გიორგი ჭალადიდელი

თავისუფალი ქართულენოვანი ენციკლოპედია ვიკიპედიიდან
გადასვლა: ნავიგაცია, ძიება
გიორგი ქოჩაკიძე (ჭალადიდელი)

გიორგი ჭალადიდელი (ნამდვილი სახელი და გვარი გიორგი მაქსიმეს ძე ქოჩაქიძე) (დ. 15 ივნისი/27 ივნისი, 1847, სოფ. ფერსათი, ბაღდათის მუნიციპალიტეტი — გ. 1 აპრილი/13 აპრილი, 1898, ქ. მინსკი, დაკრძალულია სენაკში) — ქართველი პოეტი, თავადი.

დაიბადა ოდიშელი თავადის მაქსიმე ქოჩაქიძის ოჯახში. 1870 წლიდან იყო რუსეთის იმპერიის სამხედრო სამსახურში. მონაწილეობდა რუსეთ-თურქეთის ომში (1877-78). შემდეგში მიიღო პოლკოვნიკის წოდება და მსახურობდა რუსეთის სხვადასხვა გუბერნიაში.

ჭალადიდელის ლექსები 1868-იდან იბეჭდებოდა "დროებაში", "სასოფლო გაზეთში", "მოამბეში", "ივერიაში", "მნათობში", "კრებულში" და სხვებში. პირველი კრებული გამოქვეყნდა 1913 წელს. ჭალადიდელი ქართველი "სამოციანელთა" მიმდევარი იყო. მისი შემოქმედება გამსჭვალულია მშრომელისადმი დიდი თანაგრძნობით ("ქება შრომას", 1868; "ფაცხა", 1870). პატრიოტიზმით ("სიმღერა გარდახვეწილისა", 1870; "გორდის მთაზე", 1872), მწერლობის მაღალი დანიშნულების შეგნებით ("მენავე", "მწერლისადმი", ორივე 1869), თავისუფლების სიყვარულით ("მოღალური გალიაში", 1872). ჭალადიდელის სატრფიალო ლექსებია "სატრფო" (1869), "ქართველო ქალო", "ფარვანა", "სიმღერა" (სამივე 1870). ჭალადიდელის ზოგიერთი პოპილარული ლექსი სიმღერად იქცა ("მოგონება", 1869; "ფაცხა" და სხვა).

ლიტერატურა[რედაქტირება]

  • კინწურაშვილი ლ., ქსე, ტ. 11, გვ. 380, თბ., 1987

რესურსები ინტერნეტში[რედაქტირება]