ჯაზი

მასალა ვიკიპედიიდან — თავისუფალი ენციკლოპედია
ნავიგაციაზე გადასვლა ძიებაზე გადასვლა
Oxygen480-mimetypes-signature.svg ამ სტატიას ამჟამად აქტიურად არედაქტირებს Anry.kiknavelidze.

გთხოვთ, ნუ შეიტანთ მასში ცვლილებებს, სანამ ეს განცხადება არ გაქრება. წინააღმდეგ შემთხვევაში, შესაძლოა, მოხდეს რედაქტირების კონფლიქტი.
ეს შეტყობინება სტატიაში მხოლოდ ერთი კვირის განმავლობაში შეიძლება დარჩეს.


თარგის ჩასმის თარიღი: ნოემბერი 20, 2021.


მიმდინარეობს სტატიის აქტიური დამუშავება.


მომხმარებლის სახელის და თარიღის ავტომატურად მისათითებლად, გამოიყენეთ თარგი {{subst:მუშავდება}}


ჯაზი — მუსიკალური ჟანრი, რომელიც წარმოიშვა ახალი ორლეანის აფროამერიკულ თემში XIX საუკუნის ბოლოს და XX საუკუნის დასაწყისში.[1][2][3] 1920-იანი წლების „ჯაზის ეპოქის“ შემდეგ იგი აღიარებულია, როგორც მუსიკალური ექსპრესიის ერთ-ერთი ძირითადი ფორმა როგორც ტრადიციულ, ისე პოპულარულ მუსიკაში, რომლებთანაც აფროამერიკული და ევროამერიკული მუსიკალური წარმომავლობა აკავშირებს.[4] ჯაზს ახასიათებს სვინგი და ლურჯი ნოტები, რთული აკორდები, რესპონსორული ვოკალური პარტიები, პოლირითმია და იმპროვიზაცია. ჯაზის ფესვები დასავლეთაფრიკულ კულტურულ და მუსიკალურ ექსპრესიაში და აფროამერიკულ მუსიკალურ ტრადიციებში იძებნება, ასევე, უკავშირდება ბლუზსა და რეგტაიმს .[5][6]

ჯაზმა, მსოფლიო მასშტაბით გავრცელებასთან ერთად, შეითვისა ეროვნული, რეგიონული და ლოკალური მუსიკალური ტრადიციები, რამაც დასაბამი მისცა განსხვავებულ სტილებს. 1910-იან წლებში წარმოიშვა დიქსილენდი, იგივე ახალი ორლეანის ჯაზი, რომელშიც შერწყმული იყო სასულე ორკესტრების მარშები, ფრანგული კადრილები, ბიგინები, რეგტაიმი და ბლუზი კოლექტიურ, პოლიფონიურ იმპროვიზაციასთან. 1930-იან წლებში მნიშვნელოვანი ადგილი ეკავა საცეკვაო, მძიმედ არანჟირებული სვინგის ბიგ ბენდებს, კანზას-სიტის ჯაზს (ბლუზური, იმპროვიზაციული სტილი ძლიერი სვინგით) და „ბოშურ ჯაზს“ (gypsy jazz), რომელიც ბალ-მიუზეტის ვალსებს ეყრდნობოდა. 1940-იან წლებში გაჩნდა ბიბოპი, რომელმაც ჯაზი საცეკვაო პოპულარული მუსიკიდან ბევრად რთულ, „მუსიკოსთა მუსიკად“ აქცია, რომელსაც უფრო სწრაფი ტემპები და აკორდებზე დაყრდნობილი იმპროვიზაციები ახასიათებდა. 1940-იანი წლების ბოლოდან დაიწყო ქულ-ჯაზის (Cool jazz) განვითარება, რომელსაც უფრო მშვიდი, ნაზი ხმოვანება და გრძელი, ლინეარული მელოდიები ახასიათებდა.

