დიმიტრი კაბალევსკი

მასალა ვიკიპედიიდან — თავისუფალი ენციკლოპედია
Jump to navigation Jump to search
დიმიტრი კაბალევსკი
ბიოგრაფია
დაბ. თარიღი 17 თებერვალი/30 დეკემბერი, 1904
დაბ. ადგილი სანქტ-პეტერბურგი[1]
გარდ. თარიღი 14 თებერვალი, 1987
გარდ. ადგილი მოსკოვი[2]
დასაფლავებულია ნოვოდევიჩის სასაფლაო
ჟანრ(ებ)ი კლასიკური მუსიკა, საბავშვო მუსიკა
საქმიანობა კომპოზიტორი, მუსიკის პედაგოგი, დირიჟორი, პიანისტი, პუბლიცისტი
ინსტრუმენტ(ებ)ი ფორტეპიანო
ჯილდოები სტალინური პრემია, სსრკ-ის სახელმწიფო პრემია, ლენინის ორდენი, სოციალისტური შრომის გმირი, საპატიო ნიშნის ორდენი, სსრკ-ის სახალხო არტისტი, სამამულო ომის 1-ლი ხარისხის ორდენი, მედალი „1941-1945 წლების დიდ სამამულო ომში გმირული შრომისათვის“, შრომის წითელი დროშის ორდენი, ლენინური კომკავშირის პრემია, People's Artist of the RSFSR, რუსეთის სფსრ-ის დამმსახურებული არტისტი, ლენინური პრემია, რსფსრ-ის ხელოვნების დამსახურებული მოღვაწე და მოსკოვის 800 წლისთავის მედალი
საიტი kabalevsky.ru
დიმიტრი კაბალევსკი ვიკისაწყობში

დიმიტრი ბორისის ძე კაბალევსკი (რუს. Дмитрий Борисович Кабалевский: დ. 30 დეკემბერი [ძვ. სტ. 17 დეკემბერი], 1904, სანქტ-პეტერბურგი — გ. 14 თებერვალი, 1987, მოსკოვი) — რუსი კომპოზიტორი, პედაგოგი და საზოგადო მოღვაწე. სსრკ-ის სახალხო არტისტი (1963), ხელოვნებათმცოდნეობის დოქტორი (1965), სოციალისტური შრომის გმირი (1974). მუსიკალური აღზრდის საერთაშორისო საზოგადოების საპატიო პრეზიდენტი (1972). სსრკ-ის უმაღლესი საბჭოს ეროვნებათა საბჭოს თავმჯდომარის მოადგილე (1979).

ბიოგრაფია[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

დაამთავრა მოსკოვის კონსერვატორია (ნ. მიასკოვსკის საკომპოზიციო (1929) და ა. გოლდენვეიზერის საფორტეპიანო (1930) კლასები). 1940-1945 წლებში იყო ჟურნალ "სოვეტსკაია მუზიკას" მთავარი რედაქტორი, 1952 წლიდან - სსრკ-ის კომპოზიტორთა კავშირის თავმჯდომარე.

კაბალევსკის ნაწარმოებებია: კონცერტების ტრიადა - სავიოლინო (1948; სსრკ სახელმწიფო პრემია, 1949), ჩელოს I (1949) და III საფორტეპიანო (1952); ოპერეტები „ტარასის ოჯახი“ (1950; სსრ-ის სახელმწიფო პრემია, 1951, ბ. გორბატოვის მოთხრობის „დაუმორჩილებელნის“ მიხედვით). „კოლა ბრიუნიონი“ (1937; II რედაქცია 1968, ლენინური პრემია, 1972, რ. როლანის მიხედვით), „ცეცხლში“ (1943), „ნიკიტა ვერშინინი“ (1955), „დები“ (1969; 4 სიმფონია (1932, 1933, 1934, 1956)), კონცერტები ორკესტრთან ერთად - 3 საფორტეპიანო (1929, 1936, 1952), 1 ვიოლინოსათვის (1948) და 2 ჩელოსათვის (1949, 1964); სიუჟეტები გუნდისა და ორკესტრისათვის „სახალხო შურისმაძიებელნი“ (1942), კანტატები „ლენინელები“ (1959), „რეკვიემი“ სოლისტებისათვის, 2 გუნდისა და ორკესტრისათვის რობერტ როჟდესტვენსკის ტექსტზე (1963; გლინკას სახელობის რსფსრ სახელმწიფო პრემია, 1966) და სხვა. კამერული ნაწარმოებებიდან აღსანიშნავია 2 სიმებიანი კვარტეტი (№ 2, 1945; სსრკ სახელმწიფო პრემია, 1946), 24 საფორტეპიანო პრელიუდია და სხვა. დაწერილი აქვს მუსიკა კინოსა და თეატრისათვის. ავტორია თეორიული ხასიათის შრომებისა. გამოდიოდა როგორც პიანისტი და დირიჟორი. გამოცემულია ფირფიტები მისი „საუბრებით მუსიკის შესახებ“. სსრკ-ის IX-X მოწვევების უმაღლესი საბჭოს დეპუტატი. დაჯილდოებულია 2 ლენინის ორდენით, 2 სხვა ორდენითა და მედლებით.

ლიტერატურა[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

  • Грощева Е. Д., Кабалевский, М., 1956;
  • Пожидаев Г. А., Д. Б. Кабалевский. Рассказы о жизни и творчестве, М., 1970

რესურსები ინტერნეტში[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

სქოლიო[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]