ღაზაროს აღაიანი

მასალა ვიკიპედიიდან — თავისუფალი ენციკლოპედია
გადასვლა: ნავიგაცია, ძიება
ღაზაროს აღაიანი
Ghazaros Aghayan.jpg
დაბ. თარიღი 16 (28) აპრილი 1840
დაბ. ადგილი ბოლნის-ხაჩენი
გარდ. თარიღი 3 (16) ივლისი 1911 (71 წელი)
გარდ. ადგილი თბილისი
საქმიანობა მწერალი, მასწავლებელი, პროზაიკოსი და პოეტი
ეროვნება სომხები
მოქალაქეობა რუსეთის იმპერია
ალმა-მატერი ნერსისიანის სკოლა
Ghazaros Aghayan ვიკისაწყობში

ღაზაროს აღაიანი (დ. 4 აპრილი/16 აპრილი, 1840, სოფ. ბოლნისი, ახლანდელი ბოლნისის რაიონი — გ. 20 ივნისი/3 ივლისი, 1911, თბილისი), სომეხი მწერალი, პედაგოგი, საზოგადო მოღვაწე.

სწავლობდა თბილისში, ნერსესის სემინარიაში. 1867 წლიდან ეწეოდა პედაგოგიურ და ლიტერატურულ მოღვაწეობას საქართველოსა და სომხეთში. ავტორია ლირიკული ლექსებისა, პოემებისა („ტორქ ანგეღი“, 1888 და სხვა). საბავშვო ზღაპრებისა („ბებია გულნაზის ზღაპრები“, 1904) და სხვა. რომანში „ორი და“ (1872) ასახა XIX საუკუნის 60-70-იანი წლების სომხური სოფლის ცხოვრება, ძველი მეურნეობის რღვევა, გლეხობის გაღატაკება და ბობოლების მომძლავრება. მემუარულ თხზულებებში „ჩემი ცხოვრების მთავარი ამბები“ (ცალკე გამოცემა 1893) და „არათუნი და მანველი“ (1867) გამოხატულია მწერლის მოწინავე შეხედულებანი. თარგმნიდა ა. პუშკინისა და ი. კრილოვის ნაწარმოებებს. იბრძოდა განათლების დემოკრატიზაციისათვის, მოითხოვდა სკოლის განთავისუფლებას სამღვდელოების გავლენისაგან. იყო კ. უშინსკის მიმდევარი, იცავდა აღზრდის ხალხურობის პრინციპს. ავტორია სომხური ენის სახელმძღვანელოებისა („დედაენა“) და პედაგოგიური სტატიებისა.

ლიტერატურა[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]