1950-იანი წლების შუაში წარმოიშვა ჰარდ ბოპი, რომელშიც რიტმ-ენდ-ბლუზის, გოსპელის და ბლუზის ძლიერი გავლენები გამოჩნდა, განსაკუთრებით, საქსაფონისა და ფორტეპიანოს შესრულებაში. 1950-იანი წლების ბოლოს განვითარდა მოდალური ჯაზი, რომელიც მუსიკალური სტრუქტურისა და იმპროვიზაციის საფუძვლად მუსიკალურ კილოებს იყენებს, ასევე, თავისუფალი ჯაზი, რომელიც რეგულარული მეტრის, პულსის და ფორმასთან დაკავშირებული შეზღუდვების გარეშე სრულდება. 1960-იანი წლების ბოლოს და 70-იანების დასაწყისში გაჩნდა ჯაზ-ფიუჟენი (Jazz fusion), სადაც ჯაზური იმპროვიზაცია შერწყმულია როკ-მუსიკის რიტმებთან, ელექტრონულ ინსტრუმენტებთან და გაძლიერებულ სასცენო ხმოვანებასთან. 1980-იან წლებში კომერციულ წარმატებას მიაღწია ჯაზ-ფიუჟენის ერთ-ერთმა ფორმამ, სმუთ-ჯაზმა (Smooth jazz), რომელსაც რადიოეთერებში მნიშვნელოვანი დრო ეთმობოდა. 2000-იან წლებში არსებობს ბევრი განსხვავებული სტილი და ჟანრი, როგორიცაა ლათინო-ჯაზი და აფროკუბური ჯაზი.

ეტიმოლოგია და განსაზღვრება[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

ამერიკელი ჯაზის კომპოზიტორი, ტექსტების ავტორი და პიანისტი იუბი ბლეიკი, რომელმაც გარკვეული წვლილი შეიტანა ჟანრის ეტიმოლოგიაში

სიტყვა „ჯაზის“ (ინგლ. jazz) ეტიმოლოგია მნიშვნელოვანი კვლევების საგანია და მისი ისტორიაც კარგადაა დოკუმენტირებული. ითვლება, რომ იგი კავშირშია ჟარგონთან „jasm“, რომელიც 1860-იანი წლებით თარიღდება და აღნიშნავს „შემართებას, ენერგიას“ („pep, energy“).[7] სიტყვა ჯაზის პირველი წერილობითი გამოყენების პირველი შემთხვევაა 1912 წელს გამოქვეყნებული სტატია Los Angeles Times-ში, სადაც ერთ-ერთი მეორეხარისხოვანი ლიგის ბეისბოლის გუნდის მომწოდებელმა ერთ-ერთ ჩაწოდებას უწოდა „jazz ball“, რადგან „იგი ყანყალებს და ვერაფერს მოუხერხებ“.[7]

ტერმინის მუსიკალურ კონტექსტში გამოყენება პირველად ჯერ კიდევ 1915 წელს, Chicago Daily Tribune-ში მოხდა,[8] ხოლო ნიუ-ორლეანში მუსიკალური აზრით პირველად 1916 წლის 14 ნოემბერს, ჟურნალ Times-Picayune-ის სტატიაში გამოიყენეს, რომელიც „ჯაზ ანსამბლებს“ ("jas bands") ეხებოდა.[9] ეროვნულ საზოგადოებრივ რადიოში ინტერვიუს დროს მუსიკოასმა იუბი ბლეიკმა გაიხსენა ტერმინის ჟარგონული დატვირთვა: „ბროდვეიზე რომ გამოჩნდა, მას 'J-A-Z-Z' უწოდეს. ადრე ასე არ ერქვა. ადრე იწერებოდა, როგორც 'J-A-S-S'. ეს ბინძური სიტყვა იყო და თუ მისი მნიშნელობა იცოდი, ქალბატონებთან არ წამოგცდებოდა“.[10] ამერიკის დიალექტების ასოციაციამ იგი XX საუკუნის სიტყვად დასახელა.[11]

