ჯიმ კორბეტის ეროვნული პარკი
| ჯიმ კორბეტის ეროვნული პარკი | |
|---|---|
IUCN კატეგორია II (ეროვნული პარკი) | |
 | |
| მდებარეობა | უტარაკჰანდი |
| ქვეყანა | ინდოეთი |
| ფართობი | 521 მ2 |
| დაარსდა | 1936 |
ჯიმ კორბეტის ეროვნული პარკი — ინდოეთის უძველესი ეროვნული პარკი, რომელიც უტარაკჰანდის ნაინიტალის რაიონში მდებარეობს. დაარსდა 1936 წელს. ქვეყნის პირველი ველური ბუნების ნაკრძალია. სახელი მიიღო მონადირისა და ნატურალისტის ჯიმ კორბეტის პატივსაცემად, რომელმაც მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა მის შექმნაში.
პარკი ინდოეთის ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი დაცული ტერიტორიაა და ბენგალური ვეფხვის კონსერვაციის მთავარი ცენტრი.
ისტორია
[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]თანამედროვე პარკის ტერიტორია ადრე ნაწილობრივ ტეჰრი გარჰვალის სამთავროს ეკუთვნოდა. 1868 წელს ბრიტანეთის სატყეო ადმინისტრაციამ ამ მიწებზე კონტროლი აიღო და ეკონომიკური გამოყენება შეზღუდა. 1936 წელს დაარსდა ჰეილის ეროვნული პარკი, რომელიც 323,75 კვადრატული კილომეტრის ფართობს მოიცავდა. 1950-იან წლებში მას თანმიმდევრობით რამგანგას ეროვნული პარკი და ჯიმ კორბეტის ეროვნული პარკი ეწოდა. 1974 წელს ეს ტერიტორია ვეფხვის კონსერვაციის პროგრამის, „პროექტი ვეფხვის“ პირველი ადგილი გახდა.
პარკი მდებარეობს დუნ ველში, ჩრდილოეთით მცირე ჰიმალაის მთისწინეთსა და სამხრეთით შივალიკის ბორცვებს შორის. მისი ამჟამინდელი ფართობი დაახლოებით 1,318 კვადრატული კილომეტრია, ძირითადი და ბუფერული ზონების ჩათვლით. პარკში მიედინება მდინარე რამგანგა. სიმაღლე ზღვის დონიდან 360-დან 1,040 მეტრამდე მერყეობს. კლიმატი ზომიერია, გრილი ზამთრითა და ცხელი ზაფხულით.
პარკის დაახლოებით 73% დაფარულია ტენიანი ფოთლოვანი ტყეებით. დომინანტური ხის სახეობაა სალი (Shorea robusta), ასევე გავრცელებულია პიპალი, მანგო და სხვა ტროპიკული მცენარეები. პარკში 600-ზე მეტი მცენარის სახეობაა დაფიქსირებული.
პარკი გამოირჩევა ველური ბუნების დიდი მრავალფეროვნებით. პარკში დაახლოებით 50 ძუძუმწოვარი სახეობა ბინადრობს, მათ შორის ბენგალური ვეფხვი, ინდური სპილო, ინდური ლეოპარდი, დათვები და ირმების სხვადასხვა სახეობა. ავიფაუნა მოიცავს 580-ზე მეტ სახეობის ფრინველს. ასევე გვხვდება მუგერის ნიანგები, გარიალები და ინდური პითონები.
ჯიმ კორბეტის ეროვნული პარკი პოპულარული ეკოტურიზმის ადგილია, რომელსაც ყოველწლიურად ასობით ათასი ტურისტი სტუმრობს. ყველაზე ცნობილ ადგილებს შორისაა დიკალას ტერიტორია თავისი პანორამული ხედებით, კორბეტის ჩანჩქერი და კოსის მდინარის ნაპირზე მდებარე გარჯია დევის ტაძარი.
პარკი არაერთი გარემოსდაცვითი გამოწვევის წინაშე დგას, მათ შორის ადამიანის ზეწოლის, ბრაკონიერობის, ინვაზიური მცენარეების გავრცელების და ინფრასტრუქტურული პროექტების ზეგავლენის ცხოველთა მიგრაციის მარშრუტებზე. ამის მიუხედავად, ის ინდოეთის ერთ-ერთ უმნიშვნელოვანეს კონსერვაციულ ცენტრად და ქვეყნის კონსერვაციული პოლიტიკის სიმბოლოდ რჩება.