოპედია ვიკიპედიიდან
გადასვლა: ნავიგაცია, ძიება
ბოსტონ სელტიკსი
Boston Celtics
ბოსტონ სელტიკსის სეზონი 2011–12
ბოსტონ სელტიკსი ლოგო
კონფერენცია აღმოსავლეთი
დივიზიონი ატლანტიკის
დაარსდა 1946
ისტორია ბოსტონ სელტიკსი
(1946–დღემდე)
არენა თიდი გარდენი
ქალაქი ბოსტონი, მასაჩუსეტსი
გუნდის ფერები მწვანე, თეთრი, შავი, ოქროსფერი
                   
მფლობელ(ებ)ი Boston Basketball Partners L.L.C.
გენერალური მენეჯერი დენი ეინჯი
მთავარი მწვრთნელი დოკ რივერსი
D-ლიგის კლუბი Maine Red Claws
ჩემპიონები 17 (1957, 1959, 1960, 1961, 1962, 1963, 1964, 1965, 1966, 1968, 1969, 1974, 1976, 1981, 1984, 1986, 2008)
კონფერენციის ტიტულები 21 (1957, 1958, 1959, 1960, 1961, 1962, 1963, 1964, 1965, 1966, 1968, 1969, 1974, 1976, 1981, 1984, 1985, 1986, 1987, 2008, 2010)
დივიზიონის ტიტულები 21 1972, 1973, 1974, 1975, 1976, 1980, 1981, 1982, 1984, 1985, 1986, 1987, 1988, 1991, 1992, 2005, 2008, 2009, 2010, 2011, 2012)
გაუქმებული ნომრები 21 (00, 1, 2, 3, 6, 10, 14, 15, 16, 17, 18, LOSCY, 19, 21, 22, 23, 24, 25, 31, 32, 33, 35
ოფიციალური საიტი
Kit body basket in white.png
{{{title}}} jersey
Kit shorts blanksides2.png
გუნდის ფერები
ძირითადი
Kit body basket with white.png
{{{title}}} jersey
Kit shorts whitesides.png
გუნდის ფერები
სარეზერვო

ბოსტონ სელტიკსი (ინგლ. Boston Celtics) — პროფესიონალური საკალათბურთო კლუბი, რომელიც აშშ-ის ნაციონალურ საკალათბურთო ასოციაციაში (NBA) გამოდის. გუნდი შეიქმნა 1946 წელს. მისი სათამაშო ბაზაა ბოსტონში, მასაჩუსეტსი. გუნდი მონაწილეობას იღებს ატლანტიკის დივიზიონში და არის ასევე აღმოსავლეთ კონფერენციის წევრი. გუნდის ახლანდელი მფლობელი არის Boston Basketball Partners LLC. გუნდის საშინაო არენად კი TD Garden-ია, რომელსაც გუნდი იყოფს ჰოკეის გუნდ ბოსტონ ბრუინსთან ერთად. სელტიკსის 17 NBA-ს ჩემპიონობა არის ყველაზე დიდი მიღწევა NBA ისტორიაში, სადაც ისინი მხოლოდ და მხოლოდ 1 ჩემპიონობით უსწრებენ მათ ყველაზე დიდ მეტოქეს დასავლეთის კონფერენციის მონაწილე ლოს-ანჯელეს ლეიკერსს, რომელთაც 16 ტიტული აქვთ მოპოვებული. 1957 წლიდან 1969 წლამდე, სელტიკსი დომინირებდა ლიგაში, სადაც 11 ჩემპიონის ტიტულის მოგება მოახერხეს 13 წლის განმავლობაში, აქედან 8 კი ზედიზედ მოპოვებული იყო (1959-1966), ეს კი ყველაზე დიდი დომინირების წლებია და შედეგი რაც კი ჩრდილოეთ ამერიკის რომელიმე სპორტის რომელიმე გუნდს მიუღწევია როდისმე.

