რამონ გონსალეს ვალენსია

რამონ გონსალეს ვალენსია
	შეცდომა Lua: expandTemplate: template "lang-es-419" does not exist
დაბადების თარიღი	24 მაისი, 1851
დაბადების ადგილი	ჩიტაგა
გარდაცვალების თარიღი	3 ოქტომბერი, 1928 (77 წლის)
გარდაცვალების ადგილი	ჩიტაგა
მოქალაქეობა	კოლომბია
განათლება	დელ როსარიოს უნივერსიტეტი
მეუღლე/ები	Antonia Ferrero Atalaya
	რამონ გონსალეს ვალენსია ვიკისაწყობში

რამონ გონსალეს ვალენსია ( დ. 24 მაისი, 1851 — გ. 3 ოქტომბერი, 1928) — კოლომბიელი კონსერვატორი, სამხედრო ოფიცერი და სახელმწიფო მოღვაწე. იგი მონაწილეობდა 1876 წლის სამოქალაქო ომებში, 1895 წლის კოლომბიის სამოქალაქო ომსა და „ათასდღიან ომში“.^[4]

ბიოგრაფიული მონაცემები

გონსალეს ვალენსია დაიბადა ქალაქ ჩიტაგაში, ნორტე-დე-სანტანდერის დეპარტამენტში, 1851 წლის 24 მაისს.^[4] იგი გარდაიცვალა ქალაქ პამპლონაში, ნორტე-დე-სანტანდერის დეპარტამენტში, 1928 წლის 3 ოქტომბერს.^[5]

სამხედრო კარიერა

მიუხედავად იმისა, რომ გონსალეს ვალენსია იყო ახალგაზრდა ფერმერი, რომელიც სოფლის მეურნეობითა და მეცხოველეობით იყო დაკავებული, იგი სამხედრო სამსახურში ჩაეწერა იმდროინდელი სამოქალაქო ომების დროს. მისი სამხედრო კარიერა დაიწყო 1876 წელს, „ატოგრანდეს“ (Hatogrande) ბრძოლაში, რომელიც იყო კონსერვატორთა ამბოხება პრეზიდენტ აკილეო პარას წინააღმდეგ.^[4]

მოგვიანებით, 1895 წელს, პრეზიდენტ მიგელ ანტონიო კაროს წინააღმდეგ ლიბერალების ამბოხების დროს, გონსალეს ვალენსია კიდევ ერთხელ ჩაეწერა ეროვნულ არმიაში თავისი კონსერვატიული მრწამსისთვის საბრძოლველად. მან იგივე გაიმეორა „ათასდღიანი ომის“ დროსაც. მთელი მისი სამხედრო კარიერის განმავლობაში მას დიდ პატივს სცემდნენ მისი მამაცური და თანამგრძნობი დამოკიდებულების გამო. იგი არმიის გენერლის წოდებამდე დაწინაურდა.^[4]

გონსალეს ვალენსიას ასევე ეკავა „Jefe Civil y Militar“-ის (სამხედრო გუბერნატორი) თანამდებობა სანტანდერის დეპარტამენტში და იყო ომის მინისტრი პრეზიდენტ ხოსე მანუელ მაროკინის ადმინისტრაციის დროს 1901 წელს.^[4]

კოლომბიის პრეზიდენტი (1909-1910)

გონსალეს ვალენსია, 1904 წელს, კოლომბიის კონსერვატიულმა პარტიამ შეარჩია რაფაელ რეიესის თანამებრძოლად (ვიცე-პრეზიდენტობის კანდიდატად). კოლომბიის ლიბერალურმა პარტიამ თავი შეიკავა იმ წლის საპრეზიდენტო არჩევნებში მონაწილეობისგან და რეიესმაც და გონსალეს ვალენსიამაც გაიმარჯვეს არჩევნებში.^[4] მიუხედავად ამისა, არჩევნებიდან მალევე, მათი იდეოლოგიური განსხვავებები აშკარა გახდა. გონსალეს ვალენსია იყო მემარჯვენე კონსერვატორი, ხოლო რეიესი — ზომიერი.^[6]