ფაილი:Albert Gleizes, 1915, Composition pour Jazz, oil on cardboard, 73 x 73 cm, Solomon R. Guggenheim Museum, New York.jpg
ალბერ გლეზი, „კომპოზიცია ჯაზისთვის“ (Composition for "Jazz"), 1915. სოლომონ გუგენჰაიმის მუზეუმიდან, ნიუ-იორკი

ჯაზის განსაზღვრება რთულია, რადგან იგი მუსიკის ფართო სპექტრს მოიცავს, რომელიც საუკუნეზე უფრო ხანგრძლივ პერიოდზე ნაწილდება, რეგტაიმიდან დაწყებული ჯაზის ფიუჟენის ჩათვლით. არსებობს მცდელობები ჯაზის განსაზღვრებისა სხვა მუსიკალური ტრადიციების, მაგალითად, ევროპული კლასიკური მუსიკის ან ტრადიციული აფრიკული მუსიკის პერსპექტივიდან. კრიტიკოსი იოახიმ-ერნსტ ბერენდტი ამტკიცებს, რომ ჯაზის დეფინიცია ბევრად ფართო უნდა იყოს[12] და განსაზღვრავს მას, როგორც „არტ-მუსიკის ფორმას, რომელიც წარმოიშვა ევროპული და შავკანიანთა მუსიკის დაპირისპირების შედეგად ამერიკის შეერთებულ შტატებში“,[13] აგრეთვე, ამტკიცებს, რომ ევროპული მუსიკისგან მას განასხვავებს განსაკუთრებული დამოკიდებულება დროსთან, რასაც სვინგი ეწოდებ. მისივე სიტყვებით, ჯაზს გააჩნია „მუსიკის შექმნის სპონტანურობა და სიცხოველე, სადაც როლს იმპროვიზაცია თამაშობს“ და იგი შეიცავს „ხმოვანებას და ფრაზირებას, რომელიც შემსრულებლის ინდივიდუალობას იმეორებს“.[12] მუსიკალური ჟურნალისტის, რობერტ კრისტგაუს მოსაზრებით, „ჩვენი უმეტესობა იტყოდა, რომ გამოგონება ჩარჩოებიდან გათავისუფლების პირობებში არის ჯაზის არსი და პირობა“.[14]

ტრეივის ჯეკსონი გვთავაზობს ჯაზის უფრო ფართო განმარტებას, რომელიც მის სხვადასხვა ეპოქასაც მოიცავს: „ეს არის მუსიკა, რომელიც მოიცავს ისეთ თვისებებს, როგორიცაა სვინგი, იმპროვიზაცია, ჯგუფური ინტერაქცია, ინდივიდუალური ხმის განვითარება და გახსნილობა განსხვავებული მუსიკალური შესაძლებლობებისთვის“.[15] კრინ გიბარდი მიიჩნევს, რომ „ჯაზი არის კონსტრუქტი“, რომელიც აღნიშნავს „მუსიკათა მრავალფეროვნებას, რომლებსაც საკმარისი აქვთ საერთო, რათა ერთგვარი ტრადიციის ნაწილებად გავიაზროთ“.[16] თეორეტიკოსებისგან განსხვავებით, რომლებიც ხშირად კამათობენ ჯაზის სხვადასხვა ტიპების ექსკლუზივისტურ განმარტებებზე, მუსიკოსები ხშირად უარს ამბობენ, განსაზღვრონ მუსიკა, რომელსაც ასრულებენ. ჯაზის ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი ფიგურა, დიუკ ელინგტონი, ამბობდა: „ყველა მათგანი მუსიკაა“.[17]