ადრეული წლები ბობ ქაზისთან ერთად[რედაქტირება]

გუნდი დაარსდა 1946 წელს. მისი პირველი მფლობელი იყო უოლტერ ეი ბრაუნი(walter a brown).სადებიუტო სეზონებში ბოსტონი გამოდიოდა BAA-ში,შემდეგ კი შეუერთდა NBA-ს,როცა BAA და NBL გაერთიანდა. 1950 წელს სელტიკსი იყო პირველი გუნდი, რომელმაც დრაფტზე აიყვანა აფროამერიკელი მოთამაშე.ეს იყო ჩაკ კუპერი.დასაწყისში ბოსტონი ვერ ახერხებდა ებრძოლა მაღალი პოზიციებისთვის, სანამ გუნდში არ მოვიდა კალათბურთის ნათლიმამად წოდებული მწვრთნელი რედ აურბეხი, რომელიც მთავარი მწვრტნელი გახდა.რედი ასრულებდა თითქმის ყველაფრის როლს გუნდში.ის თავად აკვირდებოდა ახალგაზრდა მოთამაშეებს, თავად ხელმძღვანელობდა ვარჯიშებს,ადგენდა თამაშების გრაფიკებს და ა.შ. გამთამაშებელი ბობ ქაზი იყო პირველი ვარსკვლავი მოთამაშე ბოსტონის რიგებში.თავიდან ბობი აირჩია "ჩიკაგო სტეგსმა",მაგრამ გუნდი გაბანკროტდა.მოთამაშეებისტვის რომლებიც უგუნდოდ იყვნენ დარჩენილნი,ასოციაციამ სპეციალური დრაფტი მოაწყო,სადაც სელტიკსმა სწორედ ქაზი აირჩია.თავიდან არავის უნდოდა მისი აყვანა,მაგრამ აქაც გამოჩნდა რედ აურბეხის გენიალურობა და სწორედ მისი მოთხოვნით აიყვანეს ქაზი ბოსტონში.1955/56 წლებში აურბეხმა ბოსტონის ისტორიაში ერთ-ერთი უმნისჰვნელოვანესი გაცვლა გააკეთა.მან ედი მაკოლი და კლიფ ჰეგანი გაუშვა "სენტ-ლუის ჰოუქსში",სანაცვლოდ მიიღო მეორე არჩევანი 1956 წლის დრაფტზე,სადაც შეეძლო აერჩია სან-ფრანცისკოს უნივერსიტეტის ცენტრი ბილ რასელი,რომელიც გუნდში 1957 წელს მოვიდა. მასთან ერთად აირჩია ტომ ჰეინსონიც,რომელმაც შემდეგში rookie of the year ტიტული მოიპოვა. ეს ორი ახალგაზრდა კარგად შეეწყო ბობ ქაზის. სწორედ ამ მოთამაშეების გარშემო შექმნა რედ აუერბეხმა შემდეგი ათწლეულის დაუმარცხებელი საჩემპიონო გუნდი.

ბილ რასელის ერა[რედაქტირება]

თავისი პირველი ტიტული ცელტიკსმა მოიპოვა 1958 წელს,როცა "სენტ-ლუის ჰოუქსს" სძლიეს შვიდმატჩიან ფინალურ სერიაში.10959 წლის პლეი-ოფში ეს გუნდები კიდევ შეხვდნენ ერთმანეთს ფინალში,მაგრამ ამჯერად ჰოუქსმა სძლია მეტოქეს ექვსმატჩიან სერიაში.შემდეგ სეზონში ბოსტონი ისევ გავიდა ფინალში,სადაც "მინეაპოლის ლეიკერსი" დაამარცხა.შემდეგ სეზონს გუნდი თითქმის უცვლელი შემადგენლობით შეხვდა.ბილ რასელმა მეორედ მიიგო ყველაზე ღირებული მოთამაშის ჯილდო,რეგულარული სეზონი კი გუნდმა 57 მოგებითა და 22 წაგებით დაასრულა.პლეი-ოფში ბოსტონმა დამაჯერებლად იასპარეზა.ფინალში კიდევ "სენტ-ლუისს" შეხვდა და დაამარცხა, რითაც მისი მესამე ტიტული მოიპოვა.შემდეგ სეზონში ბოსტონი აგრძელებდა დომინირებას ლიგაში.რასელმა მეორედ მოიპოვა MVP ჯილდო.კონფერენციის ფინალში კი ბოსტონი "ფილადელფია უორიორს" შეხვდა,სადაც ლიგის ახალწვეული,სუპერცენტრი უილტ ჩემბერლენი გამოდიოდა. მეშვიდე მატჩში ბოსტონმა დაამარცხა მეტოქე სემ ჯონსის ზუსტი სროლის წყალობით და გავიდა ფინალში, სადაც მომავალში თავის ყველაზე პრინციპულ მეტოქეს, "ლოს ანჯელეს ლეიკერსს" შეხვდა. ფინალები დაძაბული გამოდგა და გამარჯვებული ბოსტონი მეშვიდე მატჩში გამოვიდა.

