ქვემო მაჩხაანი
| სოფელი | |
|---|---|
|
ქვემო მაჩხაანი | |
 | |
| ქვეყანა |
 საქართველო |
| რეგიონი | კახეთის მხარე |
| მუნიციპალიტეტი | სიღნაღის მუნიციპალიტეტი |
| თემი | ქვემო მაჩხაანი |
| კოორდინატები | 41°34′36″ ჩ. გ. 45°58′17″ ა. გ. / 41.57667° ჩ. გ. 45.97139° ა. გ. |
| ცენტრის სიმაღლე | 640 მ |
| მოსახლეობა | 609[1] კაცი (2014) |
| ეროვნული შემადგენლობა |
ქართველები 98,2 % ეზიდები 1,0 % სომხები 0,7 % |
| სასაათო სარტყელი | UTC+4 |
.svg)    | |
ქვემო მაჩხაანი — სოფელი საქართველოში, სიღნაღის მუნიციპალიტეტში (კახეთის მხარე), ქვემო მაჩხაანის ადმინისტრაციული ერთეულის ცენტრი (სოფლები: ქვემო მაჩხაანი, ყარაღაჯი, ხირსა, ხორნაბუჯი).
მდებარეობს გომბორის ქედის სამხრეთ-აღმოსავლეთ დაბოლოებაზე, ზღვის დონიდან 640 მ-ზე, სიღნაღიდან 17 კმ-ში.
ისტორია და კულტურა
[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]ქვემო მაჩხაანი მდებარეობს ისტორიულ ქიზიყში. გადმოცემით სოფლის სახელი მომდინარეობს თბილისის დასავლეთით მდებარე სოფელ მაჩხანიდან. ძნელბედობის დროს აქედან მოსახლეობა კახეთში გადასახლებულა და დაუარსებია ორი სოფელი — ქვემო მაჩხაანი და ზემო მაჩხაანი.[2] იოანე ბატონიშვილი თავის „ქართლ-კახეთის აღწერაში“ იხსენიებს 2 სოფელ მაჩხაანს (სავარაუდოდ, ზემო და ქვემო მაჩხაანი).
ქვემო მაჩხაანი XIX საუკუნის ქიზიყის ერთ-ერთ სავაჭრო და კულტურულ ცენტრს წარმოადგენდა და დაბად იწოდებოდა. სოფლის გარშემო სახნავი მიწების სიმცირის გამო ქვემო მაჩხაანელებს ვენახები ალაზნის ველზე ჰქონდა ძველი ანაგისა და ყარაღაჯის მახლობლად (ყარაღაჯის დღევანდელი მოსახლეობა მთლიანად ქვემო მაჩხაანიდან არის ჩასახლებული).[3] სოფელში შემორჩენილია გვიანდელი შუა საუკუნეების იოანე ნათლისმცემლის დარბაზული ეკლესია, 1899 აგებული სახალხო თეატრი; არის იტალიის ეროვნული გმირის ფორე მოსულიშვილის სახლ-მუზეუმი.
დემოგრაფია
[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 609 ადამიანი.
| აღწერის წელი | მოსახლეობა | კაცი | ქალი |
|---|---|---|---|
| 2002[4] | 1128 | 507 | 621 |
| 2014[1] |  609 | 271 | 338 |
ლიტერატურა
[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]- ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 10, თბ., 1986. — გვ. 514.
სქოლიო
[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]- 1 2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016.
- ↑ ზარდალიშვილი გრ., თბილისისა და მისი მიდამოების ტოპონიმია, თბ., 1978. — გვ. 45.
- ↑ თოდრია თ., ქიზიყის ისტორიული გეოგრაფიის საკითხები, კრებ. საქართველოს ისტორიული გეოგრაფიის კრებული, ტ. VI, თბ., 1982. — გვ. 91.
- ↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II
| |||||||||||||
