არესი

მასალა ვიკიპედიიდან — თავისუფალი ენციკლოპედია
Jump to navigation Jump to search
არესი
Ο Άρης (Borghese-Λούβρου).jpg

მითოლოგია: religion in ancient Greece
სხვა კულტურებში: მარსი
სქესი: მამრობითი
გავლენის სფერო: ომი
მამა: ზევსი
დედა: ჰერა
და-ძმა: Manes და ერისი
მეუღლე: აფროდიტე
შვილები: Anteros, Deimos, ეროსი, Phobos, ჰარმონია, Himeros, Phlegyas[1] , Antiope, Adrestia, Lycaon, Hippolyta, Penthesilea, Lampedo, Melanippe, Melanippus, Oxylus, Evenus, Enyalius, Aeropus, Alcippe, მელეაგროსი, Sithon, Diomedes of Thrace, Ascalaphus, Ialmenus, Parthenopeus, Mygdon of Thrace, Edonus, Biston, Q3893249?, Thestius, Pylus, Molus, Thrax, Lycus, Ixion, Dryas, Alcon, ოინომაოსი[2] , Cycnus, Tereus, Thrassa, Clarisse La Rue, Tmolus, Odomas, Aella, Q56098761?, Q57306291?, Q60669035? და Eurytion
გამოსახულებები
არესის ძეგლი, ადრიანეს ვილა

არესი (ძვ. ბერძნ. Ἄρης) — ძველ ბერძნულ მითოლოგიაში ომის მრისხანე ღმერთი, ზევსისა და ჰერას ძე. უპირისპირდება ქალღმერთ ათენას, სამართლიანი ომის მფარველს. თავდაპირველად (ჰომეროსის ხანამდე) არესი ქთონური ბუნების (ქვესკნელის) ღვთაება იყო, როგორც კეთილდღეობის, ისე სიკვდილის მომტანი, შემდგომში კი — მხოლოდ სიკვდილისა და უბედურებისა. არესი აფროდიტეს მეგობარი და მიჯნურია, რომელთანაც რამდენიმე შვილი ჰყავდა: ჰარმონია, ეროსი და სხვები. არესის კულტი ძველ საბერძნეთში არ იყო გავრცელებული, მისი ერთადერთი ტაძარი აგებული იყო თებეში. რომაულ პანთეონში კი ერთ-ერთი მთავარი ღვთაება — მარსი შეესაბამება. ჰომეროსთან და ანტიკურ სახვით ხელოვნებაში არესი წარმოდგენილია ფარ-შუბით აღჭურვილ ახალგაზრდა, ძლიერ და პირქუშ მამაკაცად.

ლიტერატურა[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

სქოლიო[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

  1. 1.0 1.1 Любкер Ф. Phlegyas // Реальный словарь классических древностей по Любкеру / под ред. Ф. Ф. Зелинский, Л. А. Георгиевский, М. С. Куторга и др. — Санкт-Петербург: Общество классической филологии и педагогики, 1885. — С. 1035.
  2. 2.0 2.1 Любкер Ф. Pelops // Реальный словарь классических древностей по Любкеру / под ред. Ф. Ф. Зелинский, Л. А. Георгиевский, М. С. Куторга и др. — Санкт-Петербург: Общество классической филологии и педагогики, 1885. — С. 1002–1003.