პოი-კალანი
| პოი-კალანი | |
|---|---|
 პოი-კალანის კომპლექსის ეზო — მედრესე და მინარეთი | |
| ზოგადი ინფორმაცია | |
| არქიტექტურული სტილი | ისლამური არქიტექტურა |
| ქვეყანა | უზბეკეთი |
| ქალაქი | ბუხარა |
| კოორდინატები | 39°46′33″ ჩ. გ. 64°24′51″ ა. გ. / 39.77600111° ჩ. გ. 64.41424389° ა. გ. |
| დაიწყო | 1121 |
 | |
პოი-კალანი (ასევე: პოი-იკალონი; უზბეკ. Poi Kalon; ტაჯ. Пои калон; სპარს. پای کلان [Pā-i Kalān] — სახელწოდება სიტყვასიტყვით „დიდებულის ფერხთით“ ნიშნავს) — ისლამური რელიგიური კომპლექსი ქალაქ ბუხარაში, უზბეკეთიში. კომპლექსი სამი ძირითადი ნაწილისაგან შედგება: კალანთა მეჩეთისაგან (Masjid-i Kalan), კალანთა მინარეთისაგან (Minâra-i Kalân), რომლისგანაც თვითონ დასახელება მომდინარეობს, და მირ-ი არაბის მედრესედან.
სამივე ნაგებობის განლაგება ცენტრში ქმნის კვადრატული ფორმის ღია ეზოს, რომლის ორ საპირისპირო მხარეს დგას მირ-ი არაბის მედრესე და კალანთა მეჩეთი. მოედანი შემოსაზღვრულია ბაზრითა და აბანოების კომპლექსით, რომლებიც მინარეთთან ჩრდილოეთისა და სამხრეთის მხრიდან არის მიერთებული.[1]
კომპლექსის საკრებულო მეჩეთი ცენტრალური აზიის ერთ-ერთ უდიდეს მეჩეთს წარმოადგენს; ზომით იგი ჩამოუვარდება მხოლოდ ბიბი-ხანუმის მეჩეთს სამარყანდიში და ჰერათის დიდ მეჩეთს ავღანეთიში.[1]
სამშენებლო ისტორია
[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]კალანთა მეჩეთისა და მინარეთის მშენებლობა თავდაპირველად 1121 წელს არslan-ხანის ბრძანებით დაიწყო; სახელგანთქმული კალანთა მინარეთის აგება 1127 წელს დასრულდა.[2] ჩინგიზ-ყანიმ 1220 წელს თავდაპირველი საკრებულო მეჩეთი გაანადგურა და დაუზიანებელი მხოლოდ კალანთა მინარეთი დარჩა. დღევანდელი კალანთა მეჩეთი და მირ-ი არაბის მედრესე, შესაბამისად, 1515 და 1535 წლებში შიბანი-ხანის ძმისშვილის, უბაიდულა-ხანის მითითებით აიგო, მას შემდეგ, რაც იგი და მისი მამა მაჰმუდ-სულთანი ბუხარაზე ხელისუფლებას დაეუფლნენ.[3]
საკრებულო მეჩეთის არქიტექტურა მრავალი ელემენტით წააგავს ბიბი-ხანუმის მეჩეთს სამარყანდიში, ხოლო მეჩეთისა და მედრესეს ერთობლივი განლაგება ქმნის ე.წ. „კოშის“ ტიპის კომპოზიციას — XVI საუკუნეს ცენტრალური აზიის არქიტექტურისათვის დამახასიათებელ უნიკალურ კვადრატულ სქემას, რომელშიც მეჩეთიც და მედრესეც პარალელურად, ერთმანეთის მოპირდაპირე მხარეს დგას. ამგვარი გეომეტრიული განაწილება კიდევ უფრო უსვამს ხაზს კალანთა მეჩეთის მდიდრულ ფასადს და მოპირდაპირედ მდგომი მედრესეს მასშტაბურობას, რითაც სივრცე მომლოცველს და მოგზაურს უბადლო მასშტაბურობისა და სიდიადის განცდას უჩენს, რაც უბაიდულა-ხანის ძლიერებას ასახავს.[1]
ისტორიული ფონი
[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]პოი-კალანის კომპლექსის თანამედროვე მდებარეობა დაფუძნებულია რამდენიმე, წარსულში სრულად დანგრეული ნაგებობის ადგილას. ისლამამდელ პერიოდში აქ მდებარეობდა ზოროასტრისტთა ცენტრალური საკათედრო ტაძარი. 713 წლიდან ციტადელის („არკის“) სამხრეთით ამავე ტერიტორიაზე არაერთხელ აიგო ქალაქის მთავარი საკათედრო მეჩეთი, რომელიც შემდეგ ხან იწვებოდა, ხან ომებს ეწირებოდა და პერიოდულად სხვა ადგილას გადაჰქონდათ.
