რაფიელ ივანიცკი

მასალა ვიკიპედიიდან — თავისუფალი ენციკლოპედია
Jump to navigation Jump to search

რაფიელ ინგილო-ივანიცკი (დ. 23 ივლისი, 1886, კახი — გ. 27 ივნისი,1966, პარიზი ) — ქართველი იურისტი, პუბლიცისტი, სასულიერო პირი.

ბიოგრაგია[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

რაფიელ ივანიცკი-ინგილო 1886 წლის 23 ივლისს დაიბადა სოფელ კახში. რაფიელის პაპა (სახელი უცნობია) რუსეთის წინააღმდეგ მებრძოლ შამილს გამოქცევია, ჩამოსულა თბილისში, სადაც მეფისნაცვალ ვორონცოვის ამალის წევრს პოლკოვნიკ ივანიცკის უშვილებია, მოუნათლავს და გვარიც მიუცია. ასე დადებია სათავე ინგილო–ივანიცკის გვარს. რაფიელის მამა ალექსანდრე თბილისის სიონში მღვდალად კურთხევის შემდეგ საინგილოში გუმწესებიათ. ალექსნდრეს და მის მეუღლეს მარიამ იაშვილს ოთხი ვაჟი და ერთი ქალიშვილი ჰყავდათ (რაფიელი, ტარასი, აპოლონი, ვლადიმერი და სონია – მსახიობ გურამ საღარაძის ბებია).

რაფიელ ინგილო თავდაპირველად თელავის სასულიერი სასწავლებელში სწავლობდა, შემდეგ – თბილისის გიმნაზიაში. პეტერბურგის უნივერსიტეტის იურიდიული ფაკულტეტის დამთვრების შემდეგ თბილისში დაბრუნდა და ბარბარე ილიას ასულ ხარაშვილზე (სპეციალობით პროვიზორი) დაქორწინდა. წყვილს სამი ვაჟი შეეძინა – ლეონიდე, დიმიტრი და ირაკლი.

სამშობლოში დაბრუნებული რაფიელ ივანიცკი აქტიურ საზგოგდოებრივ მოღვაწეობა დაიწყო. სხვადასხვა დროს მუშაობდა პედაგოგად და იურისტად. 1916 წლიდან ქართულ პერიოდულ პრესაში ხშირად ქვეყნდებოდა მისი პუბლიცისტური წერილები საზოგადოებრივი ცხოვრების სხვადასხვა საკითხებზე. განსაკუთრებულ ყურადღებას აქცევდა თავისი მშობლიური კუთხის – საინგილოს და ქართველ ინგილოთა წინაშე მდგარი სხვადასხვა საკითხების გაშუქებას. რაფიელი პუბლიცისტურ წერილებს ხშირად „ინგილოს“ ფსევდონიმით აქვეყნებდა. რაფიელთან ერთად მისი ძმებიც, მღვდლები – ტარასი, აპოლონი და ვლადიმერი დიდად იღწვოდნენ საქართველოს ძირძველი კუთხის საინგილოს კულტურული დაწინაურებისათვის და იქ ქრისტიანული რწმენის აღდეგნისათვის.

1917 წლის ივნისში რაფიელ ივანიცკი შევიდა საქართველოს ეროვნულ–დემოკრატიულ პარტიაში. იყო პარტიის მთავარი კომიტეტის წევრი და მდივანი. აქტიურად თანამშრომლობდა ამავე პარტიის გაზეთში „საქართველო“ და ფაქტობრივად ერთი წლის განმავლობაში მისი ფაქტობრივი რედაქტორი იყო.

რაფიელ ინგილო არჩეული იყო საქართველოს საკათალიკოსო საბჭოს წევრად და მდივნად. მან აქტიური მონაწილეობა მიიღო საქართველოს ეკლესიის ავტოკეფალიის აღდგენა–გამოცხადების საქმეში. პარალელურად აქტიურ პოლიტიკურ საქმიანობასაც ეწეოდა. საქართველოს სახელმწიფოებრიობის აღდგენის (1918 წლის 26 მაისი) შემდეგ დამფუძნებელ კრებაში არჩეული იქნა საინგილოს დეპუტატად. 1918–1920 წლებში გამოქვეყნებულ პუბლიცისტურ წერილებში მკაცრად ამხელდა ხელისუფლების სათავეში მოსული სოციალ–დემოკრატების კოსმოპოლიტურ პოლიტიკას.

1921 წლის თებერვალში საქართველოში ათეისტურ იდეოლოგიაზე დაფუძნებული ბოლშევიკური რეჟიმის დამყარება მიუღებელი იყო რაფიელ ინგილოსათვის. 1921 წლის 5 ივლისს მან ხმა აღიმაღლა იმ ხელშეკრულების წინააღმდეგ, რომლის ძალითაც საინგილო აზერბაიჯანის სსრ გადაეცა. ამ საკითხთან დაკავშირებით 1921 წლის 3 სექტემბერს გელათში ჩატარებულ მესამე საეკლესიო კრებაზე სიტყვითაც გამოვიდა. მისი აზრით, ტერიტორიულ მოწყვეტასთან ერთად საინგილოს მართლმადიდებელი მრევლიც საქართველოს ეკლესიის იურისდიქციის გარეშე დარჩებოდა. სამწუხაროდ რაფიელ ინგილოს შიში გამართლდა და 1923 წლის ზაქათალის ოლქის მართლმადიდებელი მრევლი რუსეთის ეკლესიის იურისდიქციაში მოექცა. 1922 წ. თებერვლის პირველ რიცხვებში რაფიელ ინგილო დააპატიმრეს, დაპატიმრების მიზეზი უცნობია, თუმცა შესაძლებელია მიზეზი მესამე საეკლესიო კრებაზე მისი რადიკალური გამოსვლა ყოფილიყო. 1922 წ. 24 მარტს საქართველოს კათალიკოს–პატრიარქმა ამბროსი ხელაიამ ხელისუფლებას წერილობით მიმართა და თხოვა რაფიელ ინგილოს განთავისუფლება. როგორც ჩანს მთავრობამ დააკმაყოფილა საქართველოს კათოლოკოს–პატრიარქის თხოვნა და 1922 წლის მეორე ნახევარში რაფიელი ემიგრაციაში გაემგზავრა.

