მწვანე კახური

მასალა ვიკიპედიიდან — თავისუფალი ენციკლოპედია
Jump to navigation Jump to search
მწვანე კახური

მწვანე კახური — ქართული თეთრყურძნიანი საღვინე ვაზის ჯიში. გეოგრაფიული დარაიონების მიხედვით ეკუთვნის კახეთის ვაზთა ჯიშთა ჯგუფს. ერთ-ერთი უძველესი ქართული საღვინე ჯიშია, რომელიც რქაწითელზე ადრე ჩამოყალიბდა. კახეთის მევენახეობის რაიონებში ყურძენი სრულ სიმწიფეში შედის სექტემბრის მეორე ნახევრიდან. კახური მწვანის ჯიშიდან დგება მაღალხარისხიანი კლასიკური (ევროპული) და კახური ტრადიციული (ქვევრის) ღვინოები, როგორც სუფრის, ასევე მხარისა და ადგილწარმოშობის. 1885 წლის ერთი ცნობის მიხედვით (ვ. გეევსკი, გ. შარერი) მწვანიდან საუკეთესო ღვინო დგებოდა ახმეტაში ნინო ჩოლოყაშვილის, ხორხელში კი თამარ ანდრონიკაშვილის ზვრებში მოწეული მწვანე კახურიდან. გარკვეული რაოდენობით მწვანეს ძალზე ხშირად უმატებენ რქაწითელს, მეტი სურნელისა და სინაზისათვის, თუმცა ბოლო წლებში განსაკუთრებით იმატა კახეთის სხვადასხვა რეგიონში მოწეული მწვანედან დაყენებულმა ქვევრის ღვინოებმა.

იზრდება საშუალო ინტენსივობით. აქვს დანაკვთული ფოთოლი, საშუალო შებუსული, საშუალო ზომის კონუსური მტევანი, ოვალური მარცვალი. ყურძენი სექტემბერში მწიფდება. ძირითადად გავრცელებულია საქართველოს აღმოსავლეთ რაიონებში, უმეტესად კახეთში (1977 წელს ეჭირა 3267 ჰა-მდე), მცირე რაოდენობითაა სხვა ქვეყნებშიც. მისგან ამზადებენ მაღალი ხარისხის, ევროპულ და კახური ტიპის სუფრის ღვინოს, აგრეთვე ბუნებრივად ტკბილ ღვინოს „ახმეტას“. იყენებენ სამარკო ღვინოების „წინანდლის“, „გურჯაანისა“ და „ტიბაანის“ წარმოებაში. ღვინო ხასიათდება ვენახის ატმის, ხილის ყვავილებისა და მინერალური ტონებით.

საუკეთესო მიკროზონებია: მანავი, კონდოლი, წინანდალი, იყალთო, რუისპირი, ზემო ხოდაშენი, ნაფარეული, სანიორე, ართანა, ახმეტა.

იხილეთ აგრეთვე[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

ლიტერატურა[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

  • ცერცვაძე ნ., ქართული საბჭოთა ენციკლოპედია, ტ. 7, გვ. 264, თბ., 1984 წელი.
  • მ. ხარბედია, „ქართული ღვინის გზამკვლევი“, თბ., 2013, გვ. 49-50