1127 წელს ყარახანიდ მმართველს, არსლან-ხანს, დასრულებული ჰქონდა საკათედრო მეჩეთისა და მინარეთის მშენებლობა. შენობათა მონუმენტურობამ იმდენად გააოცა ჩინგიზ-ყანი, რომ გადმოცემის თანახმად, მეჩეთი თავდაპირველად ხანის სასახლედაც კი ჩათვალა. მიუხედავად ამისა, მეჩეთის ნაგებობა ხანძარმა მაინც არ დაინდო და მრავალი წლის განმავლობაში ნანგრევებად რჩებოდა. თავდაპირველი კომპლექსიდან მხოლოდ კალანთა მინარეთი (Minara-yi Kalan) გადაურჩა განადგურებას.
შაიბანი-ხანის 1510 წელს გარდაცვალების შემდეგ ადგილობრივი მმართველების — ემირთა და სულთნების — დიდი ნაწილი ცენტრალურ ხელისუფლებას მხოლოდ ნაწილობრივ ცნობდა. შაიბანიდთა სახელმწიფოს დედაქალაქი იმ დროისთვის სამარყანდი იყო. 1512 წელს შაიბანი-ხანის ძმისშვილი, ახალგაზრდა უფლისწული მუიზ ად-დინ აბუ ალ-ღაზი უბაიდულა ბუხარის სულთნად დამკვიდრდა. მან ძალაუფლება მემკვიდრეობით მიიღო მამისაგან, მაჰმუდ-სულთნისაგან, რომელიც შაიბანი-ხანის უმცროსი ძმა და მისი ერთგული თანამებრძოლი იყო.
1533 წლამდე უბაიდულა-სულთანი ბუხარის წარმატებულ მმართველად ითვლებოდა; სწორედ ამ წელს იგი შაიბანიდთა მთელი სახელმწიფოს, ანუ მავარანაჰრის ხანად კურთხეს. მიუხედავად ამისა, მან უარი თქვა რეზიდენციის გადატანაზე ფორმალურ დედაქალაქში — სამარყანდიში. პირიქით, მოგვიანებით სწორედ ბუხარა გამოაცხადა შაიბანიდთა სახელმწიფოს ახალ დედაქალაქად. ამ დროიდან უბაიდულას მმართველობაში მყოფმა სახელმწიფომ ახალი სახელწოდება მიიღო — ბუხარის სახანო, ხოლო უბაიდულა-ხანი (მმართველობის წლები 1533–1539) ამ სახანოს პირველ ხანად იქცა.
უბაიდულა-ხანის მავარანაჰრის ხანობის პერიოდში ბუხარის ხანის ტიტული მის შვილს, აბდულ-აზიზ-ხანს, ეკავა. მათთვის ბუხარა საგვარეულო მამულად მიიჩნეოდა; ისინი ქალაქის პოლიტიკურ, ეკონომიკურ და სასულიერო წინსვლაზე განსაკუთრებულად ზრუნავდნენ.