1962 წელს გუნდში აურბეხმა მოიყვანა მსუბუქი ფორვარდი ჯონ ჰავლიჩეკი, რომელსაც თავიდან იყენებდა როგორც "მეექვსე მოთამაშედ", რამაც დიდი შედეგი გამოიღო. ჯონი არის ბოსტონის ისტორიაში ყველაზე შედეგიანი მოთამაშე(მან ჩააგდო 26 395 ქულა).1962/63 წლების სეზონის დასაწყისში, ბობ ქაზიმ განაცხადა რომ ის სეზონის დასრულების შემდეგ ან კარიერას დაასრულებდა,ან სხვაგან წავიდოდა.სეზონის ბოლოს ბოსტონი ყველაზე შედეგიანი გუნდი აღმოჩნდა ლიგაში.რასელმა ზედიზედ მესამედ მოიგო MVP ჯილდო.ბოსტონმა წარმატებით გადალახა პლეი-ოფის ბარიერი, გავიდა ფინალში,სადაც ისეც ჯერი ვესტის და ელჯინ ბეილორის "ლოს ანჯელეს ლეიკერსს" შეხვდა და ისევ დაამარცხა, ამჯერად ხუთ მატჩიან სერიაში.

მიუხედავად იმისა, რომ გუნდიდან ქაზი წავიდა "ცინცინატი როიალზში", გუნდმა არ შეამცირა შედეგიანობის მაჩვენებელი და კიდევ 59 მატჩი მოიგო რეგულარულში.პლეო-ოფში გუნდმა კარგად ითამაშა,ზედიზედ მერვედ გავიდა კონფერენციის ფინალში,სადაც ისეც ჩემბერლენის "უორიორსი" დაამარცხა ხუთმატჩიან სერიაში.ბოსტონმა ფინალში ამჯერადაც "ლოს-ანჯელეს ლეიკერსი" დაამარცხა. 1964/65 წლების სეზონის დასაწყისში გარდაიცვალა გუნდის პირველი მფლობელი, უოლტერ ეი ბრაუნი. სელტიკსში სიმბოლურად მის საპატივცემულოდ გააუქმეს 1 ნომრიანი მაისური, ხოოლო მის საპატივცემულოდ გუნდმა მომგებიანი სერია მოაწყო და სეზონი 11-0 შედეგით დაიწყო.1964 წელს ბოსტონის ხუთეულში ყველა აფროამერიკელი მოთამაშე გამოვიდა, რაც პირველად მოხდა ლიგის ისტორიაში.რასელმა ამ სეზონშიც აიღო ყველაზე ღირებული მოთამაშის ჯილდო,ზედიზედ მეხუთედ.ამ სეზონშიც ბოსტონმა წარმატებით იასპარეზა პლეი-ოფში და მერვედ მოიგო ლიგა ცხრა წლის განმავლობაში.

ბოსტონის ვარსკვლავური შემადგენლობა ნელ-ნელა ასაკოვანი ხდებოდა. 1965/66 წლების სეზონის დასაწყისში ტომ ჰეინსონმა დაასრულა კარიერა,ტუმცა მისი ადგილი ძირითადში ჰავლიჩეკმა შეავსო და რასელთან გინდის ლიდერი გახდა.გუნდის ძირითადის სამი მოთამაშე 30 წელზე მეტის იყო. ბოლო 10 წლის განმავლობაში სელტიკსმა ვერ შეძლო მოეგო რეგულარული სეზონი, ამიტომ მათ მოუწიატ პირველი რაუნდიდან დაეწყოთ პლეი-ოფის მატჩები.თავიდან მან დაამარცხა ბობ ქაზის "ცინცინატი როიალზი",რომელსაც ასევე ოსკარ რობერტსონი ჰყავდა. შემდეგ კი ყველასთვის მოულოდნელად მარტივად სძლია "ფილადელფია 76ერს". ფინალში კიდევ "ლოს-ანჯელეს ლეიკერსს" შეხვდა და ისეც დაამარცხა შვიდმატჩიან სერიაში.