ელემენტები[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

იმპროვიზაცია[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

ჯაზის განსაზღვრა რთულია, რადგან იგი არაერთ ქვეჟანრს მოიცავს, თუმცა, ყველა მათგანს აერთიანებს იმპროვიზაცია. იმპროვიზაციის მნიშვნელობა მუსიკის ადრეული ფორმების გავლენას მიეწერება, როგორიცაა ბლუზი, ხალხური მუსიკა, რომელიც, ნაწილობრივ, პლანტაციებში მომუშავე აფროამერიკელი მონების შრომის სიმღერებიდან მომდინარეობს. ამ სიმღერებს ხშირად ახასიათებდა რესპონსორული (მოძახილი—პასუხი) ტიპის სტრუქტურა, თუმცა, ადრეული ბლუზი იმპროვიზაციულიც იყო. კლასიკურ მუსიკას ახასიათებს ერთგულება მუსიკალური პარტიტურის მიმართ და აქ ინტერპრეტაცია, ორნამენტაცია და აკომპანიმენტი მეორეხარისხოვანია. კლასიკური მუსიკის შემსრულებლის მიზანია დაუკრას კომპოზიცია ისე, როგორც ეს კომპოზიტორმა განიზრახა. მეორეს მხრივ, ჯაზური პერფორმანსი ინტერაქციისა და კოლაბორაციის პროდუქტია, სადაც ნაკლები მნიშვნელობა აქვს კომპოზიტორის წვლილს (ასეთის არსებობის შემთხვევაში) და ყურადღება შემსრულებელზეა გამახვილებული.[18] ჯაზის შემსრულებელი მელოდიის რეალიზებას ინდივიდუალურად ახდებს და კომპოზიციას ერთნაირად ორჯერ არასოდეს უკრავს.შესმრულებლის განწყობის, გამოცდილების და სხვე შემსრულებლებთან დამოკიდებულების მიხედვით, შეიძლება, შეიცვალოს მელოდია, ჰარმონია და მეტრი.[19]

ადრეული დიქსილენდის, იგივე ახალი ორლეანის ჯაზის შესმრულებლები ხშირად მორიგეობით უკრავდნენ მელოდიებს და იმპროვიზირებდნენ კონტრმელოდიებს. სვინგის ეპოქაში (1920–40) ბიგ ბენდები ეყრდნობოდნენ არანჟირებებს, რომლებსაც მუსიკოსები პარტიტურიდან ან ზეპირად, სმენით სწავლობდნენ და იმახსოვრებდნენ. ამ არანჟირებების ფარგლებში იმპროვიზირებდნენ სოლისტები. ბიბოპის ერაში (1940-იანი წლები) ბიგ ბენდებმა გზა დაუთმეს მცირე ანსამბლებს, რომლებიც მინიმალურ არანჟირებებს იყენებდნენ. აქ მელოდია დასაწყისში ჟღერდებოდა, ხოლო პიესების დიდი ნაწილი იმპროვიზაციული იყო. მოდალურმა ჯაზმა უარი თქვა აკორდების ფუნქციურ მიმდევრობებზე, რამაც მუსიკოსებს იმპროვიზაციის უფრო დიდი გასაქანი მისცა. სოლისტებს ხშირად უჭერს მხარს რითმის სექცია, რომელშიც შედის ერთი ან მეტი აკორდული ინსტრუმენტი (ფორტეპიანო, გიტარა), კონტრაბასი და დასარტყამი ინსტრუმენტები. ეს სექცი უკრავს აკორდებსა და რიტმს, განსაზღვრავს კომპოზიციის ზოგად სტრუქტურას და აკომპანიმენტს უწევს სოლისტს.[20] ავანგარდულ და თავისუფალ ჯაზში სოლისტებსა და აკომპანიატორებს შორის განსხვავება შემცირებულია და აკორდების, გამებისა და მეტრის უარყოფა არა მარტო შესაძლებლობა, არამედ, ზოგჯერ, მოთხოვნილებაცაა.

