ნიკოლოზ ბელაქნელი

მასალა ვიკიპედიიდან — თავისუფალი ენციკლოპედია
(გადამისამართდა გვერდიდან ბელაქნელი, ნიკოლოზ)
Jump to navigation Jump to search

ნიკოლოზ ნიკოლოზის ძე ბელაქნელი (დ. 6 დეკემბერი, 1897, ქუთაისი ― გ. 17 ივლისი, 1978, თბილისი) — ქართველი მომღერალი (ტენორი). საქართველოს სახალხო არტისტი. თბილისის საოპერო თეატრის სოლისტი და პედაგოგი.

ბიოგრაფია[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

1930 წელს დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორია (პედაგოგ ე. ვრონსკის კლასი). ბელაქნელის დებიუტი შედგა 1930 წელს თბილისის საოპერო თეატრის სცენაზე (ნიკო - მ. ბალანჩივაძის "დარეჯან ცბიერი"). მოღვაწეობდა ბაქოში (1934–1936), ხაბაროვსკის (1936–1938), სოროშილოვგრადისა და დნეპროპეტროვსკის საოპერო თეატრებში (1938–1939). 1939–1959 წლებში გამოდიოდა თბილისის საოპერო თეატრის სცენაზე. ბელაქნელი ასრულებდა დრამატული ტენორის მთავარ პარტიებს — აბესალომი, რატი (ზ. ფალიაშვილის „აბესალომ და და ეთერი“, „ლატავრა“). ლექსო (კილაძის „ლადო კეცხოველი“), გელა (ტუსკიას „სამშობლო“), გურამი (გოკიელის „პატარა კახი“), ტარიელი (მშველიძის „ამბავი ტარიელისა“)., ბაში-აჩუკი (კერესელიძის „ბაში-აჩუკი“), ონისე (აზმაიფარაშვილის „ხევისბერი გოჩა“), ოტელო, მანრიკო, რადამესი (ვერდის „ოტელო“, „ტრუბადური“, „აიდა“), რაული (მაიერბეერის „ჰუგენოტები“), გერმანი (ჩაიკოვსკის „პიკის ქალი“), ხოზე (ბიზეს „კარმენი“), კავარადოსი (პუჩინის „ტოსკა“), გრიგორი მელეხოვი (ძერჟინსკის „წყნარი დონი“).

ლიტერატურა[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]