მედეა ამირანაშვილი

მასალა ვიკიპედიიდან — თავისუფალი ენციკლოპედია
Jump to navigation Jump to search
მედეა ამირანაშვილი
ბიოგრაფია
დაიბადა 10 სექტემბერი, 1930 (1930-09-10) (88 წლის)
თბილისი, საქართველო
ჟანრ(ებ)ი ოპერა
საქმიანობა
  • საოპერო მომღერალი,
  • პედაგოგი

მედეა პეტრეს ამირანაშვილი (დ. 10 სექტემბერი, 1930, თბილისი) — ქართველი მომღერალი (ლირიკული სოპრანო), საქართველოს სახალხო არტისტი (1965). ზაქარია ფალიაშვილის სახელობის პრემიის ლაურეატი (1971).

ბიოგრაფია[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

1954 წელს დაამთავრა ვ. სარაჯიშვილის სახელობის თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორია (პროფესორ ს. ინაშვილის კლასი). იმავე წელს შედგა მისი დებიუტი ზ. ფალიაშვილის სახელობის თბილისის ოპერისა და ბალეტის თეატრის სცენაზე (მარგარიტა, გუნოს „ფაუსტი“), რის შემდეგ ამ თეატრის წამყვანი სოლისტია და ასრულებს სოპრანოს მთავარ პარტიებს: მარო, ეთერი და მარეხი (ფალიაშვილის „დაისი“ და „აბესალომ და ეთერი“), მზია (თაქთაქიშვილის „მინდია“), ლელა (ლაღიძის „ლელა“), ტატიანა (ჩაიკოვსკის „ევგენი ონეგინი„), ზემფირა (რახმანინოვის „ალეკო“), ბატერფლაი (საერთაშორისო პრემია, ტოკიო, 1970), მიმი (პუჩინის „ჩიო-ჩიო-სანი“ და „ბოჰემა“), ლეონორა, ვიოლეტა (ვერდის „ტრუბადური“ და „ტრავიატა“), ელზა (ვაგნერის „ლოენგრინი“) და სხვა. ამირანაშვილისთვის დამახასიათებელია ფართო ვოკალურ-არტისტული დიაპაზონი, შინაგანი ექსპრესია და შემოქმედებითი დისციპლინა.

ჯილდოები[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

  • 1971 — ზაქარია ფალიაშვილის სახელობის პრემია
  • 1970 — „მადამ ბატერფლაის“ საერთაშორისო კონკურსი (ოსაკა)
  • 1965 — საქართველოს სახალხო არტისტი
  • 1962 — გლინკას სახელობის კონკურსი(მოსკოვი)

ლიტერატურა[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

რესურსები ინტერნეტში[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]