გენერალმა რეიესმა, რომელიც პოლიტიკურად უფრო ამბიციური იყო, ვიდრე გენერალი გონსალეს ვალენსია, ვერ დაივიწყა 1900 წლის 31 ივლისის მოვლენები, როდესაც ვიცე-პრეზიდენტმა ხოსე მანუელ მაროკინმა, სამხედროებისა და კონსერვატიული პარტიის დახმარებით, პრეზიდენტი მანუელ ანტონიო სანკლემენტე თანამდებობიდან გადააყენა.^[4] ვინაიდან პრეზიდენტმა რაფაელ რეიესმა კარი გაუღო ლიბერალებთან დიალოგს, ამან კონსერვატორებში დიდი ეჭვი გამოიწვია. იმის გამო, რომ გენერალ გონსალეს ვალენსიას დიდ პატივს სცემდა როგორც არმია, ისე კონსერვატიული პარტია, გენერალი რეიესი თავს ძალიან უხერხულად გრძნობდა.^[6] ამგვარად, გენერალ რეიესს მოუწია გეგმის მოფიქრება გონსალეს ვალენსიას ვიცე-პრეზიდენტობიდან გადასაყენებლად. მან სთხოვა ჩარევა მის და გენერალ გონსალესის ორ საერთო მეგობარს, ვატიკანის ელჩს, სამოციქულო ნუნციუსს მონსინიორ ფრანჩესკო რაგონეზის და დონ ლუის მარტინეს სილვას, რომლებსაც გაუზიარა თავისი შეშფოთება და ზრახვები. გენერალმა რეიესმა მათ სთხოვა, რაც შეიძლება საუკეთესო ფორმით გადაეცათ გენერალ გონსალესისთვის მისი გადაწყვეტილება.^[6]

შესაბამისად, მონსინიორ ფრანჩესკო რაგონეზი და მარტინეს სილვა დაუკავშირდნენ გენერალ გონსალეს ვალენსიას, რომელიც კუკუტაში იმყოფებოდა. მათ გადასცეს შეტყობინება და აუხსნეს, რომ გენერალი რეიესი დიდად დააფასებდა მის „ნებაყოფლობით“ გადადგომას იმ თანამდებობიდან, რომელზეც იგი აირჩიეს. სამივე შეთანხმდა შეხვედრაზე დუიტამაში, ბოგოტასა და კუკუტას შორის თანაბრად დაშორებულ წერტილში. 1905 წლის 9 მარტს ისინი შეხვდნენ ერთმანეთს, როგორც შეთანხმდნენ, და გენერალმა გონსალეს ვალენსიამ გადადგომის შესახებ განცხადება წარადგინა.^[6]

გენერალი გონსალეს ვალენსია მსახურობდა ვიცე-პრეზიდენტად რაფაელ რეიესის დროს, რომელმაც პიროვნული და პროფესიული უთანხმოების გამო იგი გაათავისუფლა და გააუქმა ვიცე-პრეზიდენტის თანამდებობა. ვიცე-პრეზიდენტის ინსტიტუტი კვლავ აღდგა მხოლოდ კოლომბიის 1991 წლის კონსტიტუციის მიღების შემდეგ. იგი ასევე მსახურობდა კოლომბიის დროებით პრეზიდენტად 1909 წლის 3 აგვისტოდან 1910 წლის 7 აგვისტომდე.^[6]

გენერალმა გონსალეს ვალენსიამ გადადგომის შესახებ წერილში, რომელიც ერს და არა გენერალ რეიესს მიმართავდა, განაცხადა: „ქვეყნის საუკეთესო ინტერესებიდან გამომდინარე და პარტიის მაღალი იდეალებისთვის, მე დღეს ნებაყოფლობით გადავდგები იმ ერის წინაშე, რომელმაც პატივი მარგუნა და მენდო ამ მაღალ თანამდებობაზე, პრეზიდენტსა და ვიცე-პრეზიდენტს შორის შეუთავსებლობის გამო“. გადადგომა აშკარად არ იყო ნებაყოფლობითი, „დე ფაქტო დიქტატორის“ მოთხოვნების გათვალისწინებით. ლიბერალურმა პარტიამ დიდი მადლიერება გამოხატა მონსინიორ რაგონეზის მიმართ ქვეყანაში სამშვიდობო პროცესის ხელშეწყობისთვის გაწეული ფასდაუდებელი სამსახურის გამო.^[6]