იმ ფაქტს, რომ ბუხარის მმართველმა უკვე 1514 წელს დაიწყო ისეთი გრანდიოზული მეჩეთის აშენება, რომელიც სამეფო სამარყანდის სიმბოლოს — ბიბი-ხანუმის მეჩეთს — უტოლდებოდა, მკვლევრები ბუხარის მომავალ დედაქალაქად ქცევის გრძელვადიან პროგრამად განიხილავენ. კალანთა მეჩეთის აგებით უბაიდულა-სულთანმა თითქოს ახალი დედაქალაქის ჩამოყალიბების პროცესს დაუდო სათავე, ვიდრე იმ ქალაქის — სამარყანდის — კონტროლისთვის ებრძოლა, რომელიც ტრადიციულად მტრულად იყო განწყობილი შაიბანიდთა დინასტიისადმი.[4][5][6]
კომპლექსის შემადგენელი ნაგებობები
[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]კალანთა მინარეთი
[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]
მთავარი სტატია: კალანთა მინარეთი.ისტორია
[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]კალანთა მინარეთი (სრულად — Minâra-i Kalân, „დიდი მინარეთი“) თავდაპირველად კალანთა მეჩეთის საძირკვლის აგებასთან ერთად აშენდა. საუკუნეთა განმავლობაში იგი თითქმის უმნიშვნელო ცვლილებებით შემონახა პირვანდელი სახე და ბუხარას მთავარი ვიზუალური დომინანტი, ქალაქის მთლიანი პანორამის განმსაზღვრელი სიმბოლო გახდა.[3] მინარეთი მთლიანად გამომწვარი აგურით არის ნაგები. იგი ცილინდრული ფორმის ნაგებობაა — ფართო საძირკვლით, რომელიც ზემოთ, სანათურისკენ თანდათან ვიწროვდება; მისი სიმაღლე დაახლოებით 46 მეტრია, საძირკვლის დიამეტრი კი დაახლოებით 9 მეტრს აღწევს. გადმოცემის მიხედვით, მშენებლობისას ოსტატმა მშენებელმა ბაქომ თავდაპირველად მხოლოდ ქვედა ნაწილი და ფუნდამენტი ააგო, შემდეგ კი სამწლიანი შესვენება გამოაცხადა, რათა საძირკველი საბოლოოდ გამკვრივებულიყო. ამ ვადის გასვლის შემდეგ მან მინარეთი სრულად დაასრულა, ხოლო მტკიცე საფუძველმა შენობას ასეთი მონუმენტური მასშტაბის მიღების შესაძლებლობა მისცა.[3]
დიზაინი
[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]კალანთა მინარეთის მონუმენტურობას გამორჩეული დეკორატიული გადაწყვეტა კიდევ უფრო უსვამს ხაზს, რომელიც თითქმის სრულად აგურის ყურძნილი ტექნიკით არის შესრულებული. მინარეთის გარე ზედაპირს შემოუყვება რაოდენობით პარალელური, მაგრამ ორნამენტულად განსხვავებული ზოლები, რომელთა აგურეული რელიეფი თითოეულ მათგანში უნიკალურია და მთლიან კომპოზიციაში არც ერთი ზოლი არ მეორდება. სანათურის ზედა ნაწილში განთავსებულია თექვსმეტი თაღით გამართული როტონდა, რომელიც მინარეთის საფეხუროვან დასრულებას წარმოშობს.[7]
