ბაგრატ ბატონიშვილი

მასალა ვიკიპედიიდან — თავისუფალი ენციკლოპედია
გადასვლა: ნავიგაცია, ძიება

ბაგრატ ბატონიშვილი (ბაგრატიონი) (დ. 1776, თბილისი — გ. 1841, პეტერბურგი), ქართლ-კახეთის უკანასკნელი მეფის გიორგი XII-ის ძე. 1803 წელს ოჯახით გაასახლეს პეტერბურგში, სადაც გარდაცვალებამდე ცხოვრობდა. დაწერილი აქვს ისტორიული თხზულებები: "ახალი მოთხრობა", "რუსეთ-სპარსეთის ომი...". პირველი წარმოადგენს ბაგრატ ბატონიშვილის ძმის დავით ბატონიშვილის თხზულების გაგრძელებას. ავტორი ქრონოლოგიური თანამიმდევრობით გადმოსცემს საქართველოს ისტორიულ მოვლენებს XVIII საუკუნის შუა წლებიდან XIX საუკუნის 40-იან წლებამდე. თხზულება გამსჭვალულია უკმაყოფილებით რუსეთის მთავრობის ქართლ-კახეთის სამეფოს გაუქმების გამო. ბაგრატ ბატონიშვილს ეკუთვნის აგრეთვე ვეტერინარული და ეკონომიკური ხასიათის შრომები. მისი ვეტერინარიის შრომებიდან განსაკუთრებით აღსანიშნავია "სამკურნალო ცხენთა და სხვათა პირუტყვთა", რომლებიც გამოიცა 1818 წელს პეტერბურგში და წარმოადგენს პირველ ქართულ წიგნს ვეტერინარიაში. 1807 მანვე შეადგინა ცხენის დაავადებათა სამკურნალო წიგნი, რომელიც ფაქტობრივად ვეტერინარიის რეცეპტურაა.

ოჯახი[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

ბაგრატს ცოლად ჰყავდა დურმიშხან ჩოლოყაშვილის ასული ქეთევანი (178113 ივნისი, 1831), რომლისგანაც ეყოლა 10 შვილი:

  • სპირიდონ ბატონიშვილი (დაიბადა 1800).
  • ბარბარე ბაგრატიონ-გრუზინსკაია (1804–1870), დაქორწინდა დიმიტრი ორბელიანზე.
  • დარია ბაგრატიონ-გრუზინსკაია (1808–1809).
  • პეტრე ბაგრატიონ-გრუზინსკი (1811–1812).
  • გიორგი ბაგრატიონ-გრუზინსკი (1812–1816).
  • ელისაბედ ბაგრატიონ-გრუზინსკაია (1813–1815).
  • ნიკოლოზ ბაგრატიონ-გრუზინსკი (1816–1833).
  • კონსტანტინე ბაგრატიონ-გრუზინსკი (დაიბადა 1817).
  • დავით ბაგრატიონ-გრუზინსკი (30 აპრილი, 1819 – 24 სექტემბერი, 1888).
  • ალექსანდრე ბაგრატიონ-გრუზინსკი (1820–1865).

ლიტერატურა[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

  • ხანთაძე შ., ქსე, ტ. 2, გვ. 130, თბ., 1977