ევროპაში რაფიელ ინგილო ცოტა ხანს გერმანიაში (ბერლინი) ცხოვრობდა, შემდეგ ვენაში, 1924–1948 წლებში – რომში. იგი, როგორც საქართველოს ეკლესიის საკათალიკოსო საბჭოს წევრი რომის პაპის კარზე საქართველოს ეკლესიის წარმომადგენლად ითვლებოდა. საქართველოში დარჩენილ ახლობელთაგან მხოლოდ თბილისში დარჩენილ ცოლ–შვილთან ჰქონდა მიმოწერა.

ემიგრაციაში რაფიელ ინგილო აქტიურ შემოქმედებით მუშაობას ეწეოდა. თანამშრომლობდა და პუბლიკაციებს აქვეყნებდა ეროვნული მიმართულების ქართულ ემიგრანტულ გაზეთებში – „დამოუკიდებელი საქართველო“, „სამშობლო“.

რაფიელ ინგილო დაახლოებული იყო ემიგრაციში მყოფ მუხრანელ ბაგრატიონთა სამეფო შტოს წარმომადგენელ ირაკლი ბაგრატიონთან, რომელმაც 1940 წელს ცოლად შეირთო იტალიელი გრაფინია მარია ანტუანეტა პასკუინი. ამ ფაქტთან დაკავშირებით იტალიის მეფე ვიქტორ ემანუელ III სასახლის ინიციატივით და ხელშეწყობით რაფიელმა 1942 წელს იტლიურ ენაზე გამოსცა ნაშრომი „საქართველო და მისი მგოსანი შოთა რუსთაველი“ („La Georgia e il suo bardo Scioto Rustaveli“). ნაშრომს თან ახლდა „ვეფხისტყაოსნის“ შემოკლებული თარგმანი და გაფორმებული იყო რომის ოპერის თეატრის ქართველი მხატვარ–დეკორატორის გიორგი აბხაზის ილუსტრაციებით.

1944 წლის 22 თებერვალს მარია ანტუანეტა პასკუინი გარდაიცვალა. ამის შემდეგ ირაკლი ბაგრტიონმა იტალია დატოვა და მადრიდში გადავიდა, სადაც 1946 წლის 29 აპრილს იქორწინა ესპანეთის მეფის ალფონსო XIII დისშვილზე, ინფანტა მარი–მერსედეს დე ბავიერ–ბურბონზე. მადრიდში დამკვიდრებულ ირაკლი ბგრატიონისა და იქ მყოფი ქართველების სურვილი იყო ქართული ეკლესიის გახსნა, რომლის ხელმძღვანელობა მღდვლად კურთხევის შემდეგ რაფიელ ინგილოს უნდა დაკისრებოდა. 1948 წელს პარიზში კონსტანტინოპოლის მსოფლიო პატრიარქის ლოცვა–კურთხევით რაფიელ ინგილო ჯერ დიაკვნად, ხოლო შემდეგ მღვდლად ეკურთხა და გამწესებულ იქნა ირაკლი ბაგრატიონისა და ქართველ ემიგრანტთა მიერ დაარსებულ მადრიდის წმ. ანდრია პირველწოდებულის სახელობის ტაძრის წინმძღოლად. მალე იგი არქიმანდრიტის ხარისხში აიყვანეს. მამა რაფიელის მრევლი მრავალეროვანი იყო. ქართველებთან ერთად ტაძარში რუსები, ბერძნები, ბულგარელები და სერბები დადიოდნენ. წირავდა და გალობდა ქართულ, რუსულ და ბერძნულ ენებზე.

სასულიერო მოღვაწეობასთან ერთად რაფიელ ინგილო აქტიურად თანამშრომლობდა ესპანურ რადიოსა და მიუნხენის რადიო „თავისუფლების“ ქართულ განყოფილებასთან, სადაც რელიგიურ თემებზე ხშირად გამოდიოდა მსმენელის წინაშე.

სიცოცხლის ბოლო წლებში რაფიელ ინგილოს ჯანრთელობა შეერყა და პარიზში მოისურვა გადასვლა, სადაც 1966 წლის 27 ივნისს გარდაიცვალა. დაკრძალულია ლევილის ქართველთა სასაფლაოზე.

ლიტერატურა[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

  • ქართული ემიგრანტული ჟურნალისტიკის ისტორია, თბ., 2003
  • ისტორიული პორტრეტები, დასაწყისი XX საუკუნისა, თბ., 2008
  • მე და ჩემი ეკლესია, ჰერეთის ისტორია : მოკლე ქრონოლოგიური მიმოხილვა, თბ., 2012
  • ელდარ ბუბულაშვილი, რელიგიის ისტორიის საკითხებისა. საქართველოს მეცნიერებათა ეროვნული აკადემია, თბილისი, 2010

რესურსები ინტერნეტში[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]