სანათურის ქვედა პერიმეტრს ტერაკოტის „სტალაქტიტური“ დეკორი, ე.წ. მუკარნასი ერტყმის, რომელიც ვიზუალურ გარდამავალ რგოლად გვევლინება ვიწრო ცილინდრულ ღეროსა და ზემოთ გაფართოებულ სანათურს შორის. ამ მუკარნასის ელემენტებში ორი მცენარეული მოტივი გამოიყოფა, რომლებიც ირანში სასანიდური ხელოვნების ფარგლებში ჩამოყალიბებულ ორნამენტებს ეხმიანება: ერთ შემთხვევაში თაღში ჩაწერილი მცენარეული ტოტია, მეორე შემთხვევაში კი სამფოთლო (ტრიფოლიუმი), რომელიც სამკუთხედშია ჩაწერილი. ბოლოს, სანათურის ფუძეს, მძლავრი სამფენიანი მუკარნასის ზონას, პირდაპირ ქვემოდან შემოუყვება თვლემური ფერის, კრამიტზე შესრულებული წარწერების დეკორატიული სარტყელი. საერთო ჯამში, კალანთა მინარეთის დეკორი დამუხტულია აგურის მასალის შესაძლებლობებით, რაც ამ შედარებით უბრალო სამშენებლო მასალის უმაღლეს პლასტიკურ და მხატვრულ პოტენციალს სრულყოფილად წარმოაჩენს.[8]
კალანთა მეჩეთი
[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება] მთავარი სტატია: კალანთა მეჩეთი.კალანთა მეჩეთი (Masjid-i Kalan) 1515 წელს დასრულდა ბუხარის სახანოს ეპოქაში და მოდელირებულია იმ მეჩეთის ნიმუშზე, რომელიც არსლან-ხანის დროს არსებობდა; ახალ ნაგებობას დაემატა დიდი, ლურჯი გუმბათი, რომელიც მიჰრაბის ზემოთ არის აღმართული.[9] მეჩეთის არქიტექტურულ სტილში აშკარად იკითხება პარალელები ბიბი-ხანუმის მეჩეთთან სამარყანდიში. ნაგებობის გეგმა დაახლოებით 130 × 81 მეტრია, ხოლო ლურჯი გუმბათის 30-მეტრიანი სიმაღლე მეჩეთს განსაკუთრებით შთამბეჭდავ იერს ანიჭებს. ეზოს ოთხ კიდეზე განლაგებულია ოთხი ივანი, რომელთაგან აღმოსავლეთ ფასადზე მიმართული მთავარი თაღოვანი ივანი დანარჩენებზე მეტრი გრანდიოზულია და აკონსლიცირებს კომპოზიციის ღერძს.
მთავარი შენობიდან შიგნით გადაადგილებისას გეგმა თანდათან გარდაიქმნება: კვადრატული საფუძველი ჯერ რვაკუთხედად, შემდეგ კი ცილინდრულ ფორმად გადადის, რაც კომპოზიციურად მიჰრაბის სივრცისკენ მიყვანას ემსახურება, რომელიც აღმოსავლეთის ფასადის წინააღმდეგ მხარეს მდებარეობს. ინტერიერი ჰიპოსტილური ტიპისაა — სვეტებით დაყოფილი სივრცეები უკავშირდება შიდა ეზოს; ეზოს პერიმეტრს შიგნიდან 288 გუმბათით გადახურული სექცია მიჰყვება, რომლებიც გრძელი კოლონადების ტალღას ქმნის. კალანთა მეჩეთი მთლიანად „შიგნითმიმართული“ გეგმარების ნიმუშია: გარე კედლები პრაქტიკულად უფანჯროდაა გადაწყვეტილი, ხოლო სინათლე და სივრცის გახსნა მთლიანად ცენტრალურ ღია ეზოზე გადის, რაც მკაფიო კონტრასტს ქმნის დახშულ პერიმეტრსა და ღია შუაგულს შორის.[1]
მეჩეთის მასიური გარე კედლები რამდენიმე ტიპის დეკორატიული სისტემით არის დაფარული. 1515 წლის რეკონსტრუქციისას ფასადები მოირთო მაიოლიკით და სხვა დეკორატიული კრამიტებით. მიჰრაბი, ივანები და კედლები თავს იყრიან გვიანტიმურიდული ხელოვნებისთვის დამახასიათებელ დეკორში: ლურჯ-თეთრი კრამიტის მოზაიკები, მცენარეული ორნამენტები და შაბლონურად გაწყობილი მოჭედილი, მოპირკეთებული აგური ქმნიან მდიდრულ ზედაპირს, რომელიც შორიდანაც მკაფიოდ იკითხება.[7]
მირ-ი არაბის მედრესე
[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]
ისტორია
