ომი ლატვიის დამოუკიდებლობისათვის

მასალა ვიკიპედიიდან — თავისუფალი ენციკლოპედია
Jump to navigation Jump to search
ომი ლატვიის დამოუკიდებლობისათვის
რუსეთის სამოქალაქო ომი ნაწილი
თარიღი 5 დეკემბერი 1918 - 11 აგვისტო 1920
მდებარეობა ლატვია
შედეგი ლატვიის გამარჯვება
ტერიტორიული
ცვლილებები
ლატვიამ მოიპოვა დამოუკიდებლობა
მხარეები
ლატვიის დროშა ლატვიის ჯარები:


ესტონეთის დროშა ესტონეთი
რუსეთის დროშა ლივენის რაზმი
პოლონეთის დროშა პოლონეთი
ლიტვის დროშა ლიტვა

მხარს უჭერდა ევროპული ალიანსი

გერმანიის იმპერიის დროშა VI სარეზერვო კორპუსი:[1]

დასავლეთ რუსეთის მოხალისეთა არმია

რსფსრ-ის დროშა რსფსრ
ლატვიის სსრ
მეთაურები
ლატვიის დროშა იანის ბალოდისი
ესტონეთის დროშა ერნესტ პიდერი
პოლონეთის დროშა ედუარდ რიძ-სმიგლი
გერმანიის იმპერიის დროშა რიუდიგერ ფონ დერ გოლცი
Baltic German.svg ალფრედ ფლეტჩერი
პაველ ბერმონდტ-ავალოვი
რსფსრ-ის დროშა იოაკიმ ბაცეტისი
რსფსრ-ის დროშა დიმიტრი ნადიოჟნი
რსფსრ-ის დროშა პიოტრ სლავენსი
ძალები
ლატვიის დროშა მაქსიმალური შეფასებით:
69,232 სამხედრო
271 ტყვიამფრქვევიs and 321 ხელის ტყვიამფრქვევიs
54 არტილერია
33 ნაღმმტყორცნიs[2]


ესტონეთის დროშა მაქსიმალური შეფასებით:
16,000 სამხედრო
204 ტყვიამფრქვევი
39 არტილერია
3 საბრძოლო მანქანა
5 ჯავშნოსანი მატარებელი[3]

გერმანიის იმპერიის დროშა მაქსიმალური შეფასებით:
20,000 სამხედრო,[4] 100 არტილერია, 3 შეჯავშნული მატარებელი, 10 საბრძოლო მანქანა, 18 თვითმფრინავი, 469 ტყვიამფრქვევი[3]
რსფსრ-ის დროშა 5,600-6,300 მოსამსახურე[5] 55 ტყვიამფრქვევი, 42 არტილერია, 3 საბრძოლო მანქანა.[6]
დანაკარგები
ლატვიის დროშა ლატვია:
3,046 დაღუპული
4,085 დაჭრილი[7]
ესტონეთის დროშა ესტონეთი: 300 დაღუპული, 800 დაჭრილი[8]
გერმანიის იმპერიის დროშა 840 დაღუპული
3,000 დაჭრილი[9][10]
ვიკისაწყობი Commons-logo.svg ომი ლატვიის დამოუკიდებლობისათვის

ომი ლატვიის დამოუკიდებლობისათვის, ასევე ლატვიის ომი თავისუფლებისთვის (ლატვ. Latvijas brīvības cīņas ან ომი ლატვიის განთავისუფლებისთვის (Latvijas atbrīvošanas karš) — შეიარაღებული კონფლიქი ლატვიაში, რომელიც დაიწყო 1918 წლის 5 დეკემბერს დამოუკიდებლობის გამოცხადების შემდეგ და დასრულდა 1920 წლის 11 აგვისტოს ლატვიის რესპუბლიკასა და რუსეთის სფსრ-ს შორის დადებული რიგის ხელშეკრულებით.[11]

ლიტერატურა[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

  • General Fürst Awaloff (1925). Im Kampf gegen den Bolschewismus. Erinnerungen von General Fürst Awaloff, Oberbefehlshaber der Deutsch-Russischen Westarmee im Baltikum.. Verlag von J.J. Augustin, Glückstadt und Hamburg. 
  • General Graf Rüdiger von der Goltz (1920). Meine Sendung in Finland und im Baltikum.. Verlag von K.F. Koehler, Leipzig. 
  • BischoffJosef, Die letzte Front. Geschichte der Eiserne Division im Baltikum 1919, Berlin 1935.

სქოლიო[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

  1. Generalkommando VI Reservekorps. Axis History.
  2. Latvijas Atbrīvošanas kaŗa vēsture
  3. 3.0 3.1 Colonel Jaan Maide (1933). Ülevaade Eesti Vabadussõjast (1918–1920) (Overview on Estonian War of Independence) (Estonian). 
  4. (2002) "Iseseisvuse aeg 1941–44", Eesti. Üld.. Eesti entsüklopeedia, გვ. 296–311. 
  5. Mangulis, Visvaldis. Latvia in the Wars of the 20th Century. Princeton Junction: Cognition Books, 1983, xxi, 207p.
  6. Latvia 1919. pygmy-wars.50megs.com.
  7. Latvijas Brīvības cīņas, page 15
  8. Eesti Vabadussõda Estonica.org (ესტონური)
  9. Hans von Rimscha, Hellmuth Weiss (1977). Von den baltischen Provinzen zu den baltischen Staaten 1918-1920. J. G. Herder-Institut, გვ. 61. 
  10. Kaevats, Ülo: Eesti Entsüklopeedia 5, page 396. Valgus, 1990, ISBN 5-89900-009-0
  11. Freibergs J. (1998, 2001) Jaunāko laiku vēsture 20. gadsimts Zvaigzne ABC ISBN 9984-17-049-7