მოციქულთასწორი ელენე

მასალა ვიკიპედიიდან — თავისუფალი ენციკლოპედია
გადასვლა: ნავიგაცია, ძიება
ელენე
Constantine and Helena. Mosaic in Saint Isaac's Cathedral.jpg
კონსტანტინე დიდი და მოციქულთასწორი ელენე
დაიბადა 244[1]
Helenopolis
გარდაიცვალა 330 ან 327[1]
ტრირი
დასაფლავებულია Mausoleum of Helena, ტრირის წმინდა პეტრეს ტაძარი, ვატიკანის მუზეუმები და Lateran
ხსენების დღე 18 აგვისტო[1] და 21 მაისი[1]
მეუღლე კონსტანციუს I ქლორუსი
შვილ(ებ)ი კონსტანტინე I დიდი[2] [1]

მოციქულთასწორი ელენე (ბერძნ. Ἑλένη; ლათ. Flavia Iulia Helena; დ. 250 — გ. 327) — რომის იმპერატორის კონსტანტინე დიდის დედა. მართლმადიდებელი ეკლესიის წმინდანი, ხსენების დღე არის ძველი სტილით 21 მაისი, ახალი სტილით - 3 ივნისი.

ელენეს შვილი კონსტანტინე ღრმად იყო დარწმუნებული, რომ უზარმაზარ იმპერიას მხოლოდ ქრისტიანული სარწმუნოება გააერთიანებდა; ყოველნაირად ეხმარებოდა ეკლესიას, აშენებდა ტაძრებს, ზრუნავდა სამღვდელოებაზე, იმპერატორს სურვილი ჰქონდა, მოეძებნა ცხოველსმყოფელი ჯვარი, რომელზეც გაკრული იყო იესო ქრისტე. მან იერუსალიმში გაგზავნა თავისი დედა, წმინდა ელენე დედოფალი სამღვდელოებასთან და თანაშემწეებთან ერთად. იერუსალიმის პატრიარქ მაკარისთან ერთად წმინდა ელენე შეუდგა ჯვრის ძებნას და, ღვთის განგებულებით, სასწაულებრივად აღმოაჩინა კიდეც 326 წელს. პალესტინაში ყოფნისას წმინდა ელენემ ბრძანა, მაცხოვრისა და ყოვლადწმიდა ქალწულის მიწიერი ცხოვრების ადგილები გაეწმინდათ და აეგოთ ტაძრები. მაცხოვრის საფლავზე წმინდა კონსტანტინეს ბრძანებით ააგეს დიდებული ტაძარი უფლის აღდგომის სახელობისა. წმინდა ელენემ ცხოველსმყოფელი ჯვარი შესანახად გადასცა პატრიარქ მაკარის, ნაწილი კი წაასვენა კონსტანტინოპოლში, იმპერატორთან. დედაქალაქში დაბრუნებული დედოფალი 327 წელს აღესრულა.

ეკლესიის წინაშე უდიდესი დამსახურებისა და ცხოველსმყოფელი ჯვრის აღმოჩენისათვის წმინდა ელენე დედოფალს მოციქულთასწორი ეწოდა.

რესურსები ინტერნეტში[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

ლიტერატურა[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

„წმიდანთა ცხოვრება“, ტომი II, თბილისი, 2001 წ.

  1. 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 Елена святая // Энциклопедический словарь Санкт-Петербург: Брокгауз—Ефрон, 1894. — Т. XIа. — С. 598.
  2. А. Ловягин Константин Великий // Энциклопедический словарь Санкт-Петербург: Брокгауз—Ефрон, 1895. — Т. XVI. — С. 63–67.