[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]მირ-ი არაბის მედრესეს (Mir-i Arab Madrasah) აშენება ტრადიციულად უკავშირდება იემენელ შეიხს, აბდულლა იამანის (Abdullah Yamani) სახელს და 1535 წლით თარიღდება.[7] თავად შეიხი, რომელიც მირ-ი არაბის სახელითაა ცნობილი, ითვლებოდა უბაიდულა-ხანისა და მისი შვილის, აბდულ-აზიზ-ხანის სულიერ მოძღვრად. მედრესეს აშენებამდე უბაიდულა-ხანი ირანთან ომობდა და რამდენჯერმე შეძლო ჰერათის დაპატრონება, რის შედეგადაც უამრავი ტყვე ჩაიგდო ხელთ. გადმოცემით, უბაიდულა-ხანმა დაახლოებით სამი ათასი თბილისელ–ფარსი ტყვე გაყიდა, მიღებული თანხით კი მირ-ი არაბის მედრესეს მშენებლობა დააფინანსა.[7]
მედრესეს ინტერიერი გვიანდელი დაკრძალვითი ტრადიციების ერთგვარ „დოკუმენტურ ჩანაწერად“ შეიძლება ჩაითვალოს. 1630-იანი წლებიდან მოყოლებული, სუვერენები საკუთარ თავსა და ნათესავებს ძველის მსგავსად მონუმენტურ მავზოლეუმებს აღარ უქმნიდნენ. შაიბანიდების დინასტიის ხანები თავი ყურანის ტრადიციების დამცველებად მიიჩნიეს და რელიგიურ განზომილებას ის მნიშვნელობა მიანიჭეს, რომ, მაგალითად, თვით უბაიდულა-ხანი დაკრძალეს არა ცალკე მავზოლეუმში, არამედ საკუთარ მოძღვართან, მის მიერ აგებულ მედრესეში.[7] შესაბამისად, უბაიდულა-ხანის ხის სარკოფაგი მედრესეს საფლავის სათავსოს — გურჰანას — შუაგულში მდებარეობს.
არქიტექტურა
[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]
გეგმარების თვალსაზრისით, მირ-ი არაბის მედრესეს აქვს მართკუთხა შიდა ეზო ოთხი, ეზოსკენ მიმართული ივანით; თითოეული ივანი ოთხივე გვერდის შუა ღერძზეა აცენტირებული. მედრესეს გარე კონტური დაახლოებით 73 × 55 მეტრს შეადგენს, შიდა ეზო კი — 37 × 33 მეტრს.[10] ინტერიერში განთავსებულია როგორც მეჩეთი, ისე საფლავის სათავსო (საკურთხეველ-მავზოლეუმი), აგრეთვე სასწავლო აუდიტორიები, რომელთა სივრცეებსაც სწორედ ოთხი ივანი განსაზღვრავს. კომპლექსის ერთ-ერთი ყველაზე გამორჩეული ელემენტია მდიდრულად დამუშავებული ორსართულიანი მთავარი ფასადი, რომელიც მთლიანად შემოსილია კრამიტის მოზაიკური დეკორით და გვიანტიმურიდულ ორნამენტულ ტრადიციას ეყრდნობა. ფასადი პირდაპირ ეწინააღმდეგება კალანთა მეჩეთს და გვერდებიდან ლურჯი გუმბათებით არის ჩარჩოებული, რაც კიდევ უფრო აძლიერებს პოი-კალანის ანსამბლის თეატრალიზებულ-მონუმენტურ ეფექტს.[10]
თანამედროვე გამოყენება
[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]არქიტექტურული მნიშვნელობის გარდა, მირ-ი არაბის მედრესემ თავისი თავდაპირველი ფუნქცია თანამედროვე ეპოქაშიც შეინარჩუნა და ცენტრალური აზიის მედრესეებს შორის ერთადერთია, რომელიც უწყვეტად მოქმედებდა თითქმის მთელი თავისი არსებობის განმავლობაში.[7] მედრესეს მასშტაბისა და ფუნქციურად აქტიური როლის ფონზე, ბუხარის სხვა, მოძველებული მედრესეები დროთა განმავლობაში ვაჭრობისა და მომსახურების სივრცეებად — მცირე ბაზრობებად და სავაჭრო პასაჟებად — გარდაიქმნა, რის შედეგადაც მირ-ი არაბი ბუხარის ერთადერთ მოქმედ მედრესედ დარჩა.