სეზონის დასრულების შემდეგ რედ აურბეხი წავიდან მთავარი მწვრთნელის პოსტიდან, მაგრამ დარჩა გუნდის პრეზიდენტად.ბილ რასელი გახდა გუნდის მოთამაშე-მწვრთნელი.ის გახდა პირველი აფროამერიკელი მწვრთნელი ამერიკულ პროფესიონალურ სპორტულ ლიგაში. ბილმა კარგად დაიწყო სამწვრტნელო კარიერა - გუნდმა სეზონი 60 მოგებით დაამთავრა. მაგრამ გუნდი პლეი-ოფში დამარცხდა შესანიშნავ ფორმაში მყოფ "ფილადელფია სევენთი-სიქსერსთან", რომელსაც ლეგენდარული უილტ ჩემბერლენი ლიდერობდა. ამ მარცხით დასრულდა ბოსტონის 8 წლიანი დომინირების ხანა ლიგაში, რაც ყველაზე დიდი დომინირების წლებია ჩრდილოეთ ამერიკის პროფესიონალური სპორტის ისტორიაში.

შემდეგ სეზონში ბოსტონმა დაიბრუნა ტიტული, რასაც მეორე ტიტულიც მიაყოლა 1968/69 წლების სეზონშიც. ამ სეზონის შემდეგ კარიერა დაასრულა ბილ რასელმა, რომელმაც თავის 13 წლიან სპორტულ კარიერაში 11 ბეჭედი მოიგო. 60-იანი წლები საუკეთესოა ბოსტონის ისტორიაში.

1970-1978: გადახალისება[რედაქტირება]

რასელმა დაასრულა და კარიერა და პირველად ბოლო 20 წლის განმავლობაშო ბოსტონს უარყოფითი შედეგი ჰქონდა რეგულარულ სეზონში. ამის შემდეგ გუნდშო მოვიდა მძიმე ფორვარდი დეივ ქოვენსი და პოლ სილაპსი, რის შემდეგაც ბოსტონი ისეც დამაგრეველ ძალად იქცა. ბოსტონმა 1972/73 წლების სეზონი კარგად ითამაშა და სეზონი 68-14 შედეგით დაასრულა, მაგრამ კონფერენციის ფინალში უოლტ ფრეზიერის "ნიუ-იორკ ნიქსთან" დამარცხდა, რომელიც გახდა კიდეც იმ წლის ჩემპიონი.

1974 წელს გუნდი გავიდა სუპერფინალში, სადაც ახალგაზრდა ვარსკვლავის, კარიმ-აბდულ ჯაბარის და ვეტერანი ოსკარ რობერტსონის "მილუოკი ბაქსი" შეხვდათ.ბოსტონმა მოიგო მეხუთე თამაში და სერიაში 3-2 დაწინაურდა. მეექვსე თამაშში ბოსტონს შეეძლო გამხდარიყო ჩემპიონი მაგრამ კარიმმა სამი წამით ადრე ცნობილი "ear hook"-ით ჩაუგდო ბოსტონს და მილოკიმ მოიგო 1 ქულის სხვაობით. მეშვიდე თამაში ბოსტონმა მოიგო, სადაც დეივ ქოვენსმა 28 ქულა დააგროვა და საუკეთესო მოთამაშეც გახდა.

1976 წლის სეზონში ბოსტონი ისევ გავიდა სუპერფინალში, სადაც "ფინიქს-სანსს" შეხვდა. ამ სერიის მეხუთე თამაში შესულია ისტორიაში საუკეთესო მატჩების სიაში. ბოსტონმა მოახერხა დაძაბულ ბრძოლაში მატჩი ოვერტაიმის შემდეგ. სელტიკსმა მეექვსე თამაშიც მოიგო და გახდა წლის ჩემპიონი ისტორიაში მეცამეტედ. ამის შემდეგ გუნდში დაიწყო კიდევ ერთი გადახალისება. 1977 წელს ბოსტონმა დრაფტზე სედრიქ მაქსველი აირჩია, რომელმაც ვერ უჩვენა სათანადო თამაში სადებიუტო სეზონში, მაგრამ მასში ტალანტს ხედავდნენ. 1977/78 წლების სეზონის დასრულების შემდეგ კარიერის დასრულება გადაწყვიტა გუნდის ლეგენდამ და ლიდერმა, ჯონ ჰავლიჩეკმა.

