სონატა

სონატა (იტალ. Sonate - ჟღერა) რამდენიმე ნაწილისგან შემდგარი რთული ფორმაა. XVI - XVIII საუკუნეებში სონატა ერქვა ყველა ინსტრუმენტალურ ნაწარმოებს. სონატებს თხზავდნენ ა.ვივალდი, გ.ფ.ჰენდელი, ი.ს.ბახი. მას შემდეგ კი, როდესაც ძველებურ საკრავებს (კლავესინი, კლავიკორდი) პირველობა ფორტეპიანომ ჩამოართვა, განსაკუთრებით პოპულარული საფორტეპიანო სონატა გახდა. ამ ჟანრის განვითარებაში განსაკუთრებული ღვაწლი ვენის კლასიკოსებს: ი.ჰაიდნს, ვ.ა.მოცარტს, ლ.ვ.ბეთჰოვენს მიუძღვით. დიდი ადგილი უკავია სონატებს აგრეთვე შემდგომი პერიოდის კომპოზიტორების - ფ.შუბერტის, რ.შუმანის, ფ.შოპენის და სხვათა შემოქმედებაში.