ტრადიციონალიზმი[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

ბიბოპის წარმოშობის შემდეგ კომერციულ წარმატებაზე ორიენტირებული და პოპულარული მუსიკის გავლენით შექმნილი ჯაზური მუსიკა ხშირად ხდებოდა კრიტიკის ობიექტი. ბრიუს ჯონსონის მიხედვით, ყოველთვუს არსებობდა დაძაბულობა „ჯაზს, როგორც კომერციულ მუსიკას და როგორც ხელოვნების ფორმას შორის“.[15] 1940-იან წლებში, დიქსილენდის გაცოცხლებას შავკანიანი მუსიკოსების მხრიდან უარყოფითი რეაქცია მოჰყვა, რადგან მას ზედაპირულ, ნოსტალგიუ გასართობად მიიჩნევდნენ თეთრი აუდიტორიისთვის.[21][22] მეორეს მხრივ, ტრადიციული ჯაზის მიმდევრები უარყოფენ ბიბოპს, თავისუფალ ჯაზს და ჯაზ-ფიუჟენს, როგორც ჯაზის დეგრადაციას და ღალატს. არსებობს ალტერნატიული შეხედულებაც, რომ ჯაზს შეუძლია, შეითვისოს და გარდაქმნას განსხვავებული მუსიკალური სტილები.[23] ნორმების თავიდან აცილებით ჯაზი ავანგარდული სტილების წარმოქმნას უწყობს ხელს.[15]

მრავალფეროვნება ჯაზში[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

ჯაზი და რასა[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

ბევრი აფროამერიკელის აზრით, ჯაზმა მსოფლიოს ყურადღება აფროამერიკული კულტურისა და ისტორიისკენ მიაპყრო. სხვებს ჯაზი ახსენებს „მჩაგვრელ და რასისტულ საზოგადოებას, შეზღუდვებს მათ არტისტულ ხედვაზე.“[24] ამირი ბარაკა ამტკიცებს, რომ არსებობს „თეთრი ჯაზი“, რომელიც თეთრი რასის ხედვას გამოხატავს.[25] შუა დასავლეთში და ამერიკის დანარჩენ ტერიტორიებზე თეთრი ჯაზ მუსიკოსებიც მოღვაწეობდნენ. პაპა ჯეკ ლეინი, რომელიც 1910-იან წლებში ახალ ორლეანში ბენდ Reliance-ს ხელმძღვანელობდა, ხშირად მოიხსენიება, როგორც „თეთრი ჯაზის მამა“.[26] ჯგუფი Original Dixieland Jazz Band, რომელიც თეთრკანიანი მუსიკოსებისგან შედგებოდა, პირველი ჯაზ-ანსამბლი იყო, რომელმაც კომერციული ჩანაწერი გააკეთა, ხოლო ბიქს ბაიდერბეკი 1920-იანი წლების ერთ-ერთი წამყვანი ჯაზ-სოლისტი იყო.[27] ე.წ. „ჩიკაგოს სტილის“ განვითარება თეთრკანიან მუსიკოსებს უკავშირდება, როგორიცაა ედი კონდონი, ბად ფრიმენი, ჯიმი მაკპარტლენდი და დეივ ტაფი. სხვა ჩიკაგოელი მუსიკოსები, მაგალითად, ბენი გუდმენი და ჯინ კრუპა 1930-იანი წლების სვინგის წამყვანი ფიგურები გახდნენ.[28] ბევრი ბენდი როგორც შავკანიანი, ისე თეთრი მუსიკოსებისგან შედგებოდა. ამ მუსიკოსებმა აშშ-ში რასობრივი დამოკიდებულებების ცვლილებაში მნიშვნეოვანი წვლილი შეიტანეს.[29]

ქალების როლი[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

ეთელ უოტერსმა შეასრულა Stormy Weather კოტონ კლუბში.

