მიხეილის ხიდი

მასალა ვიკიპედიიდან — თავისუფალი ენციკლოპედია
Jump to navigation Jump to search
მიხეილის ხიდი 1853-1856 წლებში

მიხეილის ხიდი, ვორონცოვის ხიდი — ამ სახელით XIX-XX სს. თბილისში მტკვარზე გადებული ორი. ე.წ. მიხეილის დიდი და მცირე, ხიდი იყო ცნობილი. „დიდი ხიდის“ ადგილზე ახლა ჩუღურეთის ხიდია, „მცირე ხიდი“ კი ცნობილია „მშრალი ხიდის“ სახელწოდებით.

ისტორია[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

ამ ადგილზე ხიდის აგება 1830-იან წლებში გადაწყდა, რათა გადაეჭრათ მტკვრის მარცხენა სანაპიროზე ახლად აღმოცენებულ უბნებთან (ჩუღურეთი, კუკია, გერმანელთა დასახლება) კომუნიკაციის პრობლემა. შემუშავდა კაპიტალური ხიდის პროექტი, რომლის დაფინანსებაზე მეფის მთავრობამ უარი თქვა. ამ პერიოდში დღევანდელი ჩუღურეთის ხიდის ხაზზე მესანგრეები აშენებდნენ დროებით ხის ხიდს, რომელსაც რეგულარულად იტაცებდა ადიდებული მდინარე.

1840-იან წლებში მეფისნაცვალ მიხეილ ვორონცოვის დავალებით არქიტექტორმა ჯოვანი სკუდიერიმ შეადგინა ხიდის ახალი პროექტი. ნაგებობა ორი, დიდი და მცირე ხიდებისაგან შედგებოდა, მტკვრის ძირითად კალაპოტსა და მის მარჯვენა ტოტზე. მშენებლობა 1848 წელს დაიწყო, თუმცა რამდენიმეჯერ შეფერხდა: იცვლებოდნენ მოიჯარადეები, 1849 წელს მდინარემ წაიღო ხის ხიდი, 1851 წელს ტაძრის მშენებლობისას დაიღუპა არქიტექტორი სკუდიერი. სკუდიერის გარდაცვალების შემდეგ დიდი ხიდის პროექტი გადაამუშავა ინჟინერმა ს. ბლიკსმა, რომელმაც ხის მალები აგურის კამარებით შეცვალა. მშენებლობას სათავეში ჩაუდგა ქართველი ინჟინერი ვ. ბაგრატიონ-მუხრანსკი. მიხეილის დიდი ხიდი საზეიმოდ 1853 წელს აპრილში მიქაელ მთავარანგელოზის ხსენების დღეს გაიხსნა და იკურთხა. 1961 წელს მიხეილის დიდი ხიდი საფუძვლიანად გადაკეთდა. დღეს მას ჩუღურეთის ხიდი ეწოდება.

მიხეილის ხიდს თბილისელები არაოფიციალურად ვორონცოვის სახელს უწოდებდნენ. ამას ხელი შეუწყო იმ გარემოებამაც, რომ დღევანდელი ზაარბრიუკენის მოედნის შუაგულში 1867 წ. 25 მარტს გაიხსნა მიხეილ ვორონცოვის 2-მეტრიანი ბრინჯაოს ძეგლი, რომლის კვარცხლბეკი ალგეთის ქვით მოაპირკეთეს (პროექტის ავტორები: პროფ. პიმენოვი და მხატვარი კრეიტანი).

მიხეილის მცირე ხიდი 1884 წ. გადაკეთდა. ეს კონსტრუქცია ეფუძნება 32-მეტრიან თაღოვან მალს, რომელიც თლილი ქვითაა ამოყვანილი დუღაბზე. ალაგ-ალაგ წყობა გამაგრებულია ლითონის ღერო-პირონებით. ხიდი ახლაც მოქმედია და „მშრალი ხიდი“ ეწოდება მას შემდეგ, რაც მის ქვეშ გამავალი მდინარის ტოტი სანაპირო ტრასის ნაწილი გახდა.

ლიტერატურა[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]

  • კვირკველია, თ., ძველთბილისური დასახელებანი, გვ. 41-42. «საბჭოთა საქართველო», თბ., 1985

რესურსები ინტერნეტში[რედაქტირება | წყაროს რედაქტირება]