სტრუქტურის უწყვეტი ფუნქციონირების მნიშვნელობა განსაკუთრებით მძაფრად გამოიკვეთა საბჭოთა ეპოქაში, როცა იგი ცენტრალური აზიის მაშტაბით სამ ოფიციალურად მოქმედ სასულიერო ცენტრს შორის ერთ-ერთად დასახელდა. ამჯერად მირ-ი არაბის მედრესე იქცა იმ მთავარ პლატფორმად, რომლის მეშვეობითაც საბჭოთა ხელისუფლება მუსლიმურ სამყაროსთან ურთიერთობის ფორმალიზებას ცდილობდა — როგორც საგანმანათლებლო, ისე საკადრო და დიპლომატიური თვალსაზრისით.[11]
იხილეთ აგრეთვე
[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]- ლაბი-ჰაუაზი — ისტორიული ჰაუზი (ტბორი).
- სამანიდთა მავზოლეუმი — IX–X საუკუნეების არქიტექტურა.
- უზბეკეთის მეჩეთების სია
- ბუხარის მედრესეები
სქოლიო
[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]- ↑ 1.0 1.1 1.2 1.3 Gangler, Anette (2004). Bukhara, the Eastern Dome of Islam: Urban Development, Urban Space, Architecture and Population. Stuttgart, გვ. 112–152.
- ↑ Emin, Leon. Muslims in the USSR. Russia, Novosti Press Agency Publishing House, 1989.
- ↑ 3.0 3.1 3.2 Yusupova, Mavlyuda. "Islamic Architecture of Uzbekistan – Development and Features." Journal of Islamic Thought and Civilization 2 (October 1, 2010).
- ↑ "Бухоро Bukhara Бухара" (უზბეკურ, ინგლისურ და რუსულ ენებზე). Издательство "Узбекистан", Ташкент, 2000.
- ↑ История Узбекистана (XVI – первая половина XIX в.). Ташкент: „Ўқитувчи“, 1995.
- ↑ Dmitriy Page. Kalyan Mosque. ციტირების თარიღი: October 14, 2014
- ↑ 7.0 7.1 7.2 7.3 7.4 7.5 Knobloch, Edgar. Monuments of Central Asia: a Guide to the Archaeology, Art and Architecture of Turkestan. London: I.B. Tauris, 2001.
- ↑ Zagirova, Guzel. „The Minaret of Bukhara (Kalan) and the Minaret of Vabkent“. Advances in Social Science, Education and Humanities Research. 469: 158–165.
- ↑ "Poi Kalon." Archnet, archnet.org/sites/2114.
- ↑ 10.0 10.1 Hattstein, Markus, and Peter Delius. Islam: Art and Architecture. Germany: H.F. Ullman, 2007.
- ↑ Tasar, Eren (2016). „The Official Madrasas of Soviet Uzbekistan“. Journal of Economic and Social History of the Orient. 59 (1–2): 265–302. doi:10.1163/15685209-12341399.