ჯაზის არსებობის მთელი ისტორიის მანძილზე მის განვითარებაში წვლილი შეჰქონდათ ქალ შემსრულებლებსა და კომპოზიტორებს. ბეტი კარტერი, ელა ფიცჯერალდი, ადელაიდ ჰოლი, ბილი ჰოლიდეი, ები ლინკოლნი, ანიტა ო’დეი, დაინა უოშინგტონი და ეთელ ოუტერსი ფართოდ არიან ცნობილი თავიანთი ვოკალური ტალანტით, თუმცა, ნაკლებად ცნობილნი არიან ქალი ბენდის ხელმძღვანელები, კომპოზიტორები და ინსტრუმენტალისტები, მაგალითად, პიანისტი ლილ ჰარდინ არმსტრონგი, მესაყვირე ვალაიდა სნოუ და სიმღერების ავტორები: აირინ ჰიგინბოთემი და დოროთი ფილდსი. ქალებმა ინსტრუმენტული ჯაზის დაკვრა 1920-იანი წლებიდან დაიწყეს, განსაკუთრებულ აღუარებას კი პიანისტებმა მიაღწიეს.[30]

II მსოფლიო ომის დროს, როცა მამაკაცი ჯაზ-მუსიკოსები გაიწვიეს, ისინი ქალებისგან შემდგარმა ბენდებმა ჩაანაცვლა.[30] ბენდი The International Sweethearts of Rhythm, რომელიც 1937 წელს დაარსდა, საკმაოდ პოპულარული ქალების ბენდი იყო აშშ-ში, რომელმაც 1945 წელს USO-ს ეგიდით ევროპაში ტურნეც გამართა. ქალები შედიოდნენ ვუდი ჰერმანის და ჯერალდ უილსონის ბიგ ბენდებშიც. 1950-იან წლებში ბევრმა ქალმა ინსტრუმენტალისტმა მიაღწია წარმატებას და ზოგმა ხანგრძლივი კარიერაც აიწყო. არაერთი გამორჩეული იმპროვიზატორი, კომპოზიტორი და ბენდის ხელმძღვანელი ქალი იყო[31] სასულე ინსტრუმენტზე შემსრულებელი პირველი ქალი, რომელიც მნიშვნელოვან ბენდში მოღვაწეობდა და ჯაზზე სერიოზული გავლენა მოახდინა, ტრომბონისტი მელბა ლისტონი იყო, არა მხოლოდ როგორც შესმრულებელმა, არამედ, როგორც აღიარებულმა კომპოზიტორმა და არანჟირებების ავტორმა, განსაკუთრებით, რენდი უესტონთან თანამშრომლობის პერიოდში გვიანი 1950-იანი წლებიდან 1990-იან წლებამდე.[32][33]

ებრაელები ჯაზში[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

ალ ჯონსონი, 1929

ებრაელ ამერიკელებს ჯაზში მნიშვნელოვანი წვლილი აქვთ შეტანილი. ჯაზმა, გავრცელებასთან ერთად, ბევრი განსხვავებული კულტურა შეითვისა და Tin Pan Alley-ს სახელით ცნობილ ჯგუფში შემავალი ებრაელი კომპოზიტორების მუსიკამ მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა იმ ხმოვანებათა განვითარებაში, რომელიც ჯაზის ნაწილი გახდა.[34]

ებრაელი ამერიკელებისთვის, როგორც თეთრკანიანებისთვის განკუთვილი პრივილეგიები პირობითი და არასრული იყო.[35] ჯორჯ ბორნშტაინი წერს, რომ აფროამერიკელები თანაუგრძნობდნენ ებრაელთა გაჭირვებას და პირიქით. პოპულარული მუსიკის ებრაელი კომპოზიტორები თავადაც გარიყულ უმცირესობას წარმოადგენდნენ და თავს აფროამერიკელი მუსიკოსების ბუნებრივ მოკავშირეებად თვლიდნენ.[36]

