ანანური (დუშეთის მუნიციპალიტეტი): განსხვავება გადახედვებს შორის

მასალა ვიკიპედიიდან — თავისუფალი ენციკლოპედია
[შემოწმებული ვერსია][შემოწმებული ვერსია]
შიგთავსი ამოიშალა შიგთავსი დაემატა
No edit summary
ხაზი 75: ხაზი 75:
*[[ანანურის ბრძოლა]]
*[[ანანურის ბრძოლა]]
*[[ანანურის კვირიკეს მონასტერი]]
*[[ანანურის კვირიკეს მონასტერი]]
*[[ღვთისმშობლის ეკლესია (ანანური)]]
*[[ანანურის ციხე]]
*[[ანანურის ციხე]]
*[[ანანურის წმინდა გიორგის ეკლესია]]
*[[ანანურის წმინდა გიორგის ეკლესია]]

06:26, 6 ოქტომბერი 2016-ის ვერსია

სხვა მნიშვნელობებისთვის იხილეთ ანანური.
სოფელი
ანანური

ანანური XIX საუკუნის მეორე ნახევარში
ქვეყანა საქართველოს დროშა საქართველო
მხარე მცხეთა-მთიანეთის მხარე
მუნიციპალიტეტი დუშეთის მუნიციპალიტეტი
თემი ანანური
კოორდინატები 42°09′52″ ჩ. გ. 44°42′09″ ა. გ. / 42.16444° ჩ. გ. 44.70250° ა. გ. / 42.16444; 44.70250
ცენტრის სიმაღლე 900
ოფიციალური ენა ქართული ენა
მოსახლეობა 336[1] კაცი (2014)
ეროვნული შემადგენლობა ქართველები (99%)[2]
სასაათო სარტყელი UTC+4
ანანური (დუშეთის მუნიციპალიტეტი) — საქართველო
ანანური (დუშეთის მუნიციპალიტეტი)
ანანური (დუშეთის მუნიციპალიტეტი) — მცხეთა-მთიანეთის მხარე
ანანური (დუშეთის მუნიციპალიტეტი)
ანანური (დუშეთის მუნიციპალიტეტი) — დუშეთის მუნიციპალიტეტი
ანანური (დუშეთის მუნიციპალიტეტი)

ანანურისოფელი აღმოსავლეთ საქართველოში, მცხეთა-მთიანეთის მხარის დუშეთის მუნიციპალიტეტში. ანანურის თემის ცენტრი (სოფლები: ანანური, ავენისი, ბანცურთკარი, დგნალი, ზოტიკიანთკარი, თანდილაანთკარი, კადოეთი, პავლეური, უფურეთი, ფხუნდავი, შალიკიანთკარი, ციხისძირი).[1] მდებარეობს მდინარე არაგვის მარჯვენა ნაპირზე, საქართველოს სამხედრო გზაზე. ზღვის დონიდან 900 მეტრზე. თბილისიდან დაშორებულია 66 კილომეტრით, დუშეთიდან კი 23 კილომეტრით.

სოფელი აბანოსხევი ექვემდებარება საქართველოს საპატრიარქოს წილკნისა და დუშეთის ეპარქიას.

დემოგრაფია

2014 წლის აღწერის მონაცემებით სოფელში ცხოვრობს 336 ადამიანი.

აღწერის წელი მოსახლეობა მამაკაცი ქალი
2002[2] 508 230 278
2014[1] 336 170 166

ისტორია

ანანურს ხელსაყრელი გეოგრაფიული და სტრატეგიული მდებარეობა ჰქონდა. აქ თავს იყრიდა ჩრდილოეთიდან თერგისა და არაგვის ხეობებით, ხოლო სამხრეთიდან შიდა ქართლიდან მომავალი მთავარი გზები. სოფელი უძველესი დროიდან ყოფილა დასახლებული. არაგვის საერისთავოს შექმნის შემდეგ ანანური ამ საერისთავოში შედიოდა. აქ იყო არაგვის ერისთავთა მთავარი ციხე. საქართველოს ცენტრალური ხელისუფლების შესუსტების პერიოდში (XVII-XVIII საუკუნეებში) არაგვის ერისთავებმა განსაკუთრებულ ძლიერებას მიაღწიეს. ამ პერიოდს განეკუთვნება ანანურის ციხის გამაგრება და გაძლიერებაც. 1743 წელს მეფე თეიმურაზ II-მ საერისთავო გააუქმა და ანანური მეფის ხელისუფლებას დაუქვემდებარა. 1786 წელს ანანური დაღესტნის ხანმა ომარმა ააოხრა. ამ დროს იგი მცირე „ქალაქი იყო“ იყო და იქ 100 კომლი ცხოვრობდა.

სავაჭრო გზების გასაყარზე მდებარეობამ განაპირობა ანანურში ვაჭრობის განვითარება. აქ სამეფო საბაჟოც ყოფილა. განვითარებული იყო მეჭურჭლეობა, მაუდის წარმოება. XVIII საუკუნის მეორე ნახევარში აქ იყო სამეფო სამღებრო. 1802 წლის 6 აპრილს მიტროპოლიტი იოანე ანანურში შეეგება წმ. ნინოს ჯვარს, რომელიც ვახტანგ VI-ს ჰქონდა წაღებული რუსეთში და მეფე ალექსანდრე I-მა დაუბრუნა საქართველოს.

1803-1821 წლებში ანანური სამაზრო ცენტრი იყო. ცარიზმის კოლონიური პოლიტიკის მთელი სიმძიმე საქართველოს სამხედრო გზის პირას მცხოვრებ მოსახლეობას დააწვა. ერევანზე სალაშქროდ წამოსულმა გენერალმა ციციანოვმა 1804 წელს ჯარი ჩაუყენა მოსახლეობას და სტეფანწმინდა-ანანურის გზის მონაკვეთი იძულებით გაასუფთავებინა. შრომის მძიმე პირობების გამო 23 კაცი დაიღუპა, რასაც მოჰყვა მაზრის აჯანყება. 1812 წელს კახეთის გლეხთა აჯანყებას ანანურის გლეხობაც შეუერთდა, რის გამოც რუსმა კოლონიზატორებმა ანანური გადაწვეს.

1811 წლიდან ანანური შტატგარეშე ქალაქს წარმოადგენდა[3].

იხილეთ აგრეთვე

სქოლიო

ლიტერატურა