სან ხუან დე ლა პენიას სამეფო მონასტერი

სან ხუან დე ლა პენიას მონასტერი (ესპ. Real Monasterio de San Juan de la Peña) — რელიგიური კომპლექსი ქალაქ სანტა-კრუს-დე-ლა-სეროსში, ხაკას სამხრეთ-დასავლეთით, უესკის პროვინციაში, ესპანეთში. ის შუა საუკუნეებში არაგონის ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი მონასტერი იყო. ორსართულიანი ეკლესია ნაწილობრივ გამოკვეთილია საძირკველზე გადაკიდებულ დიდ კლდის ქვაში. სან ხუან დე ლა პენია ნიშნავს „კლდის წმინდა იოანეს“.

ისტორია

სან ხუან დე ლა პენიას ახალი მონასტერი 1705 წელს აშენდა მთის მაღალ ფერდობზე. ქვედა ეკლესია შეიცავს მოსარაბული არქიტექტურული ელემენტების ნაწილს, თუმცა მონასტრის უმეტესი ნაწილი (მათ შორის სამლოცველო, რომელიც დიდი კლდის ქვეშ მდებარეობს) რომანულია. 1675 წლის ხანძრის შემდეგ ახალი მონასტერი აშენდა. ძველი მონასტერი, რომელიც 920 წელს იყო აშენებული, 1889 წლის 13 ივლისს გამოცხადდა ეროვნულ ძეგლად, ხოლო ახალი მონასტერი — 1923 წელს. XX საუკუნეში მონასტერი ბენედიქტელთა ორდენის ნაწილი გახდა და ესპანეთში პირველი მონასტერი იყო, რომელმაც ლათინური წირვა გამოიყენა.

დაახლოებით 1190 წელს აშენებულ მონასტერში არის კაპიტელების სერია ბიბლიური სცენებით, რომლებიც თავდაპირველად ქრონოლოგიური თანმიმდევრობით იყო განლაგებული — დიზაინი, რომელიც რეგიონის სხვა ადგილებშიც გვხვდება. მონასტერი აგებულია უზარმაზარი კლდის ქვეშ, რომელიც ზოგჯერ ლეგენდარულ „მონტე პანოსთან“ ასოცირდება. მეორე სართულზე განთავსებულია არაგონისა და ნავარის მეფეების სამეფო პანთეონი. ამჟამინდელი ოთახი, მარმარილოებითა და ისტორიული ბრძოლების მომასწავებელი მედალიონებით, ძირითადად 1770 წელს, ესპანეთის მეფე კარლ III-ის მმართველობის დროს აშენდა. აქ განისვენებენ არაგონის შემდეგი მეფეები: რამირო I, სანჩო რამირესი და არაგონისა და ნავარას მეფე პედრო I.

ლეგენდის თანახმად, საიდუმლო სერობის ბარძიმი მონასტერში გაიგზავნა, რათა დაეცვათ და თავიდან აეცილებინათ პირენეის ნახევარკუნძულის მუსლიმი დამპყრობლების მიერ მისი დაკავება. სავარაუდოდ, ეს იგივე სასმისია, რომელიც 1438 წელს არაგონელმა ალფონსო V-მ ვალენსიის საკათედრო ტაძარს გადასცა.

მონასტერი სან ხუან დე ლა პენიას მატიანეს სახელობისაა, რომელიც ნაწილობრივ აქ გამოიკვლიეს და შეადგინეს.