მხატვრული ფილმი „ჯაზის მომღერალი“ (The Jazz Singer) ალ ჯონსონის მონაწილეობით კარგი მაგალითია იმისა, თუ როგორ შეძლეს ებრაელმა ამერიკელებმა აფროამერიკელების მიერ შექმნილი მუსიკის შეტანა პოპულარულ კულტურაში.[37] ჯაზის განვითარებისთვის კიდევ ერთი უმნიშვნელოვანესი ფიგურა იყო ბენი გუდმენი, ებრაელი ამერიკელი, რომელიც რასობრივად მრავალფეროვან ბენდს ხელმძღვანელობდა, სახელად King of Swing. 1938 წელს კარნეგი ჰოლში მათ კონცერტი გამართეს, რომელიც ამ სცენაზე ჩატარებული პირველი ჯაზ-კონცერტი იყო. ბრუსე ედერის შეფასებით, ეს იყო „ყველაზე მნიშვნელოვანი ჯაზის ან პოპ-მუსიკის კონცერტი ისტორიაში“.[38]

წარმოშობა და ისტორიის საწყისები[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

ჯაზი წარმოიშვა გვიან XIX და ადრეულ XX საუკუნეში, როგორც ამერიკული და ევროპული კლასიკური მუსიკის ინტერპრეტაცია, შერწყმული აფრიკულ და აფრიკელ მონათა ხალხურ სიმღერებთან და დასავლეთაფრიკულ კულტურულ გავლენებთან.[39] მისი შემადგენლობა და სტილები წლების განმავლობაში იცვლებოდა ცალკეულ შემსრულებელთა ინტერპრეტაციების და იმპროვიზაციის შედეგად, რაც, აგრეთვე, ჯაზის ერთ-ერთ უმნიშვნელოვანეს მახასიათებელს წარმოადგენს.[40]

აფრიკული და ევროპული მუსიკალური წარმოდგენების შერწყმა[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

