ხირსა

მასალა ვიკიპედიიდან — თავისუფალი ენციკლოპედია
Jump to navigation Jump to search
სოფელი
ხირსა
ქვეყანა საქართველოს დროშა საქართველო
მხარე კახეთის მხარე
მუნიციპალიტეტი სიღნაღის მუნიციპალიტეტი
თემი ქვემო მაჩხაანი
კოორდინატები 41°32′00″ ჩ. გ. 46°05′25″ ა. გ. / 41.5334306° ჩ. გ. 46.0904583° ა. გ. / 41.5334306; 46.0904583
მოსახლეობა 359[1] კაცი (2014)
ეროვნული შემადგენლობა ქართველები - 71,3 %
სომხები - 10,0 %
რუსები - 9,2 %
სხვები - 9,5 %
რელიგიური შემადგენლობა მართლმადიდებლები, მაჰმადიანები,
იეზიდები
სასაათო სარტყელი UTC+4
ხირსა — საქართველო
ხირსა
ხირსა — კახეთის მხარე
ხირსა

ხირსასოფელი საქართველოში, კახეთის მხარის სიღნაღის მუნიციპალიტეტის ისტორიული პუნქტი (ყოფილი ხირსის მევენახეობის საბჭოთა მეურნეობის ტერიტორიაზე). შედის ქვემო მაჩხაანის თემის საკრებულოში.

ძვ. წ. ათასწლეულის I მესამედში წარმოიქმნა დაბის ტიპის მსხვილი სამოსახლო. განვითარებული იყო კერამიკის წარმოება. ძვ. წ. VI-IV საუკუნეებში ქალაქური ხელოსნური წარმოების ჩასახვისა და განვითარების პერიოდში ხირსა თანდათან დაქვეითდა.

VI საუკუნეში საქართველოში ქრისტიანული რელიგიის ერთ-ერთმა მქადაგებელმა სტეფანე ქიზიყელმა (სტეფანე ხირსელმა) აქ მონასტერი დააარსა. ისტორიული ტრადიციით, იგი აქვეა დაკრძალული. წმინდა სტეფანეს მონასტერი დიდ როლს ასრულებდა კახეთის, კერძოდ, მის სამხრეთ-აღმოსავლეთი ნაწილის რელიგიურ ცხოვრებაში. დღეისათვის შემონახულია გუმბათოვანი ტაძარი, რომელიც აგებულია VI საუკუნის ბაზილიკის ადგილზე. ძეგლი მრავალჯერ არის გადაკეთებული (VIII-IX სს., XI ს., XVI ს.).

დემოგრაფია[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 359 ადამიანი.

აღწერის წელი მოსახლეობა კაცი ქალი
2002[2] 573 263 310
2014[1] Decrease2.svg 359 178 181

იხილეთ აგრეთვე[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

ხისრსის ერთ-ერთი უბნის პანორამა
ხისრსის ერთ-ერთი უბნის პანორამა

ლიტერატურა[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

  • ქსე, ტ. 11, გვ. 484-485, თბ., 1987

სქოლიო[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

  1. 1.0 1.1 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). წაკითხვის თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016.
  2. საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II