ფრანჩესკო ბართოლომეო რასტრელი

მასალა ვიკიპედიიდან — თავისუფალი ენციკლოპედია
გადასვლა: ნავიგაცია, ძიება
ფრანჩესკო ბართოლომეო რასტრელი
Rastrelli.jpg
პირადი ინფორმაცია
დაბ. თარიღი 1700[1] [2] [3] [4]
დაბ. ადგილი პარიზი[5]
გარდ. თარიღი 29 აპრილი 1771(1771-04-29)[6]
გარდ. ადგილი სანქტ-პეტერბურგი
ნამუშევრები და მიღწევები
საქმიანობა არქიტექტორი[1]
მოქალაქეობა რუსეთის იმპერია
მიმართულება ბაროკო
მნიშვნელოვანი პროექტები რუნდალის სასახლე, კიევის წმინდა ანდრიას ტაძარი, ანიჩკოვის სასახლე, ვორონცოვის სასახლე, ზამთრის სასახლე, სმოლნის ტაძარი და ეკატერინეს სასახლე

ფრანჩესკო ბართოლომეო რასტრელი (იტალ. Francesco Bartolomeo Rastrelli; დ. 1700, პარიზი, საფრანგეთი – გ. 1771, სანქტ-პეტერბურგი, რუსეთი) — არქიტექტორი, XVIII საუკუნის შუა წლების რუსული ბაროკოს მეთავე. წარმოშობით იტალიელი, ასევე რუსეთში მოღვაწე, მოქანდაკე და არქიტექტორის – კარლო ბართოლომეო რასტრელის (1675-1744) შვილი.

ბიოგრაფია[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

ბართოლომეო რასტრელი 1716 წელს მამასთნ ერთად გადადის სანქტ–პეტერბურგში, სადაც მამამისი პეტრე I–მა მიიწვია საიმპერატორო სასახლის ასაშენებლად. 1721 წელს სრულიად ახალგაზრდა არქიტექტორს დაუკვეთეს მოლდავეთის ყოფილი მართველის, პრინც დემეტრე კანტემირის სასახლე. 1725-1730 წწ სწავლობდა იტალიაში. 1730 წელს ის დაინიშნა საიმპერატორო კარის ხუროთმოძღვრად, სადაც 1763 წლამდე იმოღვაწა. მისი ნამუშევრები დიდი მოწონებით სარგებლობდა იმპერატორების ანასა (1730-1740) და ელისაბედის (1741-1762) კარზე.

ეკატერინე II–ის ტახტზე ასვლის შემდეგ, რასტრელი იძულებული იყო თანამდებობა დაეტოვებინა, რადგან ეკატერინემ უარყო ბაროკო, როგორც ძველმოდური და კლასიციზმს ანიჭებდა უპირატესობას.

შემოქმედება[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

რასტრელის ბოლო ყველაზე დიდი ნამუშევარი იყო სმოლნის კათედრალური ტაძარი, სანქტ-პეტერბურგში.

ფოტოგალერეა[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

ლიტერატურა[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

რესურსები ინტერნეტში[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

Commons-logo.svg
ვიკისაწყობში? არის გვერდი თემაზე:

სქოლიო[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]