იხილეთ აგრეთვე[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

რესურსები ინტერნეტში[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

სქოლიო[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

  1. Jazz Origins in New Orleans – New Orleans Jazz National Historical Park. National Park Service. ციტირების თარიღი: March 19, 2017
  2. Germuska, Joe. "The Jazz Book": A Map of Jazz Styles. WNUR-FM, Northwestern University. ციტირების თარიღი: March 19, 2017
  3. Roth, Russell (1952). „On the Instrumental Origins of Jazz“. American Quarterly. 4 (4): 305–16. doi:10.2307/3031415. ISSN 0003-0678. JSTOR 3031415.
  4. Hennessey, Thomas (1973). From Jazz to Swing: Black Jazz Musicians and Their Music, 1917–1935. Northwestern University, გვ. 470–473. 
  5. Ferris, Jean (1993) America's Musical Landscape. Brown and Benchmark. ISBN 0-697-12516-5. pp. 228, 233.
  6. Starr, Larry, and Christopher Waterman. "Popular Jazz and Swing: America's Original Art Form." IIP Digital. Oxford University Press, 26 July 2008.
  7. 7.0 7.1 Wilton, Dave (6 April 2015). „The Baseball Origin of 'Jazz'. OxfordDictionaries.com. Oxford University Press. ციტირების თარიღი: 20 June 2016.
  8. Seagrove, Gordon (July 11, 1915). „Blues is Jazz and Jazz Is Blues“ (PDF). Chicago Daily Tribune. დაარქივებულია ორიგინალიდან (PDF) — January 30, 2012. ციტირების თარიღი: November 4, 2011 – წარმოდგენილია Paris-Sorbonne University-ის მიერ. Archived at Observatoire Musical Français, Paris-Sorbonne University.
  9. Benjamin Zimmer. (June 8, 2009) "Jazz": A Tale of Three Cities. The Visual Thesaurus. ციტირების თარიღი: June 8, 2009
  10. Vitale, Tom (March 19, 2016). „The Musical That Ushered In The Jazz Age Gets Its Own Musical“. NPR.org. ციტირების თარიღი: January 2, 2019.
  11. 1999 Words of the Year, Word of the 1990s, Word of the 20th Century, Word of the Millennium (13 January 2000). ციტირების თარიღი: 2 January 2019
  12. 12.0 12.1 Joachim E. Berendt. The Jazz Book: From Ragtime to Fusion and Beyond. Translated by H. and B. Bredigkeit with Dan Morgenstern. 1981. Lawrence Hill Books, p. 371.
  13. Berendt, Joachim Ernst (1964). The New Jazz Book. P. Owen, გვ. 278. 
  14. Christgau, Robert (October 28, 1986). „Christgau's Consumer Guide“. The Village Voice. New York. ციტირების თარიღი: September 10, 2015.
  15. 15.0 15.1 15.2 Elsdon 2003
  16. (2002) The Cambridge Companion to Jazz. New York: Cambridge University Press, გვ. 1, 6. ISBN 978-0-521-66388-5. 
  17. Luebbers, Johannes (September 8, 2008). „It's All Music“. Resonate.
  18. Giddins 1998, p. 70.
  19. Giddins 1998, p. 89.
  20. Jazz Drum Lessons დაარქივებული October 27, 2010, საიტზე Wayback Machine. – Drumbook.org
  21. Baraka, Amiri (1999). Blues People: Negro Music in White America. Harper Perennial. ISBN 978-0688184742.
  22. Davis, Miles & Troupe, Quincy (1990). Miles: The Autobiography. Simon & Schuster. ISBN 0-671-63504-2.
  23. Jazz Inc.: The bottom line threatens the creative line in corporate America's approach to music. ციტირების თარიღი: 2001-07-20 by Andrew Gilbert, Metro Times, December 23, 1998.
  24. „African American Musicians Reflect On 'What Is This Thing Called Jazz?' In New Book By UC Professor“. Oakland Post. 38 (79). 20 March 2002. p. 7. თარგი:ProQuest.
  25. Baraka, Amiri (2000) The LeRoi Jones/Amiri Baraka reader, 2nd, Thunder's Mouth Press, გვ. 42. ISBN 978-1-56025-238-2. 
  26. Yurochko, Bob (1993) A Short History of Jazz. Rowman & Littlefield, გვ. 10. ISBN 978-0-8304-1595-3. „He is known as the 'Father of White Jazz'“ 
  27. Larkin, Philip (2004) Jazz Writings. Continuum, გვ. 94. ISBN 978-0-8264-7699-9. 
  28. (2006) The American Midwest: An Interpretive Encyclopedia. Indiana University Press, გვ. 569. ISBN 978-0-253-00349-2. 
  29. Hentoff, Nat (January 15, 2009). „How Jazz Helped Hasten the Civil Rights Movement“. The Wall Street Journal.
  30. 30.0 30.1 Murph, John. NPR's Jazz Profiles: Women In Jazz, Part 1. ციტირების თარიღი: June 16, 2021
  31. Placksin, Sally (1985) Jazzwomen. London: Pluto Press. 
  32. Oliver, Myrna (April 28, 1999). „Melba Liston; Jazz Trombonist, Composer“. Los Angeles Times.
  33. Beckett, S. (April 2019). „The First Woman Trombonist in Big Bands – Melba Liston, 1926-1999“. Cocosse Journal.
  34. Nine Jews Who Changed the Sound of Jazz
  35. Marin, Reva (December 2015). „Representations of Identity in Jewish Jazz Autobiography“. Canadian Review of American Studies. 45 (3): 323–353. doi:10.3138/cras.2015.s10. ISSN 0007-7720.
  36. 'Body and Soul' doc explores links between jazz and Jews
  37. actor., Jolson, Al, 1886-1950, voice, The jazz singer., ISBN 9781785439445, OCLC 970692281
  38. 1909-1986., Goodman, Benny (2006), Benny Goodman live at Carnegie Hall, 1938 : complete., AVID Entertainment, OCLC 213466278
  39. 15 Most Influential Jazz Artists. Listverse (February 27, 2010). ციტირების თარიღი: July 27, 2014
  40. Criswell, Chad. What Is a Jazz Band?. ციტირების თარიღი: July 25, 2014
მოძიებულია „https://ka.wikipedia.org/w/index.php?title=ჯაზი&oldid=4284668“-დან