ნამერო

იაპონური ქარვისფერი კომბოსტოსგან დამზადებული ნამერო, რომელიც ტიბას პრეფექტურაში, ტატეიამაში მდებარე სუშის რესტორანში მიირთმევენ.

ნამერო (იაპონურად なめろう, მომდინარეობს 舐める ნამერუდან, რაც „ლოკვას“ ნიშნავს) — ტატაკის სახეობა, თევზის ან ხორცის წვრილად დაჭრისა და სანელებლებთან შერევის წესი, ტარტარის კერძის მსგავსად. ეს რეცეფთი ბოსოს ნახევარკუნძულის მეთევზეების შორის გადაეცათ

ვარიაციები

სანგაიაკი

შემწვარ ნამეროს კერძს სანგაიაკი (さんが焼き) ან უბრალოდ სანგა ჰქვია.ეს კერძი მზადდება ისე, რომ ნამეროს მასა პირდაპირ რკინის ტაფაზე იწვება , ან ივსება ხამანწკების (მაგ. სკალოპი ან აბალონი) ნიჟარებში , ან ეხვევა მცენარეების—სარუტორიიბარას ან კამელიის ფოთლებში. როგორც ნამერო, სანგაიაკიც ბოსოს ნახევარკუნძულიდან წარმომავლობითი კერძია. დღეს იაპონიაში არსებობენ რესტორნები და დაწესებულებები, რომლებიც სწორედ სანგაიაკის სპეციალიზაციით გამოირჩევიან. არსებობს სამი სხვადასხვა თეორია იმის შესახებ, თუ როგორ გაჩნდა სახელი "სანგაიაკი" და როგორ იწერება ის იაპონურად კანჯით. იაპონიის სოფლის მეურნეობის, სატყეო და მეთევზეობის სამინისტრომ საბოლოოდ პირველი ვერსია აირჩია — 山家焼き (რაც პირდაპირ ითარგმნება როგორც "მთის სახლის წვა") , რომელიც აქ არის ნაჩვენებია:

1. 山家焼き მართლწერა: ნამერო მეთევზეები წვავდნენ ან ორთქლზე ამზადებდნენ მთის ქვეშ ქოხებში, ამიტომაც მას უწოდებენ ასწ: „მთა“ (山) და „სახლი“ (家) „შეწვა“(焼き)
2. 山河焼き მართლწერა: „სანგაიაკის“ მართლწერა მომდინარეობს, როგორც მთებისგან(山) ასევე მდინარეებიდან(河) მიღებული ინგრედიენტების გამოყენებით.
3. 三辛焼き მართლწერაამ სიტყვის მართლწერა მომდინარეობს სამის(三) ცხარე(辛) საჭმლისგან: ჯანჯაფილი, მწვანე ხახვი და პერილა.

სხვა

•  ცივი კერძი, რომელიც ნამეროს ყინულიან წყალში მოთავსებით მზადდება მიზუნამასუ ეწოდება (水なます).
• ნამერო, რომელიც ბრინჯზე დევს და მასზე მწვანე ჩაი გადაასხამენ ჩაზუკეს მოსამზადებლად, იწოდება „მაგოჩა“ (孫茶). მაგოჩა ადგილობრივი კერძია იზუს ნახევარკუნძულის სანაპირო რაიონში, სადაც ნამერო არ იწვავენ, არამედ სერვირებულია დანაში ჩაშვებული საშიმისთან ერთად. ცხენის მაკრელის გარდა, საშიმისთვის იყენებენ თუნას, ბონიტოს და ალფონსინოს, რაც დამოკიდებულია ადგილმდებარეობასა და რესტორნის მიხედვით.
• იზუმის რაიონში, ტიბის პრეფექტურაში, ნამერო იდება თასზე, რომელიც ცოტა ღრმა არის, ზემოთ ასხამენ სანბაიძუს (ძმარი, სოიოს სოუსი და შაქარი თანაფარდობით 1:1:1) და დააყინავენ მაცივარში. ეს გაკეთებულია იმისთვის, რომ დაიცვან ნამერო, რომელიც ზაფხულში სწრაფად ფუჭდება და წინასწარ ვერ ინახება, და ასევე გაზაფხულის ხანგრძლივობისას შემცირებული ლტოლვა ამაღლონ მჟავე პროდუქტით. ოჯახიდან გამომდინარე, ნამეროს ჭამენ სოიოს სოუსთან ან სხვა ჩაზავებულ სოუსთან ერთად.
• მიაძაკის პრეფექტურაში, ნობეოკას სანაპიროსთან მდებარე შიმანაურას მოშორებულ კუნძულზე არსებობს კერძი სახელად ტატაკო (たたっこ), რომელიც ნამეროს ჰგავს. ბოსოს ნახევარკუნძულის სანგას ტრადიციული გემრიელი კერძიც „ტატაკო“ უწოდებენ.