1979-1992: "ლარი ბერდის ერა"[რედაქტირება]

1978 წლის დრაფტზრ ბოსტონს ჰქონდა 2 არჩევანი პირველი რვიდან. მეექვსე პიკად გუნდმა აირჩია მსუბუქი ფორვარდი ლარი ბერდი, რომელსაც უნდა დაემთავრებინა სწავლა ინდიანას უნივერსიტეტში და შემდეგ მოვიდოდა გუნდში. სელტიკსი ბერდის უნივერსიტეტში სწავლისას ფლობდა მასზე უფლებებს. მაშინ ეს ნებადართული იყო, ეხლა კი არ შეილება. მისი სტუდენტური კარიერის დასრულების შემდეგ ლარიმ ხელი მოაწერა კონტრაქტს "ბოსტონ სელტიკსტან".

1979 წელ სგუნდი კინაღამ დატოვა გუნდის პრეზიდენტმა რედ აურბეხმა გუნდის მფლობელ, ჯონ ბრაუნთან კონფლიკტის გამო. ბრაუნი ვერ ათვიცნობიერებდა რამდენად მნიშვნელოვანი იყო რედი გუნდისთვის, ამიტომ მის აზრს არ აქცევდა ყურადღებას. ბოლო ნოტი, ამ დავისა იყო ფაქტი, როცა ბრაუნმა დრაფტის არჩევანი გაცვალა ბობი მაკადუში. ამაზე უკმაყოფილება აურბეხმა ღიად გამოთქვა. შეიქმნა საშიშროება, რომ რედი გუნდს დატოვებდა და "ნიუ-იორკ ნიქსის" პრეზიდენტი გახდებოდა. იმ ფაქტმა, რომ შეიძლებოდა ადამიანი, რომელმაც დაიწყო მეორე თაობის გუნდის შენება, შეიძლებოდა აღმოჩენილიყო პრინციპული მეტოქის ფრენჩაიზში, გულშემატკივრების უკმაყოფილება გამოიწვია. ისინი მტრულად განეწყვნენ ბრაუნის მიმართ. ამ ზეწოლიდან გამომდინარე ბრაუნმა გადაწყვიტა გაეყიდა გუნდი. ბოსტონმა ჩააგდო 1978/79 წლების სეზონი. გუნდის ახალწვეულებმა - კრის ფორდმა, რიკი ბარიმ და ნეიტ არჩინბალმდა ვერ მოახერხეს გაეგრძლებინათ მომგებიანი ტრადიციები.

1979/80 წლების სეზონში გუნდს შეუერთდა ლარი ბერდი და გუნდმა სეზონი ბევრად უკეთესად დაამთავრა-61-21. პლეი-ოფში ბოსტონი დამარცხდა იულიუს ირვინგის "ფილადელფიასთან". სეზონის ბოლოს ლარი ბერდმა მიიღო rookie of the year ჯილდო. ახალ მფლობელთან ერთად აურბეხმა ბევრად ნაყოფიერი მუშაობა დაიწყო და მთელი რიგი ცვლილებები განახორციელა. გუნდი დატოვა უკმაყოფილო ბობ მაკადუმ. მის ნაცვლად დეტროიტიდან მოვიდა დაცვის სპეციალისტი მ.ლ.კარრა და ასევე მიიღო ორი არჩევანი 1980 წლის დრაფტზე.

აურბეხი შეეცადა მეტი არჩევანი მოეპოვებინა. ბოსტონი იმჟამად 1 და 13-ე პიკებს ფლობდა. აურბეხმა პიკები გაცვალა "გოლდენ-სთეით უორიორსის" ცენტრსა და 3-ე არჩევანზე, სადაც მძიმე ფორვარდი კევინ მაკ-ჰეილი არჩია. ბერდი,მაკ-ჰეილი და პერიში მომავალში სათავეში ჩაუდგნენ გუნდს და გახდნენ ცნობილი როგორც "დიდი სამეული".

