ჭინჭრიანი

ჭინჭრიანი
სოფელი
	ჭინჭრიანი;
ქვეყანა	საქართველო
მხარე	ქვემო ქართლი
მუნიციპალიტეტი	თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტი
თემი	შეხვეტილა
კოორდინატები	41°42′02″ ჩ. გ. 44°16′42″ ა. გ. / 41.70056° ჩ. გ. 44.27833° ა. გ.
ცენტრის სიმაღლე	1300 მ
მოსახლეობა	17 კაცი (2014)
ეროვნული შემადგენლობა	ოსები 53 %; ქართველები 47 %
სასაათო სარტყელი	UTC+4
სატელეფონო კოდი	+995

ჭინჭრიანი — თეთრიწყაროს მუნიციპალიტეტის შეხვეტილის ადმინისტრაციული ერთეულის სოფლების — ზემო ჭინჭრიანის და ქვემო ჭინჭრიანის საერთო სახელწოდება (ქვემო ქართლის მხარე).

გეოგრაფია

ზემო ჭინჭრიანი და ქვემო ჭინჭრიანი მდებარეობს აღმოსავლეთ საქართველოში თრიალეთის ქედის სამხრეთ კალთაზე, მდინარე ალგეთის ხეობაში, ზღვის დონიდან 1240-1300 მ-ზე, თეთრიწყაროდან 50 კმ-ში.

ზემო ჭინჭრიანი მდებარეობს მდ. ალგეთის მარცხენა შენაკადის, ჭინჭრიანისხევის ზემო წელზე. ქვემო ჭინჭრიანი ემიჯნება სოფ. არხოტს და უშუალოდ მდ. ალგეთის მარცხენა ნაპირზეა გაშენებული. ორივე სოფელს მინიჭებული აქვს მაღალმთიანი დასახლების სტატუსი.^[2]

ისტორია

ზემო და ქვემო ჭინჭრიანის ოფიციალური გაყოფა 2000-იან წლებში მოხდა. მანამდე ორივე სოფელი ცნობილი იყო საერთო სახელწოდებით — ჭინჭრიანი. ჭინჭრიანის მოსახლეობა XIX საუკუნეში მთიულეთიდან და გუდამაყრიდანაა გადმოსახლებული.^[3] ზემო ჭინჭრიანს შესაძლოა ვახუშტი ბატონიშვილის რუკაზე დატანილი და იოანე ბატონიშვილის „ქართლ-კახეთის აღწერაში“ ზრბითის ხევის სოფლებს შორის დასახელებული კოზმანაშენი შეესაბამება, ქვემო ჭინჭრიანს კი — ვახუშტის რუკის ცხენიკალა.^[4]

ჭინჭრიანის სამხრეთ-დასავლეთით, დაახლ. 1,5 კმ-ზე შემორჩენილია ძველი ნასოფლარის ნაშთები და მოზრდილი ეკლესიის ნანგრევი, რომელსაც ადგილობრივი მოსახლეობა „სამებას“ უწოდებს. ეკლესიას მთელ სიგრძეზე ახლავს მინაშენი, აგებულია ბაზალტის კარგად თლილი ფილებით და დაახლოებით X საუკუნეს მიეკუთვნება.

დემოგრაფია

2014 წლის აღწერით ქვემო ჭინჭრიანში იყო 16 მცხოვრები, ზემო ჭინჭრიანში მუდმივი მოსახლეობა არ იყო.

აღწერის წელი	მოსახლეობა		კაცი	ქალი
2002^[5]	29		18	11
2014^[1]	ზემო:	0	10	7
2014^[1]	ქვემო:	16	10	7

ლიტერატურა

ზემო ჭინჭრიანი // ენციკლოპედია „საქართველო“, ტ. 3, თბ., 2014. — გვ. 353.

ჭინჭრიანი // ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 11, თბ., 1987. — გვ. 400.

სქოლიო

1 2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016.
↑ საქართველოს მთავრობის დადგენილება მაღალმთიან დასახლებათა ნუსხის დამტკიცების შესახებ^{[მკვდარი ბმული]}, №671, 2015 წლის 30 დეკემბერი.
↑ თოფჩიშვილი რ., საქართველოს ისტორიული დემოგრაფიისათვის (შიდა ქართლის მთის მოსახლეობის მიგრაციის ეთნოისტორიული საკითხები). თბ., 2002. — გვ. 55.
↑ ნარიმანიშვილი გ., შანშაშვილი ნ., კვაჭაძე მ., თრიალეთი (კულტურულ-ისტორიული მემკვიდრეობა). თბ., 2018. — გვ. 251.
↑ საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II

[აღწერა_2014-1] 1 2 მოსახლეობის საყოველთაო აღწერა 2014. საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახური (ნოემბერი 2014). ციტირების თარიღი: 7 ნოემბერი, 2016.

[2] საქართველოს მთავრობის დადგენილება მაღალმთიან დასახლებათა ნუსხის დამტკიცების შესახებ^{[მკვდარი ბმული]}, №671, 2015 წლის 30 დეკემბერი.

[3] თოფჩიშვილი რ., საქართველოს ისტორიული დემოგრაფიისათვის (შიდა ქართლის მთის მოსახლეობის მიგრაციის ეთნოისტორიული საკითხები). თბ., 2002. — გვ. 55.

[4] ნარიმანიშვილი გ., შანშაშვილი ნ., კვაჭაძე მ., თრიალეთი (კულტურულ-ისტორიული მემკვიდრეობა). თბ., 2018. — გვ. 251.

[აღწერა_2002-5] საქართველოს მოსახლეობის 2002 წლის პირველი ეროვნული საყოველთაო აღწერის ძირითადი შედეგები, ტომი II

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]