გიორგი ხაჭაპურიძე

მასალა ვიკიპედიიდან — თავისუფალი ენციკლოპედია
ნავიგაციაზე გადასვლა ძიებაზე გადასვლა
Disambig-dark.svg სხვა მნიშვნელობებისთვის იხილეთ გიორგი ხაჭაპურიძე (მრავალმნიშვნელოვანი).
გიორგი ხაჭაპურიძე
დაბ. თარიღი 6 ივნისი, 1892(1892-06-06)
დაბ. ადგილი ჭანიეთი, ქუთაისის გუბერნია, რუსეთის იმპერია
გარდ. თარიღი 1 ოქტომბერი, 1957(1957-10-01) (65 წლის)
მოქალაქეობა რუსეთის იმპერია
Flag of the Soviet Union (1923-1955).svg სსრკ
საქმიანობა ისტორია
მუშაობის ადგილი თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი
ალმა-მატერი მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტი

გიორგი ხაჭაპურიძე (დ. 6 ივნისი, 1892, ჭანიეთი — გ. 1 ოქტომბერი, 1957) — ქართველი ისტორიკოსი, ისტორიის მეცნიერებათა დოქტორი (1935), სსრკ-ის მეცნიერებათა აკადემიის წევრ-კორესპონდენტი (1939), საქართველოს სსრ-ის მეცნიერებათა აკადემიის აკადემიკოსი (1941). ძირითადად იკვლევდა XIX საუკუნისა და საბჭოთა პერიოდის საქართველოს ისტორიას.

ბიოგრაფია[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

დაიბადა 1892 წელს ლიხაურის თემის სოფელ ჭანიეთში, სამხედრო ოფიცრის, ვასილ ხაჭაპურიძისა და მარიამ ანთიძის ოჯახში. ჰყავდა ოთხი დედმამიშვილი. სწავლობდა ქაქუთის დაწყებით სკოლაში. შემდეგ მამამისი, რომელიც სამხედრო მოსამსახურე იყო, ერევანში გადაიყვანეს. იქ დაამთავრა გიმნაზია. 1913 წელს შევიდა მოსკოვის უნივერსიტეტის ისტორია-ფილოლოგიის ფაკულტეტზე, რომელიც დაამთავრა 1920 წელს. 1917-20 წლებში მუშაობდა რსფსრ განათლების სახალხო კომისარიატში. 1921 წელს დაბრუნდა საქართველოში და დაინიშნა პოლიტიკურ-საგანმანათლებლო სამსახურში. 1924-1929 წლებში ხელმძღვანელობდა კომპარტიის სკოლას. 1929 წლიდან გარდაცვალებამდე მუშაობდა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში სხვადასხვა თანამდებობებზე. 1929-1933 წლებში მუშაობდა ამიერკავკასიის კომუნისტური უნივერსიტეტის პრორექტორად, 1934-1935 წლებში იყო მარქსიზმ-ლენინიზმის ინსტიტუტის თბილისის ფილიალის დირექტორის მოადგილე. 1937-42 წლებში იყო თსუ-ს პრორექტორი ჯერ სასწავლო, შემდეგ სამეცნიერო დარგში. 1943 წლიდან იყო ისტორიისა და ეთნოლოგიის ინსტიტუტის საბჭოთა პერიოდის ისტორიის განყოფილების გამგე.

ბიბლიოგრაფია[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

  • საქართველო XIX საუკუნის პირველ ნახევარში, თბილისი, 1958
  • ქართველი ხალხის ბრძოლა საბჭოთა ხელისუფლების დამყარებისთვის, თბილისი, 1957
  • რუსეთთან საქართველოს შეერთების ისტორიული მნიშვნელობა, თბილისი, 1955
  • საბჭოთა ხელისუფლების გამარჯვება საქართველოში - თბილისი, სახელგამი, 1954. - 440 გვ.
  • 1905-1907 წლების რევოლუცია საქართველოში - თბილისი, სახელგამი, 1941. - 108 გვ.
  • საქართველოს XIX და XX საუკუნეთა ისტორია - თბილისი, სახელგამი, 1940. - 204 გვ.
  • თვითმპყრობელობა და ნაციონალურ-კოლონიური პოლიტიკა და გლეხთა მოძრაობანი საქართველოში, ტფილისი, 1933
  • გლეხთა მოძრაობანი საქართველოში XIX საუკუნეში - ტფილისი, სახელგამი, 1932. - 191 გვ.
  • გურიის აჯანყება 1841 წელს - ტფილისი, სახელგამი, 1931. - 105 გვ.

ლიტერატურა[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

  • კაჭარავა ი., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 446.
  • ლომჯარია ს, „სოფელო ჩემო“, თბილისი: „მერიდიანი“, 2012. — გვ. 232-233, ISBN 978-9941-10-560-9.
  • დუდუჩავა ი., ცხვარიაშვილი ი., „გიორგი ხაჭაპურიძე, ბიბლიოგრაფია“, თბილისი, 1980
  • კაჭარავა ი. „ქართული ისტორიოგრაფიის საკითხები“, თბილისი, 1962

რესურსები ინტერნეტში[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]