მწვრთნელ ბილ ფითჩის ხელში ბოსტონმა 1980/81 წლების სეზონი წარმატებით დაასრულა. კონფერენციის ფინალში გუნდი ისეც იულიუს ირვინგის "ფილადელფიას" შეხვდა. ბოსტონმა ცუდად დაიწყო სერია, სადაც 3-1 აგებდა, მაგრამ გუნდმა იპოვა ძანა სერია 3-3 აიყვანა. მეშვიდე თამაში ბოსტონმა დაძაბულ ბრძოლაში 91-90 მოიგო. სუპერფინალში გუნდი მოუზის მელოუნის "ჰიუსტონ როკეტს" შეხვდა. მაქსველი ფინალების საუკეთესო მოთამაშე გახდა. ბოსტონმა 14-ე ტიტული აიღო.

1982/83 წლების სეზონში გუნდი ისევ შეხვდა იულიუს ირვინგის "ფილადელფიას", სადაც 3-1 აგებდა. ისევ შეძლო ძალების მოკრება, სერია 3-3 აიყვანა და სიტუაცია უკიდურესად დაძაბა, მაგრამ "დოქტორმა იულიუსმა" დაამარცხა ბოსტონი მეშვიდე მატჩში. 1982/83 წლების სეზონში გუნდი გამოვარდა პლეი-ოფიდან, სადაც "მილუოკი ბაქსთან" ოთხივე შეხვედრაში დამარცხდა, რის გამოც ბილ ფითჩი გაუშვეს პოსტიდან.

1983/84 წლების სეზონში გუნდის მწვრთნელად დაინიშნა ბოსტონის ყოფილი მოთამაშე ქეი სი ჯონსი. ბოსტონმა სეზონი 60-22 შედეგით დაასრულა და სამწლიანი პაუზის შემდეგ გავიდა სუპერფინალში, სადაც "showwtime" პერიოდში მყოფ "ლოს-ანჯელეს ლეიკერსს" შეხვდა, რომელსაც მეჯიქ ჯონსონი,კარიმ აბდულ-ჯაბბარი და ახალწვეული ჯეიმს ვორთი ლიდერობდნენ. დაძაბული ბრძოლის შემდეგ ბოსტონმა მოიგო სერია 4-3. სეზონის დასრულების შემდეგ აურბეხმა დატოვა გენერალური მენეჯერის პონტი, მაგრამ დარჩა როგორც პრეზიდენტი. ახალი მენეჯერი გახდა იან ვოლკი. აქამდე იგი რედის თანაშემწედ მუშაობდა. ოფ-სეზონის პერიოდში ვოლკმა ჰენდერსონი გაუშვა "სიეტლ-სუპერსონიქში" 1986 წლის პირველი რაუნდის არჩევანის სანაცვლოდ.

1985 წელს ბოსტონი ისეც ლეიკერსს შეხვდა ფინალში, ოღონდ ამჯერად დამარცხდა. ეს ისტორიაში პირველად მოხდა, როცა სელტიკსმა ლეიკერსთან ფინალი წააგო და ერთადერთი, როცა გუნდმა გადამწყვეტი მატჩი წააგო საკუთად არენაზე. ამასობაში გუნდმა დაიმატა ვეტერანი ცენტრი ბილლ უოლტონი "ლოს-ანჯელეს კლიპერსიდან". ის იყო ვარსკვლავი "პორტლენდ-ტრეილ ბლეიზერში", მაგრამ შემდეგ იგი გააწამეს ტრავმებმა, ამიტომ ბოსტონის სათადარიგო მოთამაშედ იქცა.

სელტიკსმა 1985/8 წლების სეზონი უმაღლეს დონეზე ჩაატარა და ისტორიაში ერთ-ერთი საუკეთესო ფრენჩაიზის ტიტულიც მოიპოვა. გუნდმა რეგულარული სეზონი 67 მოგებით დაასრულა, და საშინაო არენაზე გუნდმა 41-იდან მხოლოდ 1 თამაში დათმო. ლარი ბერდმა ზედიზედ მესამედ მოიპოვა MVP ჯილდო, უოტონი კი წლის მეექვსე კაცი გახდა. სუპერფინალამდე გუნდი ადვილად მივიდა, სადაც "ჰიუსტონ როკეტსი" დაამარცხა და ჩემპიონის ტიტული მეთექვსმეტედ მოიპოვა.