პოლიტიკური მიმდინარეობა და საზოგადოებრივი აზრი გენერალ რეიესის საზიანოდ შეიცვალა. იგი გადადგა პრეზიდენტის თანამდებობიდან და უფლებამოსილება გადასცა პრეზიდენტის დანიშნულ პირს, ხორხე ოლგინს. ქვეყნიდან გასვლისას გენერალი რეიესი შეხვდა გენერალ გონსალეს ვალენსიას გამარას პორტში და სთხოვა, კვლავ დაეკავებინა ვიცე-პრეზიდენტის თანამდებობა. გენერალმა უარყო ეს შეთავაზება გასაგები მიზეზების გამო. მიუხედავად ამისა, მას შემდეგ, რაც გენერალმა რეიესმა ქვეყანა დატოვა, კონგრესი 1909 წლის 20 ივლისს შეიკრიბა და გენერალი გონსალეს ვალენსია კოლომბიის პრეზიდენტად აირჩია. გენერალ გონსალეს ვალენსიას ინაუგურაცია 1909 წლის 3 აგვისტოს შედგა და იგი ამ თანამდებობაზე 1910 წლის 6 აგვისტომდე უნდა ყოფილიყო.^[7]

იხილეთ აგრეთვე

კოლომბიის პრეზიდენტი

რესურსები ინტერნეტში

Partido Conservador Colombiano; Ramón González Valencia დაარქივებული 2007-09-27 საიტზე Wayback Machine.

სქოლიო

↑ https://www.ellibrototal.com/ltotal/?t=1&d=1953
↑ https://www.suin-juriscol.gov.co/viewDocument.asp?id=1589270
1 2 https://www.ellibrototal.com/ltotal/?t=1&d=11584
1 2 3 4 5 6 7 Gobernantes Colombianos, Ignacio Arismendi Posada, Interprint Editors Ltd., Italgraf, Segunda Edición, Page 155, Bogotá, Colombia, 1983
↑ Gobernantes Colombianos, Ignacio Arismendi Posada, Interprint Editors Ltd., Italgraf, Segunda Edición, Page 158, Bogotá, Colombia, 1983
1 2 3 4 5 6 Gobernantes Colombianos, Ignacio Arismendi Posada, Interprint Editors Ltd., Italgraf, Segunda Edición, Page 156, Bogotá, Colombia, 1983
↑ Gobernantes Colombianos, Ignacio Arismendi Posada, Interprint Editors Ltd., Italgraf, Segunda Edición, Page 157, Bogotá, Colombia, 1983

[[https://www.ellibrototal.com/ltotal/?t=1&d=1953_https://www.ellibrototal.com/ltotal/?t=1&d=1953]<span_class="wef_low_priority_links"></span><div_style="display:none"></div>-1] ttps://www.ellibrototal.com/ltotal/?t=1&d=1953

[[https://www.suin-juriscol.gov.co/viewDocument.asp?id=1589270_https://www.suin-juriscol.gov.co/viewDocument.asp?id=1589270]<span_class="wef_low_priority_links"></span><div_style="display:none"></div>-2] ttps://www.suin-juriscol.gov.co/viewDocument.asp?id=1589270

[[https://www.ellibrototal.com/ltotal/?t=1&d=11584_https://www.ellibrototal.com/ltotal/?t=1&d=11584]<span_class="wef_low_priority_links"></span><div_style="display:none"></div>-3] 1 2 https://www.ellibrototal.com/ltotal/?t=1&d=11584

[Arismendi155-4] 1 2 3 4 5 6 7 Gobernantes Colombianos, Ignacio Arismendi Posada, Interprint Editors Ltd., Italgraf, Segunda Edición, Page 155, Bogotá, Colombia, 1983

[Arismendi158-5] Gobernantes Colombianos, Ignacio Arismendi Posada, Interprint Editors Ltd., Italgraf, Segunda Edición, Page 158, Bogotá, Colombia, 1983

[Arismendi156-6] 1 2 3 4 5 6 Gobernantes Colombianos, Ignacio Arismendi Posada, Interprint Editors Ltd., Italgraf, Segunda Edición, Page 156, Bogotá, Colombia, 1983

[Arismendi157-7] Gobernantes Colombianos, Ignacio Arismendi Posada, Interprint Editors Ltd., Italgraf, Segunda Edición, Page 157, Bogotá, Colombia, 1983

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]

[7]