ქართული დიალექტები

მასალა ვიკიპედიიდან — თავისუფალი ენციკლოპედია
გადასვლა: ნავიგაცია, ძიება

ქართული დიალქტების კლასიფიკაცია ხდება მათი გეოგრაფიული არეალის მიხედვით, ქართველ ხალხთა ტრადიციული ეთნოგრაფიული ქვედანაყობის მიხედვით. დასავლურ და აღმოსავლურ დიალექტებს შორის ზოგიერთი მეცნიერი გამოჰყოფს ასევე სამხრეთის ჯგუფსაც. სულ ხუთი ქვეჯგუფია (გიგინეიშვილი, თოფურია და ქავთარაძე [1961]).

ჩრდილოაღმოსავლეთის დაილექტები[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

  • მოხევური
  • მთიულურ-გუდამაყრული
  • ხევსურული
  • ფშავური
  • თუშური

აღმოსავლური დიალექტები[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

  • კახური
  • ინგილოური [1]
  • ფერეიდნული
  • თიანეთური

ცენტრალური (შუა) დიალექტები[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

  • ქართლური
  • ჯავახური
  • მესხური

სამხრეთდასავლური დიალექტები[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

  • გურული
  • აჭარული
  • იმერხევული

ჩრდილოდასავლური დიალექტები[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

  • იმერული
  • ლეჩხუმური
  • რაჭული

სხვა დიალექტები[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

  • ყიზლარ-მოზდოკური დიალექტი (აწ ამომწყდარი) გამოიყენებოდა ჩრდილოცენტრალური კავკასიაში ყიზლარისა და მოზდოკის რეგიონებში იმ ქართველთა შორის, რომლებიც საქართველოდან გადაიხვეწნენ ოსმალეთის ოკუპაციის დროს მე-18 საუკუნის დასაწყისში. შერეული იყო რამდენიმე ქართული დიალექტისა რუსულ ნასესხებ სიტყვებთან. მოგვიანებით ჯგუფმა რუსიფიკაცია განიცადა და დიალექტი დაიკარგა.
  • იუდაურ-ქართული, გრუზინული - ენა, რომელზეც ქართველი ებრაელები საუბრობდნენ. ფონეტიკურად, მორფოლოგიურად და სინტაქსურად ქართულია, ლექსიკურად ქართულ-ივრითის ნარევი.

ლიტერატურა[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

სქოლიო[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]