ჰენდერსონის გაცვლით გუნდმა მოიპოვა მე-2 არჩევანი 1986 წლის დრაფტზე. გუნდის ხელმძღვანელობამ აირჩია მერილენდის უნივერსიტეტის შეუჩერებელი ვარსკვლავი - ლენ ბაიასი. გულშემატკივრები ფიქრობდნენ რომ სწორედ ის იქნებოდა მომავალი ათწლეულის ლიდერი, მაგრამ მათ იმედები გაუცრუვდათ. ბაიასი 48 საათის შემდეგ გარდაიცვალა კოკაინის გადამეტებული დოზით მიღების გამო.

მიუხედავად ასეთი დანაკარგისა, ბოსტონი მაინც გამანადგურებელ ძალად დარჩა. გუდნმა 1986/87 წლების სეზონი 59 მოგებით დაასრულა, პლეი=ოფშიც შესანიშნავად ითამაშა, მაგრამ სუპერფინალში დამარცხდა "ლოს-ანჯელეს ლეიკერსთან. ამის შემდეგ ბოსტონი 21 წლის განმავლობაში სუპერფინალში აგარ გასულა.

ახალი სეზონის დაწყების წინ გუნდი დატოვა ქეი სი ჯონსმა. მის ნაცვლად მწვრთნელად მოიყვანეს მისი დამხმარე ჯიმი როჯერსი. 1988/89 წლების სეზონის დასაწყისში ექვსი მატჩი იყო გასული, როცა ცნობილი გახდა რომ ლარი ბერდს ოპერაცია სჭირდებოდა ორივე ქუსლზე, რათა ზედმეტად გამოზრდილი ძვლები მოეშორებინა. ბერდმა ვერ მოასწრო გამოჯანმრთელება პლეი-ოფამდე, გუნდი კი პირველი ვე რაუნდში გამოვარდა აიზეა თომასის "დეტროიტ პისტონსთან", რომელსაც სადავეში ლეგენდარული ჯაკ დეილი ედგა. ეს გუნდი გახდა კიდევ იმ სეზონის ჩემპიონი.

ლარი დაბრუნდა 1989/90 წლების სეზონში და დაეხმარა გუნდს სეზონი 52 მოგებით დაესრულებინა. თავიდან გუნდმა კარგად დაიწყო პლეი-ოფი, სადაც 2-0 უგებდა პატრიკ იუინგის "ნიუ-იორკ ნიქსს", მაგრამ შემდეგ ოთხივე თამაში წააგეს და ვერ მოახერხეს საქმე გადამწყვეთ თამაშამდე მიეყვანათ, რომელიც ბოსტონში გაიმართებოდა. ამის გამო როჯერსი გაუშვეს გუნდიდან, მწვრთნელი კი მისი დანაშემწე, გუნდის ყოფილი მოთამაშე კრის ფორდი გახდა.

ფორდის ხელმძღვანელობით გუნდმა გაზარდა თამაშის ხარისხი და 1990/91 წლების სეზონში 56 თამაში მოიგო. ბერდმა 22 თამაში გამოტოვა ტრავმების გამო. პლეი-ოფში ბოსტონი ისევ დეტროიტთან დამარცხდა ექვს თამაშში. 1992 წლის პლეი-ოფში გუნდი ექვსმატჩიან სერიაში ბრედ დაფერტის "კლივლენდ კავალიერსთან" დამარცხა კონფერენციის ნახევარფინალში. ზურგის ტრავმების გამო ბერდმა პლეი-ოფში მხოლოდ 4 მატჩი ითამაშა. სეზონის დასრულების შემდეგ ბერდმა დაასრულა კარიერა. მან ბოსტონის შემადგენლობაში 13 სეზონი ითამაშა და 3-ჯერ გახდა ჩემპიონი.

1993-1998: ტრაგედია და უკუსვლა[რედაქტირება]

ბერდის წასვლის შემდეგ გულშემატკივრები იმედებს ამყავარებდნენ ახალგაზრდა ფორვარდზე რეჯი ლუისზე, რომელიც საშუალო 21 ქულას აგროვებდა. პლეი-ოფის ერთ-ერთი თამაშის დროს "შარლოტ ჰორნეტსის" წინააღმდეგ, მან პარკეტზე გონება დაკარგა. შემდეგში გაირკვა რომ ლუისს სერიოზული პრობლემები ჰქონდა გულზე. მიუხედავად იმისა რომ ეს ცნობილი იყო, რეჯიმ მაინც გააგრძელა კარიერა, ამის გამო ის გულშემატკივრების კუმირი გახდა. საბოლოოდ ლუისი გულის შეტევით გარდაიცვალა ერთ-ერთ ვარჯიშზე. სელტიკსმა კი მის საპატივცემულოდ 35 ნომრიანი მაისური ამოიღო ხმარებიდან.

"დიდი სამეული" ოფიციალურად დაიშალა 1994 წელს, როცა რობერტ პარიში ჰიუსტონში გადავიდა, ერთი წლით ადრე კი კევინ მაკ-ჰეილმა კი სათამაშო კარიერა დაასრულა. გუნდმა სეზონი 32-50 მაჩვენებლით დაასრულა და ამდენი ხნის შემდეგ პირველად ვერ გავიდა პლეი-ოფში. 1994/95 წლების სეზონი ბოლო გუნდისთვის, რომელიც მათ "ბოსტონ გარდენზე" ჩაატარეს. გუნდში მოვიდა "ატლანტა ჰოუქსის" ყოფილი ლიდერი, ვეტერანი დომინიკ უილკინსი, რომელიც გუნდის რიგებში საუკეთესო გახდა და საშუალოდ 17.8 ქულას აგროვებდა თამაშში. ასევე გუნდს დაემატა ხორვატი მძიმე ფორვარდი დინო რაჯა. სელტიკს შეეზლო გასულიყო პლეი-ოფში, მაგრამ ბოლო თამაშში "ორლანდო მეჯიქთან დამარცხდა", რომელსაც ახალგაზრდა ვარსკვლავი, ცენტრი შაკილ ო'ნილი და გამოცდილი პენი ჰარდევეი ლიდეროდბნენ.

1995 წელს გუნდი ბოსტონ გარდენიდან გადავიდა "ფლიტ-ცენტში"(შემდეგში ტდ-გარდენი), გუნდი დატოვა მწვრთნელმა კრის ფორდმა, რომელიც მ.ლ.კარმა შეცვალა. გუდნმა ვერ შეძლო წარმატებით ეთამაშა პლეი-ოფში, შესაბამისად პლეი-ოფშიც ვერ გავიდა. შემდეგი სეზონი გუნდმა უარესად ჩაატარა და სეზონში მხოლოდ 15 თამაში მოიგო, რითაც საკუთარი ანტი რეკორდი დაამყარა. ფაქტი იყო, რომ იმ დროს ლიგაში ჯორდანის,ჰაკიმის,პიპენის,ბარკლის,შაკის და მელოუნი-სტოქტონის დრო იდგა. კარი შეეშვა მწვრთნელობას და გუნდში სხვა თანამდებობა დაიჭირა. ახალ მწვრთნელად და საკალათბურთო ოპერაციების დირექტორად დაინიშნა რიკ პიტინო. გუდნმა მოიპოვა მე-3 და მე-6 არჩევანის უფლება, სადაც ჩონსი ბილაპსი და რონ მერსერი აირჩია. 1997/98 წლების სეზონში გუნდმა ისევ ვერ მოახერხა პლეი-ოფში გასვლა. სეზონის ბოლოს გუნდი დატოვა დინო რაჯამ, დევიდ უესლიმ და რიკ ფოქსმა. პიტინომ უილიამსი გაცვალა 1998 წლის დრაფტის პირველი რაუნდის არჩევანში, რომელიც გადამაწყვეტი აღმოჩნდა იმ მომენტში.

რესურსები ინტერნეტში[რედაქტირება]

Commons-logo.svg
ვიკისაწყობში